Ζινεντίν Ζιντάν: Το τελευταίο Νο10 στο Βερολίνο

Το τελευταίο παιχνίδι

Υπάρχουν αποχαιρετισμοί που γράφονται για να είναι τέλειοι. Και υπάρχουν αποχαιρετισμοί που γίνονται θρύλος ακριβώς επειδή δεν ήταν.

Όλος ο κόσμος ήξερε ότι ο τελικός του Μουντιάλ του 2006 θα ήταν το τελευταίο παιχνίδι του Ζινεντίν Ζιντάν. Ο Γάλλος είχε ανακοινώσει ότι θα σταματούσε όταν θα έληγε το συμβόλαιό του με τη Ρεάλ Μαδρίτης, στο τέλος της σεζόν. Το Μουντιάλ της Γερμανίας ήταν το τελευταίο του τουρνουά.

Στο Βερολίνο, απέναντι στην Ιταλία, έκανε όλα όσα τον έκαναν τον Ζιντάν. Σκόραρε με θράσος, κόντεψε να κερδίσει μόνος του τον τίτλο. Και στο τέλος έφυγε από το γήπεδο με κόκκινη κάρτα, πριν από τα πέναλτι που έκριναν το τρόπαιο.

Από τη Μασσαλία στη Μαδρίτη

Ο Ζιντάν γεννήθηκε στη Μασσαλία και ξεκίνησε την επαγγελματική του καριέρα στην Κανς, πριν περάσει στην Μπορντό. Από εκεί πήγε στη Γιουβέντους και, το 2001, στη Ρεάλ Μαδρίτης. Σε κάθε σταθμό, έκανε το ίδιο πράγμα: έδινε στο παιχνίδι μια κομψότητα που λίγοι παίκτες της εποχής του είχαν.

Με την εθνική Γαλλίας έζησε τις μεγαλύτερες στιγμές του. Το 1998, στο Παρίσι, σκόραρε δύο φορές στον τελικό του Μουντιάλ και η Γαλλία έγινε για πρώτη φορά πρωταθλήτρια κόσμου. Δύο χρόνια αργότερα κατέκτησε το Euro 2000 και αναδείχθηκε καλύτερος παίκτης του τουρνουά. Για τους Γάλλους, ήταν απλώς ο «Ζιζού».

Η επιστροφή

Δύο χρόνια νωρίτερα, μετά τον αποκλεισμό της Γαλλίας από την Ελλάδα στα προημιτελικά του Euro 2004, ο Ζιντάν είχε σταματήσει από την εθνική ομάδα. Η Γαλλία όμως δυσκολευόταν στα προκριματικά του Μουντιάλ.

Ο ομοσπονδιακός προπονητής Ρεϊμόν Ντομενέκ του ζήτησε να επιστρέψει. Ο Ζιντάν δέχτηκε και ξαναπήρε αμέσως το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Μαζί του επέστρεψαν ο Λιλιάν Τιράμ και ο Κλοντ Μακελελέ. Η Γαλλία πήρε την πρόκριση.

«Ο Θεός υπάρχει και επέστρεψε στην εθνική Γαλλίας», είχε πει τότε ο Τιερί Ανρί.

Ο δρόμος προς το Βερολίνο

Η Γαλλία ξεκίνησε το τουρνουά αργά. Ισοπαλία 0-0 με την Ελβετία, 1-1 με τη Νότια Κορέα και μια νίκη 2-0 επί του Τόγκο, σε αγώνα που ο Ζιντάν έχασε λόγω τιμωρίας. Τελείωσε δεύτερη στον όμιλο.

Στη φάση των «16» ήρθε το πρώτο μεγάλο βράδυ: νίκη 3-1 επί της Ισπανίας, με τον Ζιντάν να σκοράρει το τρίτο γκολ στις καθυστερήσεις. Στα προημιτελικά η Γαλλία απέκλεισε τη Βραζιλία με 1-0, με γκολ του Ανρί από εκτέλεση φάουλ του Ζιντάν. Στον ημιτελικό νίκησε την Πορτογαλία πάλι με 1-0, με πέναλτι του Ζιντάν.

Ο 34χρονος αρχηγός έπαιζε το καλύτερο ποδόσφαιρο που είχε παίξει εδώ και χρόνια με τη μπλε φανέλα.

Μια ομάδα από βετεράνους και νέους

Η Γαλλία του 2006 ήταν μια ομάδα με δύο πρόσωπα. Από τη μία, οι βετεράνοι της γενιάς του 1998 και του 2000: ο Φαμπιέν Μπαρτέζ στην εστία, ο Λιλιάν Τιράμ στην άμυνα, ο Πατρίκ Βιεϊρά και ο Κλοντ Μακελελέ στη μεσαία γραμμή, ο Τιερί Ανρί στην επίθεση, και ο Ζιντάν στο κέντρο όλων. Από την άλλη, νέοι παίκτες όπως ο Φρανκ Ριμπερί και ο Φλοράν Μαλουντά, που έδιναν ταχύτητα στα άκρα.

Ο Ζιντάν ήταν ο σύνδεσμος ανάμεσα στις δύο γενιές. Στα 34 του, δεν έτρεχε όσο παλιά. Έπαιζε όμως με μια ηρεμία που έκανε την ομάδα να τον ακολουθεί. Κάθε μπάλα περνούσε από τα πόδια του, και κάθε φορά που την άγγιζε, κάτι μπορούσε να συμβεί.

Για τους συμπαίκτες του, το Μουντιάλ είχε γίνει μια αποστολή: να του χαρίσουν τον αποχαιρετισμό που άξιζε. Έφτασαν ένα βήμα πριν από αυτόν.

Η τελευταία ημέρα

Κυριακή 9 Ιουλίου 2006. Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου. 69.000 θεατές στις κερκίδες, και εκατοντάδες εκατομμύρια μπροστά στις οθόνες.

Απέναντι στη Γαλλία βρισκόταν η Ιταλία του Μαρτσέλο Λίπι, με τον Τζανλουίτζι Μπουφόν στην εστία, τον Φάμπιο Καναβάρο αρχηγό στην άμυνα, τον Αντρέα Πίρλο στη μεσαία γραμμή και τον Φραντσέσκο Τότι πίσω από τον Λούκα Τόνι. Ήταν μια επανάληψη του τελικού του Euro 2000, που η Γαλλία είχε κερδίσει.

Η Ιταλία φόρεσε τις μπλε φανέλες της. Η Γαλλία έπαιξε στα λευκά.

Το Ολυμπιακό Στάδιο

Το Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου ήταν το σκηνικό του τελικού. Ένα γήπεδο με μεγάλη ιστορία, ανακαινισμένο για το Μουντιάλ της Γερμανίας, με τον μπλε στίβο γύρω από τον αγωνιστικό χώρο. Πριν από τη σέντρα, οι δύο αρχηγοί, ο Καναβάρο και ο Ζιντάν, στάθηκαν στο κέντρο του γηπέδου. Ο ένας θα σήκωνε το τρόπαιο. Ο άλλος έπαιζε το τελευταίο του ματς.

7ο λεπτό: Το πέναλτι

Ο τελικός είχε μόλις ξεκινήσει όταν ο Φλοράν Μαλουντά έπεσε μέσα στην περιοχή μετά από επαφή με τον Μάρκο Ματεράτσι. Ο Αργεντινός διαιτητής Οράσιο Ελιζόντο έδειξε την άσπρη βούλα.

Ο Ζιντάν πήρε τη μπάλα. Απέναντί του στεκόταν ο Μπουφόν, ένας από τους καλύτερους τερματοφύλακες του κόσμου. Ο Ζιντάν δεν σούταρε δυνατά. Έκανε ένα «Panenka», ένα απαλό σκαστό σουτ στο κέντρο της εστίας. Η μπάλα χτύπησε στο κάτω μέρος του οριζόντιου δοκαριού, έσκασε πίσω από τη γραμμή και βγήκε.

Γκολ. Γαλλία – Ιταλία 1-0, ύστερα από επτά λεπτά. Ο Ζιντάν είχε σκοράρει σε δεύτερο τελικό Μουντιάλ, οκτώ χρόνια μετά τα δύο γκολ του στον τελικό του 1998.

19ο λεπτό: Ο Ματεράτσι

Η απάντηση της Ιταλίας ήρθε γρήγορα. Στο 19ο λεπτό ο Πίρλο εκτέλεσε κόρνερ και ο Ματεράτσι, ο ίδιος παίκτης που είχε προκαλέσει το πέναλτι, σηκώθηκε πάνω από όλους και ισοφάρισε με κεφαλιά. 1-1.

Το σκορ δεν άλλαξε μέχρι το τέλος της κανονικής διάρκειας. Η Γαλλία έχασε στο 56ο λεπτό τον Πατρίκ Βιεϊρά από τραυματισμό. Ο τελικός πήγε στην παράταση.

Η κεφαλιά

Στην παράταση η Γαλλία ήταν η ομάδα που πίεζε. Και ο Ζιντάν κόντεψε να γράψει το τέλος που όλοι περίμεναν.

Ο Βιλί Σανιόλ έκανε σέντρα από τα δεξιά και ο Ζιντάν πήδηξε και έπιασε μια δυνατή κεφαλιά προς τη γωνία. Ο Μπουφόν, με ένα αντανακλαστικό τίναγμα, έστειλε τη μπάλα πάνω από το οριζόντιο δοκάρι.

Ήταν η τελευταία φορά που ο Ζιντάν βρέθηκε τόσο κοντά σε γκολ ως ποδοσφαιριστής. Αν η μπάλα είχε μπει, το Βερολίνο θα είχε γίνει το τέλειο φινάλε: ο αρχηγός που επέστρεψε για να σώσει την ομάδα του, να κερδίζει το Μουντιάλ με ένα δικό του γκολ στο τελευταίο του παιχνίδι. Ο Μπουφόν όμως είχε άλλη γνώμη, και η ιστορία πήρε άλλο δρόμο.

110ό λεπτό: Η κόκκινη κάρτα

Λίγα λεπτά αργότερα, ο Ζιντάν και ο Ματεράτσι αντάλλαξαν λόγια ενώ έτρεχαν δίπλα δίπλα. Ο Ζιντάν έκανε μερικά βήματα μπροστά, γύρισε απότομα και χτύπησε με το κεφάλι τον Ιταλό στο στήθος. Ο Ματεράτσι έπεσε στο έδαφος.

Ο διαιτητής δεν είχε δει τη φάση. Αφού συνεννοήθηκε με τους βοηθούς του, έδειξε στον Ζιντάν απευθείας κόκκινη κάρτα, στο 110ό λεπτό. Ήταν ο πρώτος παίκτης που αποβλήθηκε σε παράταση τελικού Μουντιάλ.

Ο αρχηγός της Γαλλίας περπάτησε προς τα αποδυτήρια. Η καριέρα του είχε τελειώσει δέκα λεπτά πριν από το τέλος της παράτασης.

Αναπαραγωγή βίντεο

Άνοιγμα στο YouTube ↗

Τα πέναλτι

Ο Ζιντάν δεν ήταν στο γήπεδο για τα πέναλτι. Η Ιταλία σκόραρε και τα πέντε: Πίρλο, Ματεράτσι, Ντε Ρόσι, Ντελ Πιέρο και Φάμπιο Γκρόσο. Για τη Γαλλία σκόραραν ο Βιλτόρ, ο Αμπιντάλ και ο Σανιόλ. Ο Νταβίντ Τρεζεγκέ, ο παίκτης που είχε κρίνει τον τελικό του Euro 2000 απέναντι στην Ιταλία, έστειλε τη μπάλα στο δοκάρι.

Η Ιταλία κέρδισε 5-3 στα πέναλτι και κατέκτησε το τέταρτο Παγκόσμιο Κύπελλό της. Την επόμενη μέρα ο Ζιντάν ανακηρύχθηκε καλύτερος παίκτης του τουρνουά και πήρε τη Χρυσή Μπάλα.

Η φανέλα της τελευταίας παράστασης

Στον τελικό του Βερολίνου η Γαλλία δεν φόρεσε την μπλε φανέλα της. Φόρεσε την εκτός έδρας εμφάνιση του 2006, που ήταν ολόλευκη. Αυτή είναι η φανέλα που φόρεσε ο Ζιντάν στο τελευταίο παιχνίδι της καριέρας του:

• κατασκευασμένη από την adidas, λευκή, με λευκό σορτσάκι και λευκές κάλτσες
• με μπλε λεπτομέρειες: καμπυλωτές λωρίδες στα πλάγια, που κατέβαιναν από τις μασχάλες προς τη μέση
• με τις τρεις λωρίδες της adidas στο σορτσάκι και στις κάλτσες
• με το όνομα «ZIDANE» και το Νο10 σε μπλε στην πλάτη
• με το περιβραχιόνιο του αρχηγού στο μπράτσο

Τα στοιχεία της τελευταίας εμφάνισης

• Παίκτης: Ζινεντίν Ζιντάν, Νο10, αρχηγός
• Αγώνας: Ιταλία – Γαλλία 1-1 (παρ.), 5-3 στα πέναλτι
• Διοργάνωση: Παγκόσμιο Κύπελλο 2006, τελικός
• Ημερομηνία: Κυριακή 9 Ιουλίου 2006
• Γήπεδο: Ολυμπιακό Στάδιο, Βερολίνο
• Θεατές: 69.000
• Διαιτητής: Οράσιο Ελιζόντο (Αργεντινή)
• Γκολ: Ζιντάν 7′ (πέναλτι), Ματεράτσι 19′
• Αποβολή: Ζιντάν 110′
• Γαλλία: Μπαρτέζ, Σανιόλ, Τιράμ, Γκαλάς, Αμπιντάλ, Βιεϊρά (Ντιαρά 56′), Μακελελέ, Ριμπερί (Τρεζεγκέ 100′), Ζιντάν, Μαλουντά, Ανρί (Βιλτόρ 107′). Προπονητής: Ρεϊμόν Ντομενέκ
• Ιταλία: Μπουφόν, Τζαμπρότα, Καναβάρο, Ματεράτσι, Γκρόσο, Καμορανέζι (Ντελ Πιέρο 86′), Γκατούζο, Πίρλο, Περότα (Ντε Ρόσι 61′), Τότι (Ιακουίντα 61′), Τόνι. Προπονητής: Μαρτσέλο Λίπι
• Διάκριση: Χρυσή Μπάλα του τουρνουά για τον Ζιντάν

Το τέλος μιας εποχής

Η κουτουλιά του Βερολίνου έγινε πρωτοσέλιδο σε όλο τον κόσμο. Για μέρες, η συζήτηση δεν αφορούσε τον νέο πρωταθλητή κόσμου αλλά τη στιγμή που ο καλύτερος παίκτης του τουρνουά έχασε την ψυχραιμία του.

Κι όμως, η αγάπη του γαλλικού κοινού για τον Ζιντάν δεν χάθηκε. Για μια ολόκληρη γενιά παρέμεινε ο παίκτης του 1998 και του 2000, ο αρχηγός που γύρισε στην εθνική ομάδα όταν τον χρειάστηκε και την οδήγησε ξανά σε έναν τελικό.

Ο Ζιντάν δεν τελείωσε την καριέρα του με τρόπαιο. Την τελείωσε με ένα Panenka στο έβδομο λεπτό ενός τελικού Μουντιάλ, με μια κεφαλιά που μόνο ένας Μπουφόν μπορούσε να σταματήσει, και με μια στιγμή θυμού που κανείς δεν πρόκειται να ξεχάσει. Ίσως ένας τόσο ανθρώπινος αποχαιρετισμός ταίριαζε σε έναν παίκτη που είχε κάνει το ποδόσφαιρο να μοιάζει τόσο εύκολο.

Αναπαραγωγή βίντεο

Άνοιγμα στο YouTube ↗