Ρεάλ Μαδρίτης 1959: Τα λευκά της ρεβάνς με τη Ρενς στη Στουτγκάρδη

Η ρεβάνς του Παρισιού

Τρία χρόνια μετά, οι ίδιοι δύο.

Τον Ιούνιο του 1956, στο Παρκ ντε Πρενς, η Ρεάλ Μαδρίτης είχε βρεθεί πίσω με 2-0 από τη Ρενς στον πρώτο τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και είχε κερδίσει τελικά με 4-3. Στις 3 Ιουνίου 1959, στο Νεκαρστάντιον της Στουτγκάρδης, οι δύο ομάδες ξαναβρέθηκαν στον τελικό.

Αυτή τη φορά δεν υπήρξε θρίλερ. Η Ρεάλ προηγήθηκε στο δεύτερο λεπτό, έκανε το 2-0 αμέσως μετά την ανάπαυλα και κράτησε το σκορ ως το τέλος.

Τέσσερις διοργανώσεις, τέσσερις κούπες. Και σε όλες, η ίδια λευκή φανέλα, χωρίς τίποτα πάνω της εκτός από το σήμα.

The Shirt: Η ίδια λευκή, για τέταρτη φορά

Στο τέλος της δεκαετίας του ’50, η φανέλα της Ρεάλ Μαδρίτης δεν είχε αλλάξει σχεδόν σε τίποτα από τον πρώτο τελικό. Ήταν και παρέμενε μια λευκή φανέλα, σχεδόν σαν εσώρουχο, που η αξία της βρισκόταν στο ότι δεν χρειαζόταν τίποτα παραπάνω.

Από τις φωτογραφίες της ομάδας με την τέταρτη κούπα, που δημοσιεύει ο σύλλογος, φαίνονται τα εξής:

• Χρώμα: ολόλευκη, χωρίς ρίγες, μοτίβα ή τελειώματα σε άλλο χρώμα.
• Μανίκια: μακριά στους περισσότερους παίκτες, χωρίς μανσέτα σε άλλο χρώμα, με το ύφασμα να μαζεύεται ελαφρά στον καρπό.
• Λαιμός: σε σχήμα V, μικρός και ρηχός, χωρίς γιακά και χωρίς κουμπιά.
• Σήμα: μικρό, στο αριστερό στήθος του παίκτη, ψηλά, κοντά στον ώμο.
• Κατασκευαστής: κανένα λογότυπο.
• Χορηγός: κανένας. Οι χορηγοί στις φανέλες θα έρχονταν πολλά χρόνια αργότερα.
• Αριθμοί: στην πλάτη, από το 1 ως το 11, όπως σε όλη την Ευρώπη της εποχής. Στις φωτογραφίες της ομάδας, που είναι τραβηγμένες από μπροστά, δεν φαίνονται.

Το λευκό ήταν παράδοση από την ίδρυση του συλλόγου. Στα τέλη της δεκαετίας του ’50 όμως είχε αρχίσει να σημαίνει κάτι περισσότερο: τη φανέλα που κέρδιζε την Ευρώπη.

Ο λαιμός σε σχήμα V

Αν κοιτάξει κανείς από κοντά τις φωτογραφίες των παικτών, η λεπτομέρεια που ξεχωρίζει είναι ο λαιμός. Δεν είναι στρογγυλός, όπως στη φανέλα της εποχής που εκτίθεται σήμερα στο μουσείο του συλλόγου. Είναι ένα μικρό V, που ανοίγει λίγους πόντους κάτω από τον λαιμό.

Το V δεν έχει πλεκτό ή ραμμένο τελείωμα σε άλλο χρώμα. Είναι απλώς το ίδιο λευκό ύφασμα, γυρισμένο προς τα μέσα. Σε κάποιους παίκτες κάθεται ίσια, σε άλλους ανοίγει λίγο περισσότερο, ανάλογα με το πώς έπεφτε η φανέλα πάνω τους.

Το σήμα με το στέμμα

Το μόνο στοιχείο πάνω στη λευκή φανέλα είναι το σήμα: ο κύκλος με τα πλεγμένα αρχικά του συλλόγου, M, C και F, η λοξή ταινία που τον διασχίζει και το βασιλικό στέμμα από πάνω.

Στις φωτογραφίες της ομάδας το σήμα είναι μικρό, πολύ μικρότερο από τα σήματα των σημερινών φανελών, και ραμμένο ψηλά στο στήθος. Στη φανέλα της εποχής του μουσείου φαίνεται με περισσότερη λεπτομέρεια: τα αρχικά και το περίγραμμα σε χρυσή κλωστή, η ταινία σε σκούρο χρώμα, το στέμμα από πάνω.

Η φανέλα του μουσείου

Η φανέλα που βλέπουμε στο εξώφυλλο και στην κάρτα δεν είναι αυτή που φορέθηκε στη Στουτγκάρδη. Είναι μια λευκή φανέλα της ίδιας εποχής, που εκτίθεται στο μουσείο της Ρεάλ με μια χειρόγραφη αφιέρωση του Αλφρέντο ντι Στέφανο.

Οι διαφορές με τις φανέλες του τελικού είναι δύο: η φανέλα του μουσείου είναι κοντομάνικη και έχει στρογγυλό λαιμό, ενώ στον τελικό οι περισσότεροι παίκτες φορούσαν μακριά μανίκια και λαιμό V. Το χρώμα, το σήμα και η απουσία κάθε επιγραφής είναι τα ίδια.

Ο δρόμος της Ρεάλ

Ως κάτοχος του τροπαίου, η Ρεάλ πέρασε απευθείας στον πρώτο γύρο. Ο δρόμος της ως τη Στουτγκάρδη:

• Πρώτος γύρος: Μπεσίκτας, 2-0 στη Μαδρίτη και 1-1 στην Κωνσταντινούπολη.
• Προημιτελικά: Βίνερ Σπορτ-Κλουμπ, 0-0 στη Βιέννη και 7-1 στη Μαδρίτη.
• Ημιτελικά: Ατλέτικο Μαδρίτης, 2-1 και 0-1, και επαναληπτικός στη Σαραγόσα, όπου η Ρεάλ νίκησε 2-1.

Ο ημιτελικός με την Ατλέτικο ήταν το πρώτο ευρωπαϊκό ντέρμπι της Μαδρίτης. Χρειάστηκαν τρία ματς για να κριθεί, και το τρίτο έγινε σε ουδέτερο γήπεδο, όπως όριζαν οι κανονισμοί της εποχής.

Ο δρόμος της Ρενς

Η Ρενς έφτασε στον τελικό ως πρωταθλήτρια Γαλλίας, με τον προπονητή Αλμπέρ Μπατό και έναν επιθετικό που είχε γίνει παγκόσμιο όνομα το προηγούμενο καλοκαίρι: τον Ζιστ Φοντέν, τον σκόρερ των 13 γκολ στο Μουντιάλ του 1958 στη Σουηδία.

• Προκριματικός γύρος: Αρντς, 4-1 στη Βόρεια Ιρλανδία και 6-2 στη Ρενς.
• Πρώτος γύρος: ΧΠΣ Ελσίνκι, 4-0 και 3-0.
• Προημιτελικά: Σταντάρ Λιέγης, ήττα 2-0 στο Βέλγιο και 3-0 στη Ρενς.
• Ημιτελικά: Γιανγκ Μπόις, ήττα 1-0 στη Βέρνη και 3-0 στη Ρενς.

Δύο φορές η Ρενς είχε βρεθεί πίσω μετά το πρώτο ματς, και δύο φορές το είχε γυρίσει στην έδρα της. Στη Στουτγκάρδη όμως δεν έπαιζε στην έδρα της.

Ο Κοπά απέναντι στην παλιά του ομάδα

Η ρεβάνς είχε και μια προσωπική ιστορία. Στη δεξιά πτέρυγα της Ρεάλ, με το Νο7, έπαιζε ο Ρεϊμόν Κοπά. Το 1956, στο Παρίσι, ο Κοπά φορούσε τη φανέλα της Ρενς απέναντι στη Ρεάλ. Λίγο αργότερα ο σύλλογος της Μαδρίτης τον έφερε στην Ισπανία.

Τρία χρόνια μετά, ο Κοπά βρισκόταν στην άλλη πλευρά, ντυμένος στα λευκά, απέναντι στους παλιούς του συμπαίκτες. Για εκείνον ήταν η τρίτη σερί κούπα με τη Ρεάλ.

Αναπαραγωγή βίντεο

Άνοιγμα στο YouTube ↗

Ο αγώνας: Ένα γκολ στην αρχή, ένα μετά την ανάπαυλα

Το ματς άρχισε με τον καλύτερο τρόπο για τη Ρεάλ. Στο 2ο λεπτό ο Ενρίκε Ματέος έκανε το 1-0. Η Ρενς, που στα προημιτελικά και στα ημιτελικά είχε δείξει ότι ξέρει να γυρίζει αποτελέσματα, είχε μπροστά της σχεδόν ολόκληρο το ματς για να ισοφαρίσει.

Δεν τα κατάφερε. Η άμυνα της Ρεάλ, με τον Ουρουγουανό Χοσέ Σανταμαρία στο κέντρο, κράτησε το προβάδισμα ως την ανάπαυλα.

Στο 47ο λεπτό, μόλις δύο λεπτά μετά την επανέναρξη, ο Αλφρέντο ντι Στέφανο έκανε το 2-0. Ήταν το γκολ που έκρινε τον τελικό. Ο Ντι Στέφανο είχε σκοράρει πλέον σε τέσσερις σερί τελικούς του Κυπέλλου Πρωταθλητριών.

Το σκορ δεν άλλαξε ως το τέλος. Η Ρεάλ πήρε την τέταρτη κούπα της, και αυτή τη φορά χωρίς να βρεθεί ούτε στιγμή πίσω στο σκορ.

Αναπαραγωγή βίντεο

Άνοιγμα στο YouTube ↗

Οι ενδεκάδες του τελικού

• Ρεάλ Μαδρίτης: 1 Ντομίνγκεθ, 2 Μαρκίτος, 3 Σανταμαρία, 4 Θάραγα (αρχηγός), 5 Σαντιστέμπαν, 6 Ρουίθ, 7 Κοπά, 8 Ματέος, 9 Ντι Στέφανο, 10 Ριάλ, 11 Χέντο. Προπονητής: Λουίς Καρνίλια
• Ρενς: 1 Κολονά, 2 Ροτζίκ, 3 Ζονκέ (αρχηγός), 4 Ζιρουντό, 5 Πενβέρν, 6 Λεμπλόν, 7 Λαμαρτίν, 8 Μπλιάρ, 9 Φοντέν, 10 Πιαντονί, 11 Βενσάν. Προπονητής: Αλμπέρ Μπατό

Στην ενδεκάδα της Ρεάλ δεν ήταν ο Φέρεντς Πούσκας, που είχε έρθει στη Μαδρίτη εκείνη τη σεζόν.

Οι πρωταγωνιστές με τα λευκά

Η Ρεάλ του 1959 ήταν ακόμη, στη βάση της, η ομάδα των πρώτων τελικών, με μερικές σημαντικές αλλαγές.

• Αλφρέντο ντι Στέφανο: ο Αργεντινός με το Νο9 ήταν το κέντρο της ομάδας, στην άμυνα, στη μεσαία γραμμή και στην επίθεση. Το γκολ του στο 47ο λεπτό ήταν το γκολ της ασφάλειας.
• Πάκο Χέντο: με το Νο11 στην αριστερή πτέρυγα, ο Ισπανός εξτρέμ με την ταχύτητα που έγινε θρύλος. Ήταν παρών σε όλους τους τελικούς της Ρεάλ από το 1956.
• Ενρίκε Ματέος: ο σκόρερ του πρώτου γκολ, με το Νο8, που σκόραρε σχεδόν πριν προλάβουν οι θεατές να βολευτούν στις θέσεις τους.
• Χοσέ Μαρία Θάραγα: ο αρχηγός της ομάδας στον τελικό, με το Νο4 και το περιβραχιόνιο πάνω στο λευκό μανίκι, στη μεσαία γραμμή.
• Χοσέ Σανταμαρία: ο Ουρουγουανός στόπερ με το Νο3, που είχε παίξει με την εθνική της πατρίδας του πριν φορέσει τη φανέλα της Ισπανίας, και που κρατούσε το κέντρο της άμυνας.
• Ρεϊμόν Κοπά: με το Νο7, ο Γάλλος που έπαιζε απέναντι στην παλιά του ομάδα.

Όλοι με την ίδια ακριβώς φανέλα. Χωρίς ονόματα στην πλάτη, χωρίς τίποτα που να ξεχωρίζει τον έναν από τον άλλο, εκτός από τον αριθμό. Η ομάδα ήταν η φανέλα, και η φανέλα ήταν λευκή.

Γιατί έμεινε ίδια

Μέσα σε τέσσερα χρόνια η Ρεάλ είχε κερδίσει τέσσερις τελικούς σε τέσσερις διαφορετικές πόλεις: Παρίσι, Μαδρίτη, Βρυξέλλες, Στουτγκάρδη. Στη διάρκεια αυτών των χρόνων άλλαξαν παίκτες, προπονητές και αντίπαλοι. Η φανέλα έμεινε ίδια.

Σε εκείνη την εποχή, βέβαια, οι φανέλες δεν άλλαζαν κάθε χρόνο. Δεν υπήρχαν συμβόλαια με κατασκευαστές, δεν υπήρχαν χορηγοί, δεν υπήρχε αγορά για αντίγραφα. Η φανέλα ήταν ένα ρούχο για να παίξεις, και ο σύλλογος την κρατούσε όσο του έκανε.

Γι’ αυτό η φανέλα του 1959 είναι, στην ουσία, η φανέλα του 1956, του 1957 και του 1958. Και γι’ αυτό το λευκό της Ρεάλ έγινε τόσο γρήγορα σύμβολο: επειδή κάθε χρόνο, στον τελικό, εμφανιζόταν το ίδιο.

Τα στοιχεία του τελικού

• Ημερομηνία: 3 Ιουνίου 1959
• Γήπεδο: Νεκαρστάντιον, Στουτγκάρδη (Δυτική Γερμανία)
• Θεατές: 72.000
• Διαιτητής: Άλμπερτ Ντους (Δυτική Γερμανία)
• Σκορ: Ρεάλ Μαδρίτης – Ρενς 2-0
• Γκολ: Ματέος 2′, Ντι Στέφανο 47′

Τι ακολούθησε

Η Ρεάλ γύρισε στη Μαδρίτη με την τέταρτη κούπα, και το πλήθος γέμισε ξανά το αεροδρόμιο και τους δρόμους.

Η σειρά της δεν είχε τελειώσει. Τον επόμενο χρόνο, στη Γλασκώβη, θα έπαιρνε και πέμπτη κούπα με ένα από τα πιο διάσημα σκορ στην ιστορία των τελικών. Αλλά αυτή είναι μια άλλη φανέλα και μια άλλη ιστορία.

Η φανέλα σε αριθμούς

• Ομάδα: Ρεάλ Μαδρίτης
• Τελικός: Κύπελλο Πρωταθλητριών 1959, Στουτγκάρδη
• Χρώμα: ολόλευκη
• Μανίκια: μακριά στους περισσότερους παίκτες
• Λαιμός: V, χωρίς γιακά
• Σήμα: μικρό, στο αριστερό στήθος, με στέμμα
• Κατασκευαστής: κανένα λογότυπο
• Χορηγός: κανένας
• Αριθμοί: 1–11 στην πλάτη
• Αντίπαλος: Ρενς, πρωταθλήτρια Γαλλίας
• Τρόπαιο: τέταρτο σερί Κύπελλο Πρωταθλητριών