Φάμπιο Καναβάρο: Στο Έλις Παρκ ο αρχηγός του 2006 έπαιξε και τα 90 λεπτά του 2-3 με τη Σλοβακία και αποχαιρέτησε την Ιταλία μετά από 136 παιχνίδια
Στις 24 Ιουνίου 2010, στο Έλις Παρκ του Γιοχάνεσμπουργκ, ο Φάμπιο Καναβάρο έπαιξε και τα 90 λεπτά ως αρχηγός της Ιταλίας στην ήττα με 3-2 από τη Σλοβακία. Η ομάδα αποκλείστηκε από τον όμιλο και την επόμενη μέρα ο υπερασπιστής του κυπέλλου ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από την εθνική, έχοντας 136 συμμετοχές.
9 λεπτά ανάγνωση1.674 λέξεις
Ένα απόγευμα στο Γιοχάνεσμπουργκ
Πέμπτη. Τέσσερις το απόγευμα. Μια γαλάζια φανέλα με το Νο5.
Στις 24 Ιουνίου 2010 ο Φάμπιο Καναβάρο βγήκε στο γήπεδο Έλις Παρκ του Γιοχάνεσμπουργκ με το περιβραχιόνιο του αρχηγού. Έπαιζε με τη γαλάζια φανέλα της Ιταλίας, με σχέδιο της Puma, στο τέταρτο Παγκόσμιο Κύπελλο της καριέρας του. Η Ιταλία κατείχε τον τίτλο του 2006 και είχε μόλις δύο βαθμούς σε δύο αγώνες. Ο τρίτος αγώνας του ομίλου θα έκρινε την τύχη της. Έχασε με 3-2 από τη Σλοβακία.



Ήταν το τελευταίο παιχνίδι του Καναβάρο με την εθνική. Την επόμενη ημέρα, στις 25 Ιουνίου, ανακοίνωσε ότι αποσύρεται από τη «Σκουάντρα Ατζούρα». Είχε φορέσει τη φανέλα της 136 φορές.
Ο αρχηγός
Ο Καναβάρο ξεκίνησε την καριέρα του στη Νάπολι, έπαιξε επτά χρόνια στην Πάρμα, όπου γνώρισε τον Μπουφόν και τον Λιλιάν Τουράμ, και συνέχισε σε Ίντερ, Γιουβέντους και Ρεάλ Μαδρίτης. Έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική στις 22 Ιανουαρίου 1997, σε φιλικό με τη Βόρεια Ιρλανδία. Την ίδια χρονιά είχε μια εμφάνιση που έμεινε στην ιστορία της ομάδας: στο Γουέμπλεϊ, σε αγώνα προκριματικών του Μουντιάλ, κράτησε εκτός παιχνιδιού τον Άλαν Σίρερ, που τότε θεωρούνταν ο καλύτερος επιθετικός της Αγγλίας, και η Ιταλία κέρδισε 1-0 με γκολ του Τζιανφράνκο Τζόλα.
Έγινε αρχηγός το 2002, όταν αποσύρθηκε ο Πάολο Μαλντίνι. Έπαιξε στα Παγκόσμια Κύπελλα του 1998, του 2002, του 2006 και του 2010, καθώς και στα Euro του 2000 και του 2004, στους Ολυμπιακούς του 1996 στην Ατλάντα και στο Κύπελλο Συνομοσπονδιών του 2009.
Το «Τείχος του Βερολίνου»
Το 2006 οδήγησε την Ιταλία στην κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου στη Γερμανία. Οι οπαδοί τον βάφτισαν «Il Muro di Berlino», το «Τείχος του Βερολίνου», επειδή η Ιταλία έμεινε με πέντε ανέπαφα δίχτυα και δέχτηκε μόνο δύο γκολ, κανένα από τα οποία δεν ήταν από φάση εξέλιξης. Την ίδια χρονιά κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα και το βραβείο Παίκτη της Χρονιάς της FIFA: ο μοναδικός αμυντικός που κέρδισε το δεύτερο, και ο τρίτος αμυντικός όλων των εποχών που πήρε τη Χρυσή Μπάλα, μετά τον Φραντς Μπεκεμπάουερ και τον Ματίας Ζάμερ. Στη Ρεάλ Μαδρίτης, όπου πήγε το 2006 ακολουθώντας τον Φάμπιο Καπέλο, πήρε το Νο5 που είχε φορέσει πριν από αυτόν ο Ζινεντίν Ζιντάν, και κέρδισε δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα.
Το ρεκόρ των συμμετοχών
Στις 12 Αυγούστου 2009, σε φιλικό με την Ελβετία, έπαιξε με την Ιταλία για 127η φορά και ξεπέρασε τον Πάολο Μαλντίνι, που είχε 126, γινόμενος ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές στην ιστορία της εθνικής. Φόρεσε το περιβραχιόνιο σε 79 παιχνίδια, περισσότερα από κάθε άλλον εκτός από τον Τζανλουίτζι Μπουφόν.

Ο όμιλος: δύο ισοπαλίες και η ήττα που περίμενε
Η Ιταλία έπαιξε στον όμιλο F με την Παραγουάη, τη Νέα Ζηλανδία και τη Σλοβακία. Στην πρεμιέρα, με την Παραγουάη, προηγήθηκε ο Αλκαράς στο 39ο λεπτό με κεφαλιά, και ο έμπειρος τερματοφύλακας Μπουφόν αντικαταστάθηκε στο ημίχρονο, με φαινομενικό πρόβλημα στη μέση. Και τα δύο παιχνίδια με την Παραγουάη και τη Νέα Ζηλανδία τελείωσαν 1-1.
Έτσι η Ιταλία πήγε στον τρίτο αγώνα με δύο βαθμούς. Η Νέα Ζηλανδία, που ήταν ο πιο αδύναμος αντίπαλος του ομίλου, έμεινε αήττητη, με τρεις ισοπαλίες και τρεις βαθμούς, ένα μόνο πάνω από την Ιταλία. Ήταν η πρώτη φορά από το 1974 που η Ιταλία δεν προκρίθηκε από τον όμιλο και η πρώτη φορά που δεν κέρδισε κανέναν αγώνα σε Παγκόσμιο Κύπελλο.
Στην ενδεκάδα του πρώτου αγώνα με την Παραγουάη έπαιξαν πέντε παίκτες από την ομάδα που είχε κατακτήσει το Μουντιάλ του 2006, με προπονητή τον Μαρτσέλο Λίπι. Ο Καναβάρο ήταν ο αρχηγός, αλλά οι εμφανίσεις του, όπως γράφει η Wikipedia, δεν ήταν τόσο καλές όσο στις προηγούμενες διοργανώσεις και η ομάδα δέχτηκε κριτική από τον Τύπο.
Η τελευταία ημέρα
Το Έλις Παρκ, το γήπεδο των ράγκμπι στο Γιοχάνεσμπουργκ που φιλοξένησε αγώνες του Μουντιάλ, είχε 53.412 θεατές εκείνη την ημέρα. Διαιτητής ήταν ο Χάουαρντ Γουέμπ από την Αγγλία. Η αναμέτρηση άρχισε στις 16:00.
Η ενδεκάδα της Ιταλίας: Μαρκέτι, Ζαμπρόττα, Καναβάρο (αρχηγός), Κιελίνι, Κρισίτο, Ντε Ρόσι, Γκατούζο, Μοντολίβο, Πέπε, Ντι Νατάλε, Ιακουίντα. Η Σλοβακία του Βλαντιμίρ Βάις, με αρχηγό τον Μάρεκ Χάμσικ, είχε τους Μούχα, Πεκαρίκ, Σκρτέλ, Ντούριτσα, Ζαμπάβνικ, Στρμπα, Κούτσκα, Χάμσικ, Στόχ, Βίτεκ και Γεντρίσεκ.



25ο λεπτό
Η Σλοβακία προηγήθηκε με τον Ρόμπερτ Βίτεκ, που ήταν ο κορυφαίος παίκτης του αγώνα, και πήγε στα αποδυτήρια με το 1-0. Η Ιταλία είχε το πάνω χέρι στα σουτ, με 16 προσπάθειες έναντι 12 της Σλοβακίας, και η μπάλα κρατήθηκε περίπου εξίσου από τις δύο ομάδες.
Ημίχρονο: δύο αλλαγές
Στο ημίχρονο ο Λίπι έκανε δύο αλλαγές: ο Κρισίτο και ο Γκατούζο βγήκαν και μπήκαν ο Μάτζιο και ο Φάμπιο Κουαλιαρέλα.
56ο λεπτό
Ο Μοντολίβο βγήκε και μπήκε ο Αντρέα Πίρλο. Ο Καναβάρο συνέχισε στο κέντρο της άμυνας, δίπλα στον Κιελίνι.
73ο λεπτό
Ο Βίτεκ σκόραρε το δεύτερο γκολ του και η Σλοβακία προηγήθηκε με 2-0.
81ο λεπτό
Ο Αντόνιο Ντι Νατάλε μείωσε σε 2-1 και η Ιταλία πίεσε για το ισόπαλο αποτέλεσμα.
89ο λεπτό
Ο Κάμιλ Κόπουνεκ, που είχε μπει στο 87ο λεπτό, έβαλε το τρίτο γκολ της Σλοβακίας και έκανε το 3-1.
90+2
Ο Κουαλιαρέλα σκόραρε για το 3-2. Δεν υπήρχε πια χρόνος. Το παιχνίδι τελείωσε με τη Σλοβακία νικήτρια και την Ιταλία τελευταία στον όμιλο. Ο Καναβάρο είχε δει κίτρινη κάρτα στο 31ο λεπτό και έπαιξε και τα 90 λεπτά του αγώνα.
Η φανέλα της τελευταίας παράστασης
Σε αυτό το παιχνίδι η Ιταλία έπαιξε με την εντός έδρας γαλάζια φανέλα και η Σλοβακία με λευκή. Η φανέλα της Puma για το Μουντιάλ του 2010 είναι από εκείνες που οι οπαδοί αναγνωρίζουν αμέσως:



- Χρώμα: έντονο γαλάζιο (azzurro), στο οποίο το λευκό χρησιμοποιείται μόνο σε λεπτομέρειες.
- Σχέδιο: ένα λευκό «κύμα» που διασχίζει τους ώμους και το πάνω μέρος του στήθους, σαν λωρίδα που ξεκινά από τα μανίκια και συναντιέται κοντά στον λαιμό.
- Ύφασμα: στην εκδοχή του καταστήματος φαίνεται ένα σκουρότερο, ανάγλυφο, «θωρακικό» μοτίβο στο στήθος και στην κοιλιά. Στη φωτογραφία της φανέλας που φοριέται στους αγώνες (authentic) το μοτίβο είναι πιο διακριτικό.
- Γιακάς: λαιμός σε σχήμα V, με πράσινο και κόκκινο ανάμεσα στα λευκά στοιχεία του λαιμού.
- Σήμα: η ασπίδα της FIGC στο αριστερό στήθος, με τη λέξη «ITALIA» στο πάνω μέρος, τα τρία χρώματα και το κυκλικό λογότυπο της ομοσπονδίας.
- Κατασκευαστής: το λευκό λογότυπο της Puma στο στήθος και στα δύο μανίκια.
- Χορηγός: κανένας.
- Νούμερα: λευκά, χωρίς περίγραμμα, με αρκετά μεγάλο μέγεθος. Στη φανέλα που φοριέται στους αγώνες το νούμερο υπάρχει και μπροστά, στο κέντρο του στήθους.
- Στην πλάτη: το όνομα του παίκτη πάνω από το νούμερο, και στη βάση του γιακά η επιγραφή «gli azzurri».

Οι φωτογραφίες εδώ είναι από φανέλες προϊόντος και όχι από τη φανέλα του Καναβάρο με το Νο5. Για να δείξουμε το πίσω μέρος με όνομα και νούμερο χρησιμοποιούμε τα δείγματα των Πίρλο (21) και Ντε Ρόσι (6), που έπαιξαν στο ίδιο Μουντιάλ με την ίδια φανέλα.

Η Ιταλία είχε και λευκή εκτός έδρας φανέλα, με γαλάζιες λεπτομέρειες. Δεν χρησιμοποιήθηκε σε αυτό το παιχνίδι.

Μια φανέλα για έναν αρχηγό
Στο στήθος της φανέλας, το νούμερο και το σήμα φαίνονται πιο έντονα από ό,τι σε παλιότερα σχέδια της ομάδας. Η ασπίδα της FIGC δεν έχει καμία σχέση με το παλιό σήμα με τα τρία αστέρια που φορούσε η Ιταλία στη δεκαετία του ’90: είναι μια ασπίδα με τρεις κάθετες λωρίδες, πράσινη, λευκή και κόκκινη, ένα κυκλικό λογότυπο της ομοσπονδίας στο κέντρο και χρυσά αστέρια στο κάτω μέρος. Πάνω της γράφει «ITALIA», και οι φωτογραφίες από κοντά δείχνουν ότι είναι ραμμένο στο ύφασμα.


Το Νο5 ήταν το νούμερο του Καναβάρο και με την εθνική: η αναφορά της FIFA για τον τελευταίο του αγώνα τον γράφει ως αρχηγό με το Νο5, και είχε το ίδιο νούμερο στη Ρεάλ Μαδρίτης, όπου πήρε τη φανέλα που είχε φορέσει πριν από αυτόν ο Ζινεντίν Ζιντάν.
Τι ακολούθησε
Η Σλοβακία πέρασε στη δεύτερη φάση, όπου έπαιξε με την Ολλανδία, και η Παραγουάη πέρασε ως πρώτη του ομίλου και αντιμετώπισε την Ιαπωνία. Η Νέα Ζηλανδία γύρισε σπίτι της ως η μόνη ομάδα του τουρνουά που δεν έχασε κανέναν αγώνα. Η Ιταλία έφυγε από το Γιοχάνεσμπουργκ με δύο ισοπαλίες, μία ήττα και με τον αρχηγό της να αποχαιρετά την εθνική.
Για τον Καναβάρο δεν υπήρχε επόμενος αγώνας με τη φανέλα της Ιταλίας. Το επόμενο πρωί ανακοίνωσε την απόφασή του να αποσυρθεί από την εθνική, ενώ η μετακίνησή του στην Αλ Άχλι του Ντουμπάι είχε ήδη ανακοινωθεί.
Τα στοιχεία της τελευταίας εμφάνισης
- Αγώνας: Σλοβακία – Ιταλία 3-2 (1-0), όμιλος F, Παγκόσμιο Κύπελλο 2010.
- Ημερομηνία και ώρα: 24 Ιουνίου 2010, 16:00 τοπική ώρα.
- Γήπεδο: Έλις Παρκ, Γιοχάνεσμπουργκ, 53.412 θεατές.
- Διαιτητής: Χάουαρντ Γουέμπ (Αγγλία).
- Γκολ: Βίτεκ 25′ και 73′, Ντι Νατάλε 81′, Κόπουνεκ 89′, Κουαλιαρέλα 90+2′.
- Ο Καναβάρο: Νο5, αρχηγός, 90 λεπτά, κίτρινη κάρτα στο 31′.
- Σουτ: 16 της Ιταλίας, 12 της Σλοβακίας. Κόρνερ: 3 και 6.
- Προπονητής: Μαρτσέλο Λίπι.
Το τέλος μιας εποχής
Το ματς έγινε Πέμπτη και την Παρασκευή, στις 25 Ιουνίου, ο Καναβάρο ανακοίνωσε ότι δεν θα ξαναφορέσει τη φανέλα της εθνικής. Τελείωσε με 136 συμμετοχές και δύο γκολ, δεύτερος στη λίστα όλων των εποχών πίσω από τον Μπουφόν, και με 79 αγώνες ως αρχηγός.
Στις 2 Ιουνίου η Αλ Άχλι του Ντουμπάι είχε ανακοινώσει ότι θα τον αποκτούσε ελεύθερο μετά το Μουντιάλ, με συμβόλαιο δύο ετών. Ο Καναβάρο έπαιξε 16 αγώνες με τον σύλλογο, σκόραρε δύο γκολ και τον Ιούλιο του 2011 ανακοίνωσε ότι σταματά το ποδόσφαιρο, λόγω σοβαρού προβλήματος στο γόνατο.
Η Ιταλία του 2010 έμεινε στην ιστορία ως η ομάδα που κατείχε το κύπελλο και δεν προκρίθηκε από τον όμιλό της. Το νούμερο 5 της πλάτης και το περιβραχιόνιο που είχε ο Καναβάρο στο Έλις Παρκ ήταν ο τελευταίος σταθμός της διαδρομής του με τη φανέλα της εθνικής, μιας διαδρομής που ξεκίνησε το 1997 και κορυφώθηκε με το Μουντιάλ του 2006.



Σχετικές ιστορίες φανελών
Εθνική Ιταλίας 1981-82
Μπλε φανέλα της Le Coq Sportif με πόλο γιακά και μανσέτες με πράσινη, λευκή και κόκκινη ρίγα, το κεντημένο σήμα «ITALIA FIGC» με χρυσό περίγραμμα και χωρίς χορηγό: η φανέλα της Ιταλίας του Μπερτσότ, που με τον Πάολο Ρόσι σε κατάσταση έκπληξης κατέκτησε το Μουντιάλ της Ισπανίας το 1982.
Εθνική Ιταλίας 1993-94
Μπλε φανέλα της Diadora με ανάγλυφο μοτίβο στο ύφασμα, κολάρο και μανσέτες με πράσινα, λευκά και κόκκινα τριγωνάκια, το κεντημένο σήμα της FIGC με τα τρία αστέρια και χωρίς χορηγό: η φανέλα που φόρεσε η Ιταλία του Σάκι στο Μουντιάλ των ΗΠΑ, από την ήττα στη Νέα Υόρκη ως τα πέναλτι του Ρόουζ Μπόουλ.
Με βίντεο Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο: Μπαίνει στο 56′ με το Νο15, δίνει την πάσα για το δεύτερο γκολ του Ντε Ρόσι και κλείνει τους 91 αγώνες στο Ούντινε
Με τη μπλε φανέλα της Puma, το χρυσαφί V στον λαιμό, την ασπίδα της FIGC και το πράσινο-λευκό-κόκκινο στον σβέρκο, ο Ντελ Πιέρο έπαιξε το τελευταίο του παιχνίδι με την Ιταλία στις 10 Σεπτεμβρίου 2008, σε ένα 2-0 επί της Γεωργίας για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2010, με μια ασίστ στο 89'.
Με βίντεο Πάολο Μαλντίνι: Το χρυσό γκολ του Αν, η κόκκινη του Τότι και ένα αντίο στο Ντετζόν μετά από 126 ματς
Με τη μπλε φανέλα της Kappa, το σήμα «ITALIA», το Νο3 και το κίτρινο περιβραχιόνιο του αρχηγού, ο Μαλντίνι έπαιξε και τα 120 λεπτά της ήττας της Ιταλίας από τη Νότια Κορέα στις 18 Ιουνίου 2002, στο Μουντιάλ, και αποσύρθηκε από την εθνική ως ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές.


