Κλάρενς Σέεντορφ: Μια ανταλλαγή «ίσων» που έδωσε στη Μίλαν δέκα χρόνια

Δύο παίκτες «που περίσσευαν»

Τον Μάιο του 2002, λίγο πριν από το Μουντιάλ της Ασίας, οι δύο ομάδες του Μιλάνου έκαναν μια συμφωνία που θα έμενε για χρόνια στις λίστες με τις πιο άνισες ανταλλαγές του ποδοσφαίρου.

Η Ίντερ έδωσε στη Μίλαν τον Κλάρενς Σέεντορφ. Η Μίλαν έδωσε στην Ίντερ τον Φραντσέσκο Κόκο. Χρήματα δεν άλλαξαν χέρια. Ο αντιπρόεδρος της Μίλαν Αντριάνο Γκαλιάνι την περιέγραψε ως «scambio alla pari», μια ανταλλαγή ίσων.

Δεν ήταν. Ο Κόκο δεν καθιερώθηκε ποτέ στην Ίντερ. Ο Σέεντορφ έμεινε στη Μίλαν δέκα χρόνια και έγινε ένας από τους θρύλους της.

Η καριέρα πριν: ο νικητής από το Άμστερνταμ

Ο Σέεντορφ ήταν από τους πιο πετυχημένους μέσους της γενιάς του πριν φτάσει στο Μιλάνο. Είχε κερδίσει το Τσάμπιονς Λιγκ του 1995 με τον Άγιαξ, ως έφηβος, και το Τσάμπιονς Λιγκ του 1998 με τη Ρεάλ Μαδρίτης. Ενδιάμεσα είχε περάσει μία σεζόν από τη Σαμπντόρια.

Τον Δεκέμβριο του 1999 η Ίντερ τον έφερε από τη Μαδρίτη. Ήταν μια μεγάλη μεταγραφή, για μια Ίντερ που ξόδευε πολλά και κέρδιζε λίγα, και που ζούσε ακόμη στη σκιά της Μίλαν και της Γιουβέντους.

Γιατί έφυγε: μια Ίντερ που άλλαζε

Στην Ίντερ ο Σέεντορφ έπαιξε δυόμισι σεζόν, με καλές στιγμές αλλά χωρίς τρόπαιο. Το 2001-02 η ομάδα του Έκτορ Κούπερ έχασε το πρωτάθλημα την τελευταία μέρα, στη Ρώμη, σε ένα από τα πιο πικρά απογεύματα της ιστορίας της.

Το καλοκαίρι που ακολούθησε, η Ίντερ ήθελε αλλαγές. Και η Μίλαν είχε έναν παίκτη που ήθελε να δώσει: τον Κόκο, τον νεαρό αριστερό μπακ που είχε περάσει σχεδόν όλη τη σεζόν δανεικός στην Μπαρτσελόνα και δεν έβρισκε θέση στη Μίλαν.

Το παρασκήνιο: «ανταλλαγή ίσων»

Η συμφωνία έκλεισε στα τέλη Μαΐου 2002. Για τους δύο συλλόγους ήταν μια λύση που βόλευε: κάθε ομάδα έδινε έναν παίκτη που δεν θεωρούσε απαραίτητο και έπαιρνε έναν που της έλειπε. Οι δύο παίκτες αποτιμήθηκαν ως ίσης αξίας.

Ο Κόκο είπε ότι η Ίντερ ήταν μεγάλος σύλλογος και ότι γύριζε σπίτι του, στην Ιταλία, με αυτοπεποίθηση. Ο Σέεντορφ πήρε τον δρόμο προς τα κόκκινα και μαύρα.

Δεν ήταν ο μόνος εκείνα τα χρόνια. Το 2001 ο Αντρέα Πίρλο είχε κάνει την ίδια διαδρομή, από την Ίντερ στη Μίλαν, και το 2002 τον ακολούθησε και ο Ντάριο Σίμιτς. Η Μίλαν του Κάρλο Αντσελότι χτιζόταν, σε μεγάλο βαθμό, με παίκτες που η Ίντερ δεν ήθελε.

Η τελευταία φανέλα στην Ίντερ

Ποιο ήταν ακριβώς το τελευταίο επίσημο ματς του Σέεντορφ με την Ίντερ και το πρώτο του με τη Μίλαν δεν το βρήκαμε επιβεβαιωμένο σε δύο πηγές. Γι’ αυτό οι φανέλες εδώ είναι οι εντός έδρας των δύο σεζόν.

Η εντός έδρας της Ίντερ για το 2001-02 ήταν της Nike:

• Χρώμα: κάθετες ρίγες, βασιλικό μπλε και μαύρο.
• Γιακάς: μαύρος, πόλο, με ένα μικρό V στο μπροστινό μέρος.
• Τελειώματα: μια λεπτή κίτρινη γραμμή που ξεκινά από τον γιακά, περνά πάνω από τον ώμο και κατεβαίνει στο πλάι.
• Κατασκευαστής: το swoosh της Nike σε κίτρινο, στο δεξί στήθος.
• Σήμα: το στρογγυλό σήμα της Ίντερ με τα αρχικά FCIM και ένα χρυσό αστέρι από πάνω.
• Χορηγός: Pirelli, σε λευκά γράμματα με το χαρακτηριστικό μακρύ «P».
• Πλάτη: λευκό νούμερο.

Η πρώτη φανέλα στη Μίλαν

Στη Μίλαν ο Σέεντορφ βρήκε την adidas, που έντυνε τον σύλλογο εκείνα τα χρόνια. Η εντός έδρας του 2002-03:

• Χρώμα: κάθετες κόκκινες και μαύρες ρίγες στον κορμό.
• Ώμοι και μανίκια: μαύρα, με τις τρεις ρίγες της adidas σε κόκκινο.
• Γιακάς: μαύρος, μικρός, στρογγυλός.
• Κατασκευαστής: το λογότυπο της adidas σε λευκό, στο δεξί στήθος.
• Σήμα: το σήμα της Μίλαν με το χρυσό αστέρι των δέκα πρωταθλημάτων.
• Χορηγός: Opel, με το λογότυπο του κεραυνού και το όνομα σε λευκό.
• Μανίκι: στις φανέλες αγώνα, το σήμα της Lega Calcio.

Δύο φανέλες με ρίγες

Η μεταγραφή του Σέεντορφ είναι από τις λίγες ανάμεσα σε μεγάλους αντιπάλους όπου οι δύο φανέλες μοιάζουν τόσο πολύ. Και οι δύο έχουν κάθετες ρίγες. Και οι δύο έχουν το μαύρο. Αυτό που αλλάζει είναι το δεύτερο χρώμα: το μπλε της Ίντερ, το κόκκινο της Μίλαν.

Και όμως, στο Μιλάνο αυτή η διαφορά είναι τεράστια. Το μπλε και το μαύρο ή το κόκκινο και το μαύρο χωρίζουν οικογένειες, γειτονιές και καφενεία. Ο Σέεντορφ πέρασε από το ένα στο άλλο χωρίς να αλλάξει πόλη, χωρίς να αλλάξει γήπεδο, το Σαν Σίρο: άλλαξε μόνο αποδυτήρια.

Η αντίδραση: ένα ντέρμπι που το έκρινε ο ίδιος

Η απάντηση στο ερώτημα ποιος κέρδισε την ανταλλαγή ήρθε γρήγορα. Τη σεζόν 2002-03 η Μίλαν κατέκτησε το Κόπα Ιτάλια και το Τσάμπιονς Λιγκ, νικώντας στον τελικό του Μάντσεστερ τη Γιουβέντους στα πέναλτι. Ο Σέεντορφ έγινε ο πρώτος παίκτης που κέρδισε το Τσάμπιονς Λιγκ με τρεις διαφορετικές ομάδες.

Και στις 21 Φεβρουαρίου 2004 έδωσε στους οπαδούς της Μίλαν μια βραδιά που δεν ξέχασαν. Στο ντέρμπι του Σαν Σίρο η Ίντερ προηγήθηκε 2-0 στο ημίχρονο. Στο δεύτερο μέρος ο Γιον Νταλ Τόμασον μείωσε από επαναφορά μετά από σουτ του Σέεντορφ, ο Κακά ισοφάρισε λίγα δευτερόλεπτα αργότερα, και λίγο πριν από το τέλος ο Σέεντορφ σούταρε από μακριά και νίκησε τον Φραντσέσκο Τόλντο. 3-2 για τη Μίλαν, με το γκολ του ανθρώπου που η Ίντερ είχε δώσει δύο χρόνια νωρίτερα.

Αναπαραγωγή βίντεο

Άνοιγμα στο YouTube ↗

Η πρώτη σεζόν: Μάντσεστερ

Η πρώτη σεζόν του Σέεντορφ με τα κόκκινα και μαύρα τελείωσε με τον πιο ιταλικό τελικό που είχε δει ποτέ η Ευρώπη. Στο Ολντ Τράφορντ του Μάντσεστερ, η Μίλαν και η Γιουβέντους έπαιξαν 0-0 σε 120 λεπτά, και ο τίτλος κρίθηκε στα πέναλτι. Η Μίλαν σήκωσε την κούπα.

Για τον Σέεντορφ ήταν το τρίτο Τσάμπιονς Λιγκ, με τρίτη διαφορετική φανέλα. Το πρώτο το είχε πάρει με τις κόκκινες και λευκές του Άγιαξ, το δεύτερο με τη λευκή της Ρεάλ, το τρίτο με τις κόκκινες και μαύρες ρίγες της Μίλαν. Λίγους μήνες νωρίτερα φορούσε τις μπλε και μαύρες της Ίντερ.

Στον δρόμο προς το Μάντσεστερ, η Μίλαν είχε αποκλείσει στους ημιτελικούς την ίδια την Ίντερ, σε ένα διπλό ντέρμπι στο Σαν Σίρο που κρίθηκε με το εκτός έδρας γκολ. Ο Σέεντορφ, μέσα σε έναν χρόνο, είχε βρεθεί και από τις δύο πλευρές του ποδοσφαιρικού Μιλάνου.

Ο Κόκο: το άλλο μισό

Η ιστορία της ανταλλαγής έχει και μια δεύτερη, λιγότερο ευτυχισμένη πλευρά. Ο Φραντσέσκο Κόκο ήταν τότε ένας από τους πιο ελπιδοφόρους αριστερούς μπακ της Ιταλίας και διεθνής. Πολλοί θεωρούσαν ότι η ανταλλαγή ήταν πράγματι δίκαιη.

Στην αρχή έμοιαζε να είναι. Η Ίντερ κέρδισε επτά από τα πρώτα οκτώ ματς της σεζόν 2002-03 με τον Κόκο στην ενδεκάδα. Μέχρι τον Νοέμβριο όμως τα αποτελέσματα χάλασαν, και ο Κόκο έχασε τη θέση του από τον Τζοβάνι Πασκουάλε. Δεν την ξαναβρήκε ποτέ σταθερά. Οι τραυματισμοί τον κράτησαν μακριά από τα γήπεδα για μεγάλα διαστήματα, και η εθνική τον ξέχασε.

Η ανταλλαγή των «ίσων» έγινε, με τα χρόνια, παράδειγμα για το πόσο δύσκολο είναι να προβλέψεις το μέλλον ενός ποδοσφαιριστή.

Η συνέχεια: δέκα χρόνια στα κόκκινα και μαύρα

Ο Σέεντορφ έμεινε στη Μίλαν ως το 2012. Έπαιξε 300 ματς πρωταθλήματος, σκόραρε 47 γκολ και κέρδισε άλλο ένα Τσάμπιονς Λιγκ, το 2007. Έγινε κομμάτι της πιο πετυχημένης Μίλαν της εποχής του Αντσελότι, μαζί με τον Πίρλο, τον Γκατούζο και τον Κακά.

Ο Κόκο, από την πλευρά του, ξεκίνησε καλά με την Ίντερ, αλλά μέσα σε λίγους μήνες έχασε τη θέση του. Οι τραυματισμοί τον ταλαιπώρησαν, και το τελευταίο του ματς με την εθνική Ιταλίας το έπαιξε τον Σεπτέμβριο του 2002, στα 25 του.

Αναπαραγωγή βίντεο

Άνοιγμα στο YouTube ↗

Η φανέλα των δέκα χρόνων

Σε δέκα χρόνια στη Μίλαν, ο Σέεντορφ φόρεσε πολλές διαφορετικές εκδοχές της ίδιας φανέλας. Οι ρίγες άλλαξαν πλάτος, οι γιακάδες άλλαξαν σχήμα, οι χορηγοί στο στήθος άλλαξαν. Η adidas όμως έμεινε, και μαζί της οι τρεις ρίγες στους ώμους, που στη φανέλα του 2002-03 ήταν κόκκινες πάνω σε μαύρο.

Η πρώτη του φανέλα στη Μίλαν έχει κάτι από την εποχή της: τα μαύρα μανίκια που κάνουν τις ρίγες του κορμού να ξεχωρίζουν σαν γιλέκο, το Opel με τον κεραυνό, που ήταν χορηγός του συλλόγου για πολλά χρόνια, και το χρυσό αστέρι πάνω από το σήμα. Είναι η φανέλα του Μάντσεστερ, του πρώτου τροπαίου του στη Μίλαν.

Τι έμεινε

Οι μεταγραφές ανάμεσα σε μεγάλους αντιπάλους συνήθως θυμούνται για την οργή που προκαλούν. Η μεταγραφή του Σέεντορφ θυμάται για κάτι άλλο: για το πόσο λάθος υπολόγισε η Ίντερ. Δεν υπήρξε μεγάλη αντίδραση των οπαδών όταν έγινε, γιατί κανείς δεν περίμενε ότι ο Σέεντορφ θα γινόταν αυτό που έγινε στη Μίλαν.

Η απάντηση ήρθε στο γήπεδο: με ένα Τσάμπιονς Λιγκ τον πρώτο χρόνο, με ένα νικητήριο γκολ σε ντέρμπι τον δεύτερο, με μια δεκαετία στα κόκκινα και μαύρα.

Τα νούμερα

• Ημερομηνία ανταλλαγής: τέλη Μαΐου 2002
• Αντάλλαγμα: Φραντσέσκο Κόκο, χωρίς χρήματα
• Στην Ίντερ: από τον Δεκέμβριο του 1999 ως το 2002
• Στη Μίλαν: 2002–2012, 300 ματς πρωταθλήματος, 47 γκολ
• Τσάμπιονς Λιγκ με τη Μίλαν: 2003, 2007
• Πρώτη σεζόν στη Μίλαν: Κόπα Ιτάλια και Τσάμπιονς Λιγκ 2003, στον τελικό του Ολντ Τράφορντ
• Ο Κόκο στην εθνική: τελευταίο ματς τον Σεπτέμβριο του 2002, στα 25 του
• Ντέρμπι με υπογραφή: Μίλαν – Ίντερ 3-2, 21 Φεβρουαρίου 2004, νικητήριο γκολ

Δύο φανέλες, δύο κεφάλαια

• Ίντερ 2001-02 (εντός έδρας): μπλε και μαύρες ρίγες, μαύρος γιακάς πόλο, κίτρινη γραμμή, Nike, Pirelli
• Μίλαν 2002-03 (εντός έδρας): κόκκινες και μαύρες ρίγες, μαύροι ώμοι με κόκκινες ρίγες, adidas, Opel