Άιντραχτ Φρανκφούρτης: Τα 7 σήματα, από τον λευκό αετό στον κόκκινο δίσκο του 1927 ώς τον κόκκινο αετό που γύρισε το 1999, με ένα ασπρόμαυρο ενδιάμεσο
Επτά σήματα της Άιντραχτ Φρανκφούρτης, από τον λευκό αετό του 1927 ώς τον κόκκινο αετό με το «E» στην ασπίδα του 1999, με τον ασπρόμαυρο αετό των 1977–99 στη μέση. Και οι σημειώσεις για όσα οι πηγές δεν γράφουν το ίδιο.
10 λεπτά ανάγνωση1.820 λέξεις
Ένας αετός που δεν έφυγε ποτέ
Ο αετός της Άιντραχτ είναι ο αετός της ίδιας της Φρανκφούρτης. Το σήμα βγαίνει από το οικόσημο της πόλης, σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, που με τη σειρά του πηγαίνει στον μονοκέφαλο αυτοκρατορικό αετό του 13ου αιώνα. Ο σύλλογος ιδρύθηκε το 1899 και έχει αλλάξει σήμα πολλές φορές, αλλά ο αετός δεν έλειψε σχεδόν ποτέ.
Στο αρχείο μας βρήκαμε επτά σήματα, από το 1927 ώς σήμερα. Ο αετός είναι άλλοτε λευκός πάνω σε κόκκινο δίσκο, άλλοτε κόκκινος με το «E» στην ασπίδα στο στήθος, άλλοτε ασπρόμαυρος, με το όνομα του συλλόγου σε μεγάλα γράμματα. Όπου οι πηγές διαφωνούν για μια χρονιά, το γράφουμε.







Πριν από το σήμα: τα χρώματα και η συγχώνευση
Η Άιντραχτ προέρχεται από δύο σωματεία του 1899, τη Frankfurter FC Victoria και τη Frankfurter FC Kickers, που ενώθηκαν το 1911 στο Frankfurter Fußballverein, κατά την αγγλική Wikipedia. Τα επίσημα χρώματα, κόκκινο, μαύρο και λευκό, έρχονται από εκεί: κόκκινο και λευκό φορούσε το ένα, μαύρο και λευκό το άλλο. Το κόκκινο και το λευκό είναι τα χρώματα του οικοσήμου της Φρανκφούρτης, το μαύρο και το λευκό της Πρωσίας. Επειδή ο τοπικός αντίπαλος, η Κίκερς Όφενμπαχ, παίζει με κόκκινα και λευκά, η Άιντραχτ προτιμά τη μαύρη-κόκκινη ή τη μαύρη-λευκή εμφάνιση.
Το μουσείο του συλλόγου προσθέτει ότι ούτε η Victoria ούτε η Kickers είχαν αετό ως έμβλημα ομάδας. Οι αθλητές της Kickers φορούσαν το 1908 λευκό αετό σε κόκκινο φόντο και στα έντυπα των δύο σωματείων υπήρχε ήδη ένας πρόχειρος αετός της πόλης. Το 1911, με το Frankfurter FV, ένας μεγάλος κόκκινος αετός με στέμμα ράβεται για πρώτη φορά στις φανέλες, ένας ένας, με το χέρι. Δεν έχουμε εικόνα του σήματος εκείνου.
1927: ο λευκός αετός στον κόκκινο δίσκο
Το 1920 το Frankfurter FV και η Frankfurter Turngemeinde von 1861 έγιναν ένα σωματείο, το «Frankfurter Turn- und Sportgemeinde Eintracht von 1861». Το μουσείο γράφει ότι ο κόκκινος αετός έμεινε στις φανέλες, αλλά υπήρχε και ένας λευκός αετός πάνω σε στρογγυλό κόκκινο φόντο. Από το 1923 ο αετός στις φανέλες των ποδοσφαιριστών μικραίνει και πηγαίνει στην αριστερή πλευρά του στήθους· οι αθλητές των άλλων τμημάτων κρατούν μεγάλο αετό, συνήθως λευκό σε κόκκινο.

Η γερμανική Wikipedia βάζει στη γκαλερί της το σήμα «ca. 1927», από τα «Vereinsnachrichten» του συλλόγου. Ο αετός είναι λευκός, με ανοιχτά φτερά και μικρό στέμμα, και δεν έχει ασπίδα ούτε γράμμα. Το «E» δεν υπήρχε στις φανέλες, γράφει το μουσείο, στη δεκαετία του ’20. Το ίδιο το 1927 το σωματείο χωρίστηκε: το τμήμα ποδοσφαίρου και αθλητισμού έμεινε στο Ρίντερβαλντ ως Sportgemeinde Eintracht και η γυμναστική έγινε ξεχωριστός σύλλογος, μετά από πίεση της Deutsche Turnerschaft. Στη δεκαετία του ’30 υπάρχει και ένα ακόμη έμβλημα, με λεπτό αετό, και το αρχείο της Wikipedia για το «ca. 1930» είναι μια φωτογραφία σε κακή ποιότητα: δεν το παρουσιάζουμε.
1945–51: ο αετός με το «E»
Μετά τον πόλεμο ο αετός του πριν από τον πόλεμο μένει στις φανέλες και στα λάβαρα. Πλέον έχει πέντε φτερωτές γραμμές σε κάθε φτερό και το γράμμα «E» στην ασπίδα στο στήθος, γράφει το μουσείο. Η Wikipedia το λεζαντάρει «1945–1951».

Το σήμα του Commons έχει σκούρο κόκκινο αετό, χωρίς κύκλο, με το στέμμα πάνω από το κεφάλι και τριφύλλια εκατέρωθεν της ασπίδας. Ο δημιουργός είναι άγνωστος και το αρχείο είναι κοινό κτήμα. Στα έντυπα ο σύλλογος χρησιμοποιούσε και αετούς του πριν από τον πόλεμο· για την 50ή επέτειο το 1949 υπάρχει εκδοχή με δάφνινο στεφάνι και τον αριθμό 50.
1957–65: ο αετός στον λευκό κύκλο
Η Wikipedia χρονολογεί το επόμενο σήμα 1957–65: ο κόκκινος αετός μπαίνει σε λευκό κύκλο, με λεπτό μαύρο περίγραμμα, και στο στήθος η ασπίδα με το «E». Το στέμμα είναι χρυσό.

Είναι η εποχή του τίτλου. Το μουσείο γράφει ότι τη σεζόν 1958-59, της πρώτης και μοναδικής γερμανικής πρωτιάθλησης, χρησιμοποιήθηκε ο «Meisteradler», ο αετός των πρωταθλητών, και ότι στην 60ή επέτειο του 1959 προστέθηκαν δάφνινο στεφάνι και ο αριθμός 60 και ο αετός πήρε ψηλότερο στέμμα. Η Άιντραχτ κέρδισε τη Κίκερς Όφενμπαχ με 5-3 στην παράταση στον τελικό του 1959, γράφει η αγγλική Wikipedia, και έφτασε στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών Ευρώπης το 1960. Τα δύο αυτά γεγονότα δεν αποδίδονται σε συγκεκριμένο σήμα, και δεν ισχυριζόμαστε ότι ο αετός του 1957 είναι ο «Meisteradler».
1965–70: μαύρος κύκλος και χρυσή γραμμή
Το πέμπτο μέρος της γκαλερί, 1965–70, είναι ένα πιο έντονο σχέδιο: λευκός κύκλος με χοντρό μαύρο περίγραμμα και ένας κόκκινος αετός με λεπτή κίτρινη γραμμή γύρω από τα φτερά και το «E». Μοιάζει με σήμα κατασκευασμένο για να φαίνεται από μακριά.

Η περίοδος είναι αυτή που δίνει η Wikipedia. Το μουσείο δεν περιγράφει ειδικά σήμα για το 1965· γράφει ότι το 1968 η διαφημιστική εταιρεία Birkholz und Schnell άρχισε να επαγγελματοποιεί την εικόνα του συλλόγου και να χτίζει το «Marke Eintracht Frankfurt». Το 1969 η Turngemeinde Eintracht von 1861 ενώθηκε με τη Sportgemeinde Eintracht von 1899 και η γενική συνέλευση αποφάσισε το όνομα «Eintracht Frankfurt». Ο αετός «εκσυγχρονίστηκε» στα τέλη της δεκαετίας.
1970–77: το όνομα μπαίνει στον κύκλο
Στη δεκαετία του ’70 το σήμα γίνεται μάρκα. Ο κύκλος έχει πλέον σκούρο γκρι δαχτυλίδι, με τα λευκά γράμματα «Eintracht» πάνω και «Frankfurt» κάτω, και μέσα του ένας κόκκινος αετός με το «E» και το στέμμα.

Το μουσείο γράφει ότι τη σεζόν 1969/70 εμφανίστηκε στις φανέλες ο ανανεωμένος αετός, με «αιωρούμενο» στέμμα, τριφύλλια και ασπίδα με «E», και ότι αυτός ο αετός ισχύει ως σήμερα. Δεν ξέρουμε αν είναι αυτός που δείχνει το σήμα μας: η Wikipedia το χρονολογεί 1970–77. Το 1974 και το 1975, γράφει το μουσείο, ένας πολύ λεπτός αετός κεντήθηκε απευθείας πάνω στο ύφασμα αντί να ραφτεί ως μπάλωμα· οι φανέλες αυτές φορέθηκαν στους τελικούς του Κυπέλλου Γερμανίας. Η Άιντραχτ κέρδισε το Κύπελλο και τις δύο χρονιές, 1974 και 1975, γράφει η Wikipedia.
1977–99: ο ασπρόμαυρος αετός
Αυτό είναι το σήμα που σημάδεψε τις φανέλες των ’80s και των ’90s. Ο αετός γίνεται ασπρόμαυρος και στυλιζαρισμένος, σε μαύρο κύκλο, και το «Eintracht» γράφεται με κόκκινα γράμματα, με το «Frankfurt» πάνω, σε μικρά. Η γερμανική Wikipedia γράφει ότι «το 1977 εισήχθη ένας στυλιζαρισμένος αετός σε μαύρο και άσπρο» και η αγγλική ότι αυτό έγινε το 1980.

Το μουσείο γράφει ότι τον Σεπτέμβριο του 1977 η αθλητική εφημερίδα του συλλόγου ανακοίνωσε στη στήλη «Neuerungen» νέα γράμματα και έναν «ελαφρά εκσυγχρονισμένο αετό», και ότι ο «Binding-Adler», όπως τον ονόμαζαν οι οπαδοί, εμφανίστηκε στις φανέλες τη σεζόν 1981-82. Δεν λέει ρητά ότι είναι το ασπρόμαυρο σήμα. Το συμπεραίνουμε, γιατί η ίδια σελίδα γράφει ότι το 1999 ο ιστορικός αετός αντικατέστησε τον «Binding-Adler» στα έντυπα. Στις φωτογραφίες φανελών παρακάτω θα δεις το σήμα και σε μια φανέλα που το κατάστημα βάζει στο 1978-79.
1999: ο ιστορικός αετός γυρίζει
Για τα εκατό χρόνια του συλλόγου, η Wikipedia γράφει ότι η Άιντραχτ ξαναγύρισε σε πιο παραδοσιακό αετό. Ο κόκκινος αετός με το «E» στην ασπίδα και το αιωρούμενο στέμμα μπαίνει σε κόκκινο κύκλο με λευκό εσωτερικό χείλος.

Την άνοιξη του 1999, στους τελευταίους αγώνες της σεζόν 1998-99, φορέθηκε ειδική φανέλα παράδοσης με τον αετό των τελών της δεκαετίας του ’60 και τη γραφή «100 Jahre – 1899 – 1999», γράφει το μουσείο. Το καλοκαίρι, το περιοδικό «Fan geht vor» ενημέρωσε τους οπαδούς για το νέο σήμα· ο σύλλογος δεν ανακοίνωσε επίσημα την αλλαγή. Από τη σεζόν 1999/2000 ο ιστορικός αετός είναι το επίσημο σήμα. Το αρχείο της Wikipedia έχει όνομα «1998», και κρατάμε το 1999 γιατί το δίνει και η λεζάντα της και ο σύλλογος.
Το σήμα πάνω στη φανέλα
Για τα δύο τελευταία σήματα έχουμε φωτογραφίες φανελών από το Classic Football Shirts. Η φανέλα που το κατάστημα ονομάζει «1978-79 Home» είναι κόκκινη, μακρυμάνικη, με λευκό V στον λαιμό, λευκές ρίγες στον γιακά και στις μανσέτες. Το ασπρόμαυρο σήμα είναι ραμμένο στην αριστερή πλευρά του στήθους, με το «Frankfurt Eintracht». Όπως είπαμε, δεν μπορούμε να το συμβιβάσουμε με το 1981-82 του μουσείου.


Η εντός έδρας του 1993-94 είναι κόκκινη, της Puma, με «Tetra Pak» στο στήθος και ένα μεγάλο γεωμετρικό σχέδιο, μαύρο και λευκό, στο κάτω μέρος. Το σήμα 1977–99 κάθεται στην αριστερή πλευρά του στήθους, με το κόκκινο «Eintracht» να ξεχωρίζει πάνω στο κόκκινο ύφασμα.


Η φανέλα του 1995-96 που βλέπεις από πίσω ανήκε στον Τζέι-Τζέι Οκότσα: το Νο10, το όνομα «OKOCHA» και στο πάνω μέρος της πλάτης η γραφή «Frankfurt Eintracht». Το μοτίβο είναι γεωμετρικό, κόκκινο και μαύρο. Το κατάστημα τη δίνει ως «1995-96, μακρυμάνικη». Ο Οκότσα φαίνεται στη λίστα γνωστών ποδοσφαιριστών της Wikipedia.

Η φανέλα του 1996-98, με «Mitsubishi Motors» στο στήθος και μαύρες κάθετες λωρίδες, έχει ασπρόμαυρη ταινία στους ώμους και πάλι το σήμα του 1977 αριστερά.


Η εντός έδρας του 2023-24 είναι της Nike, με χοντρές διαγώνιες ρίγες μαύρες και κόκκινες, «indeed Jobs finden» στο στήθος και στην αριστερή πλευρά ο κόκκινος αετός του 1999 στον κόκκινο κύκλο.


Δίπλα δίπλα: τι αλλάζει από σήμα σε σήμα
Στα επτά σήματα βλέπεις τρεις εποχές. Στην πρώτη, μέχρι το 1965, ο αετός είναι το ίδιο το σήμα: λευκός πάνω σε κόκκινο το 1927, ύστερα κόκκινος, πρώτα μόνος και μετά μέσα σε λευκό κύκλο. Στη δεύτερη, 1965–77, γίνεται σύμβολο εταιρικής εικόνας, με παχύ περίγραμμα και, από το 1970, με το όνομα στον κύκλο. Στην τρίτη, 1977–99, ο αετός μένει ασπρόμαυρος, στυλιζαρισμένος σχεδόν σαν λογότυπο. Και το 1999 η Άιντραχτ γυρίζει στον ιστορικό της αετό.
Αλλάζει το χρώμα και αλλάζει το πλαίσιο: δίσκος (1927), κανένα πλαίσιο (1945), λευκός κύκλος (1957), μαύρο περίγραμμα (1965), δαχτυλίδι με γράμματα (1970), μαύρος κύκλος (1977), κόκκινος κύκλος (1999). Και το «E» στην ασπίδα, που λείπει από το σήμα του 1927, μπαίνει το 1945 και μένει.
Τι δεν άλλαξε ποτέ
Ο αετός της πόλης, το «E» της Eintracht στην ασπίδα (από το 1945 σε όλα τα σήματά μας εκτός από το ασπρόμαυρο) και το κόκκινο. Στα επτά σήματά μας δεν υπάρχει ούτε ένα χωρίς αετό, και το μουσείο γράφει ότι ο αετός ράφτηκε στις φανέλες ήδη από το 1911.
Όλα τα σήματα
- 1911–: μεγάλος κόκκινος αετός με στέμμα, ραμμένος στις φανέλες του Frankfurter FV, χωρίς εικόνα
- 1927: λευκός αετός σε κόκκινο δίσκο
- ca. 1930: λεπτός αετός με «E», χωρίς εικόνα (μόνο κακή φωτογραφία εντύπου)
- 1945–51: κόκκινος αετός με στέμμα και «E» στην ασπίδα
- 1957–65: ο αετός μέσα σε λευκό κύκλο
- 1965–70: μαύρο περίγραμμα και κίτρινη γραμμή στα φτερά
- 1970–77: γκρι δαχτυλίδι με «Eintracht Frankfurt»
- 1977–99: ασπρόμαυρος αετός με κόκκινο «Eintracht»
- Από το 1999: κόκκινος αετός με στέμμα και «E», σε κόκκινο κύκλο
Σχετικές ιστορίες φανελών
Κόλο Τουρέ: Ένα 4-1 με τη Στόουκ, ένας τσακωμός με τον Γκαλάς τον Απρίλιο και ο αρχηγός που ο Χιουζ πήρε από το Λονδίνο για 14 εκατομμύρια λίρες
Ο Κόλο Τουρέ έπαιξε για τελευταία φορά με την Άρσεναλ στις 24 Μαΐου 2009, με την κόκκινη Nike και το Fly Emirates, και στις 15 Αυγούστου έκανε ντεμπούτο με τη Μάντσεστερ Σίτι στο Εουντ Παρκ, με τη μαύρη Umbro και το Etihad Airways.
Με βίντεο Λόταρ Ματέους: Ο 150ός αγώνας στο Ρότερνταμ, τρία γκολ του Κονσεϊσάο και η λευκή φανέλα Νο10 που έκλεισε μια ολόκληρη εποχή
Με τη λευκή εντός έδρας φανέλα της adidas, τους γκρι ώμους με τις τρεις ρίγες, το κέντημα του αετού της DFB και το Νο10, ο 39χρονος Λόταρ Ματέους έπαιξε στις 20 Ιουνίου 2000 στο Ρότερνταμ τον 150ό και τελευταίο αγώνα του με τη Γερμανία, μια ήττα 0-3 από την Πορτογαλία στο Euro 2000.
Θεοφάνης Γκέκας: Ο πρώτος σκόρερ της Bundesliga με το Νο10 της Λεβερκούζεν, δύο γκολ στη Χάμπουργκ μέσα σε έξι μέρες και η κόκκινη φανέλα της TelDaFax Energy
Φανέλα adidas σε κόκκινο με μαύρα πλαϊνά πάνελ, μαύρο γιακά πόλο και τρεις μαύρες ρίγες στους ώμους, με το λευκό «TelDaFax ENERGY» στο στήθος: η εντός έδρας της Λεβερκούζεν του 2007-08, με την οποία ο Θεοφάνης Γκέκας φόρεσε το Νο10, πέτυχε 11 γκολ στο πρωτάθλημα και έβαλε την ομάδα στους προημιτελικούς του UEFA Cup.
Γκαμπριέλ Μπατιστούτα: Μια αλλαγή στο 58΄ στη Μιγιάγκι, το σκούρο μπλε Νο9 της adidas και ένα 1-1 που έστειλε την Αργεντινή σπίτι
Με τη σκούρα μπλε εκτός έδρας φανέλα της adidas, τις τρεις ρίγες στους ώμους, το κεντημένο σήμα της ΑΦΑ και το Νο9 στο στήθος και στην πλάτη, ο Γκαμπριέλ Μπατιστούτα έπαιξε στις 12 Ιουνίου 2002 στη Μιγιάγκι τον τελευταίο του αγώνα με την Αργεντινή και αντικαταστάθηκε στο 58΄ από τον Έρναν Κρέσπο.

