Μίκαελ Λάουντρουπ: Η μεταγραφή από την Μπαρτσελόνα στη Ρεάλ που έγινε δύο φορές 5-0

Ο παίκτης που κέρδισε 10-0

Λίγοι ποδοσφαιριστές μπορούν να πουν ότι κέρδισαν ένα Clásico 5-0. Ο Μίκαελ Λάουντρουπ κέρδισε δύο. Το πρώτο, τον Ιανουάριο του 1994, με την Μπαρτσελόνα. Το δεύτερο, τον Ιανουάριο του 1995, με τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Ανάμεσα στα δύο, ένα καλοκαίρι, ένας τελικός στην Αθήνα και μια ρήξη με τον άνθρωπο που τον είχε φέρει στη Βαρκελώνη: τον Γιόχαν Κρόιφ.

Είναι μία από τις πιο ξεχωριστές μεταγραφές ανάμεσα στους δύο μεγάλους της Ισπανίας. Όχι γιατί προκάλεσε τη μεγαλύτερη οργή, όπως εκείνη του Φίγκο αργότερα, αλλά γιατί ο Λάουντρουπ είναι από τους ελάχιστους που αγαπήθηκαν και στις δύο πλευρές.

Η καριέρα πριν: ο Δανός της Dream Team

Ο Λάουντρουπ ήρθε στην Μπαρτσελόνα το 1989, μετά από έξι χρόνια στην Ιταλία και μια όχι πετυχημένη τελευταία σεζόν στη Γιουβέντους. Τον τραβούσε ο Κρόιφ, το είδωλό του από παιδί, και η ομάδα που ο Ολλανδός έχτιζε.

Ήταν ένας από τους τρεις ξένους που επέτρεπαν οι κανονισμοί, μαζί με τον Ρόναλντ Κούμαν και τον Χρίστο Στόιτσκοφ. Γύρω τους η Μπαρτσελόνα έφτιαξε την «Dream Team», με τον Πεπ Γκουαρδιόλα, τον Χοσέ Μαρί Μπακέρο και τον Τσίκι Μπεγκιριστάιν. Πήρε τέσσερα συνεχόμενα πρωταθλήματα, από το 1991 ως το 1994, και το 1992 το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών του συλλόγου, στο Γουέμπλεϊ.

Ο Λάουντρουπ ήταν ο παίκτης της φαντασίας: η πάσα που κανείς δεν περίμενε, η ντρίμπλα με το σώμα, η μπάλα που έβγαινε από τα πόδια του σαν να ήξερε πού πάει.

Ο ποδοσφαιριστής

Για να καταλάβει κανείς γιατί η μεταγραφή του έκανε τόσο θόρυβο, πρέπει να θυμηθεί τι παίκτης ήταν. Ο Λάουντρουπ είχε περάσει έξι χρόνια στην Ιταλία πριν έρθει στη Βαρκελώνη, τα περισσότερα στη Γιουβέντους, σε μια εποχή που η Serie A ήταν το πιο δύσκολο πρωτάθλημα του κόσμου.

Στην Ισπανία έγινε κάτι παραπάνω από ένας καλός ξένος. Δύο φορές ανακηρύχθηκε καλύτερος παίκτης της χρονιάς στη χώρα, όσο έπαιζε με την Μπαρτσελόνα. Ήταν ο παίκτης που έκανε τους άλλους καλύτερους: οι πάσες του στον Στόιτσκοφ και στον Ρομάριο έγιναν σήμα κατατεθέν της ομάδας του Κρόιφ.

Δεν ήταν παίκτης των φωνών και των συγκρούσεων. Γι’ αυτό η ρήξη με τον Κρόιφ, και η απόφαση να πάει στον μεγάλο αντίπαλο, έμοιαζαν τόσο απρόσμενες. Και γι’ αυτό, ακόμα και μετά, οι οπαδοί της Μπαρτσελόνα δυσκολεύτηκαν να τον μισήσουν.

Γιατί έφυγε

Το 1993 η Μπαρτσελόνα έφερε και τον Βραζιλιάνο Ρομάριο. Οι ξένοι έγιναν τέσσερις, και σε κάθε ματς μπορούσαν να παίξουν μόνο τρεις. Κάποιος έπρεπε να μένει έξω, και συχνά ήταν ο Λάουντρουπ.

Η σχέση του με τον Κρόιφ χάλασε. Και στις 18 Μαΐου 1994, στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, ο Κρόιφ τον άφησε εκτός. Η Μίλαν του Φάμπιο Καπέλο νίκησε 4-0. Σύμφωνα με όσα γράφτηκαν μετά, ο ίδιος ο Καπέλο είπε ότι ο Λάουντρουπ ήταν ο παίκτης που φοβόταν, και ότι το λάθος του Κρόιφ ήταν να τον αφήσει έξω.

Εκείνο το βράδυ στην Αθήνα, η ιστορία του Λάουντρουπ στην Μπαρτσελόνα ουσιαστικά τελείωσε.

Η νύχτα της Αθήνας

Ο τελικός του 1994 παίχτηκε στο Ολυμπιακό Στάδιο της Αθήνας, στο ΟΑΚΑ. Η Μπαρτσελόνα του Κρόιφ ήταν το φαβορί για πολλούς: είχε μόλις κατακτήσει το τέταρτο συνεχόμενο πρωτάθλημα, είχε τον Ρομάριο και τον Στόιτσκοφ, και έπαιζε το πιο ελκυστικό ποδόσφαιρο της Ευρώπης.

Η Μίλαν όμως νίκησε 4-0. Ήταν μια βαριά ήττα, και η αρχή του τέλους για την «Dream Team». Ο Λάουντρουπ την είδε χωρίς να έχει τη δυνατότητα να μπει στο γήπεδο.

Για τους Έλληνες φιλάθλους, εκείνος ο τελικός έμεινε ως η βραδιά που η Αθήνα φιλοξένησε δύο από τις μεγαλύτερες ομάδες της εποχής. Για τον Λάουντρουπ, ως η βραδιά που αποφάσισε να φύγει.

Το παρασκήνιο: στη Μαδρίτη

Το καλοκαίρι του 1994 ο Λάουντρουπ υπέγραψε στη Ρεάλ Μαδρίτης. Η είδηση ήταν σοκ για τους οπαδούς της Μπαρτσελόνα και για τους συμπαίκτες του.

Πολλοί είπαν ότι πήγε στη Ρεάλ για να εκδικηθεί τον Κρόιφ. Ο ίδιος το αρνήθηκε. «Λένε ότι ήθελα να πάω στη Ρεάλ για εκδίκηση. Εκδίκηση για ποιο πράγμα; Πέρασα πέντε φανταστικά χρόνια εδώ», είπε. Εξήγησε ότι επέλεξε τη Ρεάλ επειδή ήταν μια ομάδα πεινασμένη για τίτλους, με νέο προπονητή και νέους παίκτες, και επειδή πίστευε ότι η Μπαρτσελόνα, μετά το Μουντιάλ του 1994, θα δυσκολευόταν την επόμενη σεζόν.

Είχε δίκιο.

Η τελευταία φανέλα στην Μπαρτσελόνα

Η τελευταία φανέλα του Λάουντρουπ στην Μπαρτσελόνα ήταν της Kappa, που είχε αντικαταστήσει τη Meyba το 1992. Οι μπλε και κόκκινες ρίγες έμειναν, αλλά η υφή άλλαξε εντελώς.

Μέσα στο ύφασμα, τόνο σε τόνο, είναι τυπωμένη ξανά και ξανά η λέξη «Barça» με καλλιγραφικά γράμματα, μαζί με το λογότυπο της Kappa, τα δύο ανθρωπάκια πλάτη με πλάτη. Από μακριά δεν φαίνονται. Από κοντά, η φανέλα είναι γεμάτη από το όνομα της ομάδας.

Ο γιακάς είναι πόλο, σε σκούρο μπλε. Στους ώμους τρέχει η λευκή ταινία της Kappa με τα μπλε λογότυπα, και μια λεπτή λευκή γραμμή χωρίζει τον ώμο από τον κορμό. Στο αριστερό στήθος το κεντημένο σήμα με τα αρχικά F.C.B. και τις τελείες, στο κέντρο το λογότυπο της Kappa. Χορηγός, όπως πάντα τότε στην Μπαρτσελόνα, δεν υπήρχε.

Δεν βρήκαμε σε δύο πηγές ποιο ακριβώς ήταν το τελευταίο του ματς με την Μπαρτσελόνα, άρα ούτε ποια φανέλα φόρεσε εκείνη τη μέρα. Η φανέλα εδώ είναι η εντός έδρας της τελευταίας του σεζόν.

Η πρώτη φανέλα στη Ρεάλ

Στη Ρεάλ ο Λάουντρουπ βρήκε μια φανέλα της ισπανικής Kelme, που είχε κι αυτή τη δική της κρυφή υφή. Ήταν λευκή, με τη φράση «Real Madrid» σαν υπογραφή και το λογότυπο της Kelme τυπωμένα τόνο σε τόνο σε όλο το ύφασμα.

Το πιο χαρακτηριστικό στοιχείο είναι οι ώμοι: μια λευκή ταινία με μωβ αποτυπώματα από πατούσες, το σήμα της Kelme, τρέχει από τον γιακά ως το μανίκι. Το μωβ, το δεύτερο χρώμα της Ρεάλ, υπάρχει και στον χορηγό: το Teka σε μεγάλα μωβ γράμματα στο κέντρο του στήθους. Το σήμα του συλλόγου είναι στο αριστερό στήθος και το λογότυπο της Kelme στο δεξί.

Στην πλάτη, τα νούμερα είναι μωβ, με μια μικρή πατούσα της Kelme από κάτω, και το όνομα σε μωβ γράμματα από πάνω.

Δύο φανέλες με κρυμμένα γράμματα

Υπάρχει κάτι που ενώνει τις δύο φανέλες του Λάουντρουπ, πέρα από το ότι ανήκουν σε δύο αντιπάλους. Και οι δύο είναι παιδιά της ίδιας εποχής, των αρχών της δεκαετίας του ’90, όταν οι κατασκευαστές ανακάλυψαν ότι το ύφασμα μπορούσε να έχει το δικό του σχέδιο.

Στην Kappa της Μπαρτσελόνα, το σχέδιο είναι η λέξη «Barça», γραμμένη ξανά και ξανά με καλλιγραφικά γράμματα. Στην Kelme της Ρεάλ, είναι η υπογραφή «Real Madrid». Και στις δύο, το όνομα της ομάδας δεν είναι μόνο στο σήμα: είναι παντού, κρυμμένο στο ύφασμα, ορατό μόνο από κοντά.

Και οι δύο έχουν μια ταινία στους ώμους που λειτουργεί ως υπογραφή του κατασκευαστή: τα ανθρωπάκια της Kappa στη μία, οι πατούσες της Kelme στην άλλη. Και οι δύο έχουν γιακά πόλο.

Η μεγάλη διαφορά είναι το στήθος. Η Μπαρτσελόνα δεν είχε χορηγό· η Ρεάλ είχε το Teka, σε μωβ. Όταν ο Λάουντρουπ φόρεσε τη λευκή φανέλα, φόρεσε για πρώτη φορά στην Ισπανία μια φανέλα με διαφήμιση στο κέντρο.

Η αντίδραση: δύο 5-0 σε έναν χρόνο

Τον Ιανουάριο του 1994 η Μπαρτσελόνα είχε διαλύσει τη Ρεάλ 5-0 στο Καμπ Νου. Ο Ρομάριο έβαλε τρία γκολ, και ο Λάουντρουπ, που μπήκε ως αλλαγή, πήρε μέρος στο σόου.

Έναν χρόνο αργότερα, τον Ιανουάριο του 1995, οι ρόλοι αντιστράφηκαν. Στο Μπερναμπέου η Ρεάλ νίκησε την Μπαρτσελόνα 5-0, με τον Ιβάν Θαμοράνο, τον Λουίς Ενρίκε και τον Αμαβίσκα στο σκορ. Ο Λάουντρουπ, με τη λευκή φανέλα πλέον, ήταν ο παίκτης που κινούσε τα πάντα.

Ο Δανός είχε πια στο ενεργητικό του ένα συνολικό 10-0 στα Clásico, το μισό με κάθε φανέλα.

Η συνέχεια

Τη σεζόν 1994-95 η Ρεάλ πήρε το πρωτάθλημα και έβαλε τέλος στην κυριαρχία της Μπαρτσελόνα. Ο Λάουντρουπ έγινε ο μοναδικός παίκτης που κατέκτησε πέντε συνεχόμενα ισπανικά πρωταθλήματα με δύο διαφορετικές ομάδες: τέσσερα με την Μπαρτσελόνα, ένα με τη Ρεάλ. Στο ξεκίνημα εκείνης της σεζόν έδωσε την ασίστ για το πρώτο επαγγελματικό γκολ ενός νεαρού που λεγόταν Ραούλ.

Έμεινε στη Ρεάλ δύο χρόνια και το 1996 πήγε στην Ιαπωνία, στη Βισέλ Κόμπε. Όταν η Ρεάλ γιόρτασε τα 100 χρόνια της, το 2002, οι αναγνώστες της Marca τον ψήφισαν ανάμεσα στους κορυφαίους παίκτες της ιστορίας της. Στη Βαρκελώνη, παρά τη μεταγραφή, κανείς δεν τον ξέχασε.

Τα νούμερα

Πέντε χρόνια στην Μπαρτσελόνα, τέσσερα πρωταθλήματα, ένα Κύπελλο Πρωταθλητριών. Δύο χρόνια στη Ρεάλ, ένα πρωτάθλημα. Δύο Clásico που τελείωσαν 5-0, ένα με κάθε φανέλα. Και ένας τελικός που δεν έπαιξε, στην Αθήνα, που άλλαξε την πορεία του.

Λίγοι παίκτες έχουν φορέσει και τις δύο φανέλες του Clásico με τόση επιτυχία. Ακόμα λιγότεροι έχουν φύγει από τη μία για την άλλη και έχουν μείνει αγαπητοί και στις δύο πόλεις.

Δύο φανέλες, δύο κεφάλαια

• Μπαρτσελόνα (1989–1994): Meyba και μετά Kappa, μπλαουγκράνα ρίγες, χωρίς χορηγό, τέσσερα πρωταθλήματα και το Γουέμπλεϊ.
• Ρεάλ Μαδρίτης (1994–1996): Kelme, λευκή με μωβ λεπτομέρειες, Teka, το πρωτάθλημα του 1995.
• Αιτία: η ρήξη με τον Κρόιφ και ο τελικός της Αθήνας χωρίς αυτόν.
• Το ματς της απάντησης: Ρεάλ – Μπαρτσελόνα 5-0, Ιανουάριος 1995.
• Μετά: Βισέλ Κόμπε, 1996.