Εθνική Ιταλίας 1993-94

Προσθέστε το jerseystories.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google

Ένα μπλε που έμεινε στην ιστορία

Μεσημέρι Κυριακής. Ρόουζ Μπόουλ. Μια μπλε φανέλα με τρία αστέρια στο στήθος.

Στις 17 Ιουλίου 1994 η Ιταλία έπαιξε τον τελικό του Παγκοσμίου Κυπέλλου με τη Βραζιλία και δεν δέχτηκε γκολ σε 120 λεπτά. Δεν σκόραρε ούτε εκείνη. Αυτό που ακολούθησε το ξέρει όλος ο κόσμος, αλλά αυτό που έφερε η ομάδα στην πλάτη και στο στήθος της εκείνη την ημέρα το θυμούνται πολύ λιγότεροι: μια φανέλα της Diadora, στο κλασικό μπλε της Ιταλίας, που ήταν ταυτόχρονα πολύ απλή και πολύ ιδιαίτερη.

Δεν είχε χορηγό. Δεν είχε πολύχρωμα σχέδια. Είχε ένα ύφασμα που έκρυβε ένα ανάγλυφο μοτίβο, ένα κολάρο που κατέληγε σε μια σειρά από μικρά τριγωνάκια στα χρώματα της σημαίας και ένα κεντημένο σήμα της ομοσπονδίας. Σε αυτό το άρθρο κοιτάμε τη φανέλα από κοντά, και όσα έγιναν πάνω της από τη Νέα Υόρκη ως την Πασαντίνα.

The Shirt: η μπλε Diadora του 1994

Η φανέλα είναι η εντός έδρας της εθνικής Ιταλίας για το Μουντιάλ των ΗΠΑ και τη σεζόν 1993-94. Κατασκευαστής είναι η Diadora, η ιταλική εταιρεία από το Βένετο που από τα μέσα της δεκαετίας του 1970 έχει μπει στον κόσμο του ποδοσφαίρου και που τη δεκαετία του ’90 είχε ως πρόσωπό της τον Ρομπέρτο Μπάτζο, με τα δικά του παπούτσια, τα «Matchwinner».

Το βασικό χρώμα είναι ένα έντονο μπλε, το λεγόμενο azzurro, που δίνει στην ομάδα το παρατσούκλι της. Στις φωτογραφίες από κοντά το ύφασμα δείχνει να έχει ένα ανάγλυφο, τόνο στον τόνο μοτίβο: κύκλοι και γεωμετρικά σχήματα που φαίνονται μόνο όταν το φως πέφτει με γωνία, κάτι που στα χρόνια εκείνα αποτελούσε σχεδόν συνώνυμο της «σύγχρονης» φανέλας.

Ο γιακάς είναι ένα πόλο κολάρο, ανοιχτό μπροστά χωρίς κουμπιά, από μπλε πλεκτό ύφασμα. Στην εξωτερική του πλευρά τρέχει μια λωρίδα με μικρά τριγωνάκια στα χρώματα της ιταλικής σημαίας: πράσινο, λευκό και κόκκινο. Το ίδιο μοτίβο επαναλαμβάνεται στις μανσέτες των μανικιών, έτσι που η σημαία να φαίνεται στα τρία σημεία που βλέπει κανείς όταν ο παίκτης σηκώνει τα χέρια ή γυρνάει το κεφάλι. Στο εσωτερικό του λαιμού υπάρχει η ετικέτα της Diadora.

Το σήμα: ένα στρογγυλό «κόσμημα» και τρία αστέρια

Το σήμα της FIGC, της ιταλικής ομοσπονδίας, είναι κεντημένο στο αριστερό στήθος. Έχει ένα μπλε κυκλικό τμήμα στο πάνω μέρος, κάτω από το οποίο υπάρχει μια ασπίδα με τρία χρυσά αστέρια πάνω σε μπλε φόντο, τη φράση «Federazione Italiana Giuoco Calcio» και μια σημαία με πράσινο, λευκό και κόκκινο. Όλο το σήμα έχει χρυσό περίγραμμα.

Τα τρία αστέρια αντιστοιχούν στα τρία παγκόσμια κύπελλα που είχε κατακτήσει η Ιταλία μέχρι τότε: το 1934, το 1938 και το 1982. Ο τελικός της Πασαντίνα θα μπορούσε να ήταν το τέταρτο αστέρι. Στον τελικό του 1994 η Βραζιλία ήταν εκείνη που έφτασε στον τέταρτο τίτλο της.

Το νούμερο 10 και το νούμερο 6

Στην πλάτη, τα νούμερα έχουν μεγάλο μέγεθος και ένα απαλό περίγραμμα. Στο δείγμα με το νούμερο 10 η εκτύπωση είναι ανοιχτόχρωμη και μοιάζει με λευκό που έχει ξεθωριάσει προς το γαλάζιο. Στο δείγμα με το όνομα «BARESI» και το νούμερο 6, το νούμερο είναι λευκό με σκιά σε γκρι και τυρκουάζ, και πάνω του γράφει με λευκά κεφαλαία πλάγια γράμματα το όνομα.

Το 10 ήταν του Ρομπέρτο Μπάτζο και το 6 του αρχηγού, Φράνκο Μπαρέζι. Στον τελικό η ενδεκάδα της Ιταλίας με τα νούμερά της ήταν: Πανιούκα, Μούσι, Μπαρέζι, Μαλντίνι, Μπεναρίβο, Μπέρτι, Ντίνο Μπάτζο, Αλμπερτίνι, Ντονταντόνι, Ρομπέρτο Μπάτζο και Μασάρο. Ο Μπάτζο φόραγε το 10, ο Μπαρέζι το 6, ο Μαλντίνι το 5.

Και μια παρατήρηση για το χρώμα. Ο φωτισμός στις φωτογραφίες του καταστήματος κάνει το μπλε να φαίνεται λίγο πιο φωτεινό από το σκούρο, σχεδόν navy τόνο που βλέπουμε στις φωτογραφίες από το μουσείο. Εκεί, οι φανέλες κρέμονται πίσω από πλεξιγκλάς, με το μοτίβο στο ύφασμα να φαίνεται ακόμη πιο έντονα.

Το σύνολο: μπλε, λευκό, μπλε

Στον τελικό η Ιταλία φόρεσε τη μπλε φανέλα με λευκά σορτς και μπλε κάλτσες, ενώ η Βραζιλία έπαιξε με την κίτρινη φανέλα της, μπλε σορτς και λευκές κάλτσες. Η διαφορά των χρωμάτων ήταν σαφής: η αναμέτρηση που είχε γίνει και το 1970, στον τελικό του Μεξικού, ξαναγυρνούσε στα ίδια χρώματα.

The Team: η Ιταλία του Αρίγκο Σάκι

Ο προπονητής ήταν ο Αρίγκο Σάκι, ο άνθρωπος που είχε φέρει στη Μίλαν δύο Κύπελλα Πρωταθλητριών στη σειρά (1989 και 1990) και που από το 1991 ως το 1996 καθοδήγησε την εθνική. Είχε ένα παρελθόν που οι κριτικοί του δεν του συγχωρούσαν: ποτέ δεν υπήρξε επαγγελματίας ποδοσφαιριστής και δούλευε για χρόνια ως πωλητής υποδημάτων. Η αντίδρασή του έγινε διάσημη: «Δεν ήξερα ότι για να γίνεις τζόκεϊ πρέπει πρώτα να έχεις υπάρξει άλογο».

Η ομάδα του έφτασε στην Αμερική με σκεπτικισμό. Οι φιλικοί αγώνες πριν από το τουρνουά είχαν δώσει αμφίβολα αποτελέσματα, ανάμεσά τους μια ήττα από την Πονταντέρα της Serie C2 τον Απρίλιο, και ο Σάκι είχε γίνει στόχος του Τύπου, που δεν του συγχωρούσε ότι είχε υποσχεθεί ωραίο ποδόσφαιρο και δεν το έβλεπε. Η Ιταλία πήγαινε στις ΗΠΑ με τον Ρομπέρτο Μπάτζο στην κορυφή της καριέρας του: ήταν ο κάτοχος της Χρυσής Μπάλας και του βραβείου Παίκτη της Χρονιάς της FIFA του 1993.

The Season: από τη Νέα Υόρκη στην Πασαντίνα

Ιταλία – Ιρλανδία 0-1 (18 Ιουνίου, Giants Stadium). Οι Ιταλοί βρέθηκαν να παίζουν σχεδόν «εκτός έδρας», με τους περισσότερους θεατές να είναι Ιρλανδοί και Ιρλανδοαμερικανοί. Ο Ρέι Χάουτον έβαλε το γκολ στο 11ο λεπτό και η Ιρλανδία κράτησε το 1-0.

Ιταλία – Νορβηγία 1-0 (23 Ιουνίου, Giants Stadium). Στο 22ο λεπτό ο τερματοφύλακας Πανιούκα αποβλήθηκε για χέρι εκτός περιοχής. Ο Σάκι αντικατέστησε τον Μπάτζο, προκαλώντας αντιδράσεις, και ο Ντίνο Μπάτζο έβαλε το γκολ της νίκης στο 69ο λεπτό. Σε αυτό το παιχνίδι τραυματίστηκε στον μηνίσκο και ο αρχηγός Μπαρέζι.

Ιταλία – Μεξικό 1-1 (28 Ιουνίου, Ουάσιγκτον). Ο Μασάρο έβαλε το πρώτο γκολ λίγο μετά το ημίχρονο, ο Μπερνάλ ισοφάρισε στο 57ο. Ήταν μια ιδιαίτερη ομάδα: και οι τέσσερις ομάδες του ομίλου, Ιταλία, Ιρλανδία, Μεξικό και Νορβηγία, τελείωσαν με 4 βαθμούς και ίδια διαφορά τερμάτων. Η Ιταλία πέρασε στους 16 ως ένα από τα καλύτερα τρίτα.

Ιταλία – Νιγηρία 2-1 παρ. (5 Ιουλίου, Φοξμπόρο). Η Νιγηρία προηγήθηκε στο 25ο λεπτό με τον Αμούνικε. Στο 75ο ο Τζόλα, που είχε μπει ως αλλαγή, αποβλήθηκε. Στο 88ο ο Ρομπέρτο Μπάτζο ισοφάρισε με χαμηλό σουτ και στο 102ο έβαλε και το γκολ της νίκης, στην παράταση.

Ιταλία – Ισπανία 2-1 (9 Ιουλίου, Φοξμπόρο). Ο Ντίνο Μπάτζο έβαλε το 1-0 στο 25ο λεπτό, ο Καμινέρο ισοφάρισε λίγο πριν από το 60ό και ο Ρομπέρτο Μπάτζο έβαλε το νικητήριο γκολ στο 88ο λεπτό, με σουτ από δύσκολη γωνία.

Ιταλία – Βουλγαρία 2-1 (13 Ιουλίου, Giants Stadium). Ο Μπάτζο σκόραρε δύο φορές μέσα στο πρώτο μισάωρο. Ο Στόιτσκοφ μείωσε με πέναλτι λίγο πριν από το ημίχρονο, αλλά η Ιταλία κράτησε το αποτέλεσμα και προκρίθηκε στον τελικό.

Key Matches: ο τελικός με τη Βραζιλία

Η αναμέτρηση έγινε στις 12:30 το μεσημέρι τοπική ώρα, για τηλεοπτικούς λόγους, και ήταν ο πρώτος τελικός της ιστορίας που έληξε χωρίς γκολ μετά από 120 λεπτά. Ο Μπαρέζι επέστρεψε στην ενδεκάδα σε λιγότερο από ένα μήνα μετά το χειρουργείο στον μηνίσκο, και παρ’ όλο που ο Ρομπέρτο Μπάτζο έπαιζε με πρόβλημα στον μηριαίο, ο Σάκι τον ξεκίνησε.

Η Ιταλία έπαιξε με τη φανέλα της εντός έδρας. Ο Ντανιέλε Μασάρο είχε μια μεγάλη ευκαιρία νωρίς, αλλά ο Ταφαρέλ έκανε μια σπουδαία επέμβαση. Στο 34ο λεπτό ο Μούσι αντικαταστάθηκε από τον Απολλόνι και ο Μαλντίνι πήγε στα αριστερά της άμυνας. Η Βραζιλία έχασε στο 21ο τον Ζορζίνιο, με τον Κάφου να παίρνει τη θέση του.

Το δεύτερο ημίχρονο και η παράταση είχαν λίγες φάσεις. Ο Μπάτζο είχε μόνο μία καθαρή ευκαιρία στην παράταση, με ένα σουτ από περίπου 25 γιάρδες που ο Ταφαρέλ έστειλε πάνω από το δοκάρι, ενώ ο Ρομάριο έχασε μια μεγάλη ευκαιρία στο τέλος. Στο 95ο λεπτό, αλλαγή για την Ιταλία: μπήκε ο Έβανι στη θέση του Ντίνο Μπάτζο.

Τα πέναλτι. Ο Μπαρέζι εκτέλεσε πρώτος και σούταρε πάνω από το οριζόντιο δοκάρι. Ο Πανιούκα απέκρουσε το σουτ του Μάρσιο Σάντος. Ο Αλμπερτίνι σκόραρε, και ο Ρομάριο ισοφάρισε με σουτ που μπήκε από το δοκάρι. Ο Έβανι σκόραρε για την Ιταλία και ο Μπράνκο για τη Βραζιλία. Ο Μασάρο έχασε το τρίτο πέναλτι της Ιταλίας, αποκρούοντας ο Ταφαρέλ. Ο Ντούνγκα σκόραρε και έφερε τη Βραζιλία στο 3-2. Ο Ρομπέρτο Μπάτζο, που είχε κάνει όλο το τουρνουά, σούταρε πάνω από το δοκάρι και η Βραζιλία έγινε πρωταθλήτρια για τέταρτη φορά.

Οι πρωταγωνιστές με τη μπλε φανέλα

Ρομπέρτο Μπάτζο (Νο10). Έβαλε πέντε γκολ, όλα στα νοκ-άουτ παιχνίδια που έφεραν την Ιταλία στον τελικό, και πήρε το Silver Ball ως δεύτερος καλύτερος παίκτης του τουρνουά, πίσω από τον Ρομάριο. Έχει πει ότι το χαμένο πέναλτι ήταν η χειρότερη στιγμή της καριέρας του. Όταν ξαναβγήκε να εκτελέσει πέναλτι με την εθνική στο Μουντιάλ του 1998, κόντρα στη Χιλή, το έβαλε και το περιέγραψε ως «απελευθερωτικό».

Φράνκο Μπαρέζι (Νο6). Ο αρχηγός, που είχε αντικαταστήσει τον Τζουζέπε Μπεργκόμι, έγινε ο έκτος παίκτης στην ιστορία που κέρδισε χρυσό, ασημένιο και χάλκινο μετάλλιο στο Παγκόσμιο Κύπελλο (1982, 1994, 1990). Μετά τον τελικό έπαιξε μόνο έναν ακόμη αγώνα με την Ιταλία, στη Σλοβενία στις 7 Σεπτεμβρίου 1994, και αποσύρθηκε από την εθνική στα 34 του, παραδίδοντας το περιβραχιόνιο στον Πάολο Μαλντίνι.

Η φανέλα σε αριθμούς

• Κατασκευαστής: Diadora (ετικέτα στον λαιμό και λογότυπο στην αγγελία).
• Χορηγός: κανένας.
• Χρώματα: μπλε φανέλα, λευκά σορτς, μπλε κάλτσες στον τελικό.
• Σήμα: κεντημένο σήμα FIGC, με τρία αστέρια.
• Λεπτομέρειες: τριγωνάκια στα χρώματα της σημαίας σε γιακά και μανσέτες, ανάγλυφο μοτίβο στο ύφασμα.
• Ο τελικός: 17 Ιουλίου 1994, Ρόουζ Μπόουλ, Πασαντίνα, Βραζιλία – Ιταλία 0-0 (3-2 στα πέναλτι).
• Προπονητής: Αρίγκο Σάκι.
• Σκόρερ της Ιταλίας στο τουρνουά: Ρομπέρτο Μπάτζο (5), Ντίνο Μπάτζο (2), Μασάρο (1).

The Shirt Archive: τι ήρθε μετά

Ο Μπαρέζι έπαιξε μετά τον τελικό μόνο έναν ακόμη αγώνα με την Ιταλία και αποσύρθηκε στα 34 του. Ο Ρομπέρτο Μπάτζο μάλωσε με τον Σάκι τον Σεπτέμβριο του 1994, μετά το 1-1 με τη Σλοβενία, όπου έμεινε στον πάγκο, και λίγο αργότερα ζήτησε, με την υποστήριξη των συμπαικτών του, την απομάκρυνση του προπονητή. Με την εθνική έπαιξε μετά μόνο μία φορά ως αλλαγή, τον Σεπτέμβριο του 1995, έμεινε εκτός της αποστολής για το Euro 1996 και επέστρεψε στο Μουντιάλ του 1998, όπου σκόραρε από πέναλτι κόντρα στη Χιλή.

Το σχέδιο της Diadora του 1994, με το μοτίβο στο ύφασμα, τα τριγωνάκια της σημαίας και τα τρία αστέρια, είναι από εκείνες τις φανέλες που οι συλλέκτες ψάχνουν ακόμη, με το 10 του Μπάτζο και το 6 του Μπαρέζι στην πλάτη. Είναι η φανέλα μιας ομάδας που δεν πήρε το κύπελλο, αλλά που έφτασε ένα βήμα πιο κοντά από όσο περίμενε κανείς όταν ξεκίνησε το τουρνουά με ήττα στο Νιου Τζέρσεϊ.