Μπαρτσελόνα 1991-92

Η χρονιά που άλλαξε τα πάντα

Πριν από το 1992, η Μπαρτσελόνα ήταν ένας τεράστιος σύλλογος χωρίς Κύπελλο Πρωταθλητριών. Είχε χάσει δύο τελικούς, το 1961 και το 1986. Είχε δει τη Ρεάλ να μαζεύει κούπες. Κάθε χρόνο υποσχόταν, και κάθε χρόνο κάτι έλειπε.

Η σεζόν 1991-92 τα άλλαξε όλα. Η ομάδα του Γιόχαν Κρόιφ, η «Dream Team», κέρδισε στο Γουέμπλεϊ με ένα φάουλ του Ρόναλντ Κούμαν στην παράταση. Δύο εβδομάδες αργότερα κέρδισε και το πρωτάθλημα, σε μια τελευταία αγωνιστική που κανείς στη Μαδρίτη δεν έχει ξεχάσει.

Η φανέλα εκείνης της χρονιάς είναι η κλασική μπλαουγκράνα της Meyba: μπλε και κόκκινες ρίγες, γιακάς πουκαμίσου και κανένας χορηγός.

The Shirt: Μπλαουγκράνα, όπως πάντα, αλλά με τη δική της υφή

Με την πρώτη ματιά η φανέλα είναι αυτό που περιμένει κανείς από την Μπαρτσελόνα: κάθετες ρίγες σε μπλε και βαθύ κόκκινο, το μπλαουγκράνα. Από κοντά όμως έχει τη δική της υφή. Κάθε φαρδιά ρίγα είναι γεμάτη με λεπτότερες ρίγες τόνο σε τόνο, ανοιχτότερο και σκουρότερο μπλε μέσα στο μπλε, ανοιχτότερο και σκουρότερο κόκκινο μέσα στο κόκκινο. Στο φως, το ύφασμα γυαλίζει και μοιάζει να κινείται.

Ο γιακάς είναι γιακάς πουκαμίσου, με ένα βαθύ άνοιγμα σε σχήμα V χωρίς κουμπιά. Είναι κι αυτός ριγέ, στο μπλε της φανέλας, ώστε να μοιάζει συνέχεια του υφάσματος και όχι ξεχωριστό κομμάτι.

Στους ώμους, από τον γιακά ως την άκρη του μανικιού, τρέχει μια ταινία με επαναλαμβανόμενο μοτίβο σε κόκκινο και μπλε. Ήταν το σήμα κατατεθέν της Meyba εκείνα τα χρόνια, ο τρόπος της να υπογράφει τη φανέλα χωρίς να χρειάζεται μεγάλο λογότυπο.

Το σήμα με τις τελείες

Το σήμα στο αριστερό στήθος είναι κεντημένο, και είναι το σήμα που η Μπαρτσελόνα φορούσε πριν από τον επανασχεδιασμό του 2002. Στο πάνω μέρος, ο σταυρός του Αγίου Γεωργίου και οι κόκκινες και κίτρινες ρίγες της Καταλονίας. Στη μέση, τα αρχικά, γραμμένα με τελείες ανάμεσα: F.C.B. Και κάτω, η μπάλα πάνω στις μπλαουγκράνα ρίγες.

Το κέντημα είναι πυκνό και ανάγλυφο, με σκούρο περίγραμμα. Πάνω στο κόκκινο της ρίγας, το κίτρινο της μπάλας και των ριγών της Καταλονίας ξεχωρίζει από μακριά.

Meyba: η φανέλα χωρίς χορηγό

Η Meyba ήταν καταλανική εταιρεία και έντυνε την Μπαρτσελόνα στα χρόνια του Κρόιφ. Το λογότυπό της, ένα μπλε «m» μέσα σε λευκό τετράγωνο με τη λέξη MEYBA από κάτω, βρίσκεται στο δεξί στήθος.

Στο κέντρο του στήθους δεν υπάρχει τίποτα. Η Μπαρτσελόνα εκείνη την εποχή δεν έβαζε διαφήμιση στη φανέλα της, και αυτή η καθαρή μπροστινή όψη ήταν μέρος της ταυτότητάς της. Όλη η φανέλα είναι ρίγες, ένα σήμα και ένα μικρό λογότυπο.

Η Μπαρτσελόνα θα κρατούσε το στήθος της καθαρό για πολλά χρόνια ακόμα. Το πρώτο όνομα που μπήκε εκεί ήταν της UNICEF, το 2006, και μάλιστα χωρίς να πληρώνει ο οργανισμός, αλλά να πληρώνει ο σύλλογος. Όταν βλέπει κανείς σήμερα τη φανέλα του 1991-92, βλέπει μια Μπαρτσελόνα πριν από τα συμβόλαια χορηγίας, όπου το μόνο που είχε σημασία ήταν τα χρώματα.

Η πορτοκαλί του Γουέμπλεϊ

Η πιο διάσημη φανέλα εκείνης της σεζόν όμως δεν ήταν η μπλαουγκράνα. Στον τελικό του Γουέμπλεϊ, απέναντι στη Σαμπντόρια, η Μπαρτσελόνα φόρεσε την εκτός έδρας φανέλα της: πορτοκαλί, με το μοτίβο της Meyba και μπλε και κόκκινες λεπτομέρειες.

Η πορτοκαλί είχε το ίδιο επαναλαμβανόμενο μοτίβο της Meyba με την εντός έδρας και δύο λεπτές γραμμές σε μπλε και κόκκινο, τα χρώματα του συλλόγου, ώστε ακόμα και σε άλλο χρώμα η φανέλα να θυμίζει ποια ομάδα τη φορούσε. Η Σαμπντόρια, σύμφωνα με το διάγραμμα του αγώνα, φόρεσε λευκά. Έτσι η πρώτη κούπα της Μπαρτσελόνα κατακτήθηκε με μια φανέλα που δεν είχε ούτε μία μπλαουγκράνα ρίγα.

Ήταν, όπως αποδείχτηκε, η τελευταία μεγάλη στιγμή της Meyba με την Μπαρτσελόνα. Από τη σεζόν 1992-93 τη θέση της πήρε η Kappa. Η μπλαουγκράνα του 1991-92 είναι λοιπόν η τελευταία εντός έδρας φανέλα μιας ολόκληρης εποχής.

Οι ρίγες στο γήπεδο

Η φανέλα της Meyba ταίριαζε στον τρόπο που έπαιζε αυτή η ομάδα. Στο γήπεδο οι φαρδιές ρίγες έκαναν τους παίκτες να φαίνονται από μακριά, και όταν η Μπαρτσελόνα κυκλοφορούσε την μπάλα με τις κοντινές πάσες του Κρόιφ, η εικόνα ήταν ένα συνεχές πέρασμα μπλε και κόκκινου από παίκτη σε παίκτη.

Οι παίκτες τη φορούσαν με τον γιακά ανοιχτό, συχνά με τα μανίκια κοντά και την καλοκαιρινή ζέστη της Βαρκελώνης, ή με τη μακρυμάνικη εκδοχή τον χειμώνα. Ο Στόιτσκοφ την έκανε σήμα κατατεθέν της επιθετικότητάς του. Ο Λάουντρουπ, με την κομψότητά του, την έκανε να μοιάζει με φανέλα χορευτή. Ο Κούμαν ήταν ο άνθρωπος που την έντυσε με τη μεγαλύτερη στιγμή της, έστω κι αν εκείνη τη βραδιά φορούσε την πορτοκαλί.

The Team: Η Dream Team

Ο Κρόιφ είχε αναλάβει την Μπαρτσελόνα το 1988 και είχε χτίσει μια ομάδα που ήθελε την μπάλα στα πόδια της.

Στο τέρμα ο Αντόνι Θουμπιθαρέτα, ο αρχηγός. Στην άμυνα ο Ρόναλντ Κούμαν, με το δεξί πόδι που εκτελούσε φάουλ και πέναλτι, ο Αλμπέρτ Φερέρ και ο Νάντο. Στο κέντρο ένας 21χρονος Πεπ Γκουαρδιόλα, ο Εουσέμπιο και ο Χοσέ Μαρί Μπακέρο. Μπροστά ο Μίκαελ Λάουντρουπ και ο Χρίστο Στόιτσκοφ, ο Βούλγαρος με το αριστερό πόδι και τον χαρακτήρα που δεν φοβόταν κανέναν.

Ήταν μια ομάδα που δεν έμοιαζε με καμία άλλη στην Ισπανία εκείνης της εποχής. Ήθελε την μπάλα, κυκλοφορούσε γρήγορα και δεν φοβόταν να παίξει από πίσω.

Ο δρόμος ως το Γουέμπλεϊ

Ο δρόμος δεν ήταν εύκολος. Στον πρώτο γύρο η Μπαρτσελόνα νίκησε τη Χάνζα Ρόστοκ 3-0 στο Καμπ Νου, με δύο γκολ του Λάουντρουπ, και έχασε 1-0 στη Γερμανία.

Στον δεύτερο γύρο βρήκε την Καϊζερσλάουτερν. Στο Καμπ Νου νίκησε 2-0 με δύο γκολ του Μπεγκιριστάιν. Στη ρεβάνς η Καϊζερσλάουτερν προηγήθηκε 3-0 και η Μπαρτσελόνα ήταν εκτός. Στις καθυστερήσεις ο Μπακέρο σκόραρε με κεφαλιά και το 3-1 έστειλε την Μπαρτσελόνα στους ομίλους. Χωρίς εκείνο το γκολ, δεν θα υπήρχε Γουέμπλεϊ.

Εκείνη τη χρονιά η διοργάνωση είχε δύο ομίλους των τεσσάρων ομάδων, και ο νικητής κάθε ομίλου πήγαινε κατευθείαν στον τελικό. Η Μπαρτσελόνα βρέθηκε με τη Σπάρτα Πράγας, την Μπενφίκα και την Ντιναμό Κιέβου. Νίκησε τη Σπάρτα 3-2 στο Καμπ Νου, έφερε 0-0 στη Λισαβόνα, κέρδισε την Ντιναμό 2-0 στο Κίεβο και 3-0 στη Βαρκελώνη, με τον Στόιτσκοφ να σκοράρει τρεις φορές στα δύο ματς. Μια ήττα 1-0 στην Πράγα έκανε τα πράγματα δύσκολα, αλλά η νίκη 2-1 επί της Μπενφίκα στην τελευταία αγωνιστική έδωσε το εισιτήριο.

Στον άλλο όμιλο η Σαμπντόρια ξεπέρασε, ανάμεσα σε άλλους, και τον Παναθηναϊκό.

The Season: Από την κακή αρχή στην Τενερίφη

Η σεζόν δεν ξεκίνησε καλά. Η Μπαρτσελόνα έχασε αρκετά από τα πρώτα της ματς στο πρωτάθλημα και βρέθηκε πίσω από τη Ρεάλ Μαδρίτης. Μετά όμως ήρθε ένα μεγάλο σερί, με ελάχιστες ήττες ως το τέλος.

Στην τελευταία αγωνιστική, στις 7 Ιουνίου 1992, η Ρεάλ είχε έναν βαθμό παραπάνω. Έπαιζε στην Τενερίφη. Η Μπαρτσελόνα έπαιζε με την Αθλέτικ στο Καμπ Νου.

Η Ρεάλ προηγήθηκε. Η Τενερίφη ισοφάρισε και στο τέλος γύρισε το ματς: 3-2. Στο Καμπ Νου η Μπαρτσελόνα νίκησε 2-0. Το πρωτάθλημα πήγε στη Βαρκελώνη, για δεύτερη συνεχόμενη χρονιά.

Key Matches: Το βράδυ του Γουέμπλεϊ

Στις 20 Μαΐου 1992, στο Γουέμπλεϊ, μπροστά σε 70.827 θεατές, η Μπαρτσελόνα βρήκε τη Σαμπντόρια του Βουγιαντίν Μπόσκοφ, με τον Τζανλούκα Βιάλι και τον Ρομπέρτο Μαντσίνι στην επίθεση. Διαιτητής ήταν ο Γερμανός Αρον Σμιντχούμπερ.

Τα 90 λεπτά τελείωσαν 0-0. Στην παράταση, στο 112ο λεπτό, η Μπαρτσελόνα κέρδισε ένα φάουλ έξω από την περιοχή. Ο Κούμαν το εκτέλεσε, και η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα του Τζανλούκα Παλιούκα.

1-0. Το πρώτο Κύπελλο Πρωταθλητριών της Μπαρτσελόνα.

Η Σαμπντόρια πίεσε στα τελευταία λεπτά, αλλά το σκορ δεν άλλαξε. Ο Θουμπιθαρέτα, ως αρχηγός, σήκωσε την κούπα που ο σύλλογος κυνηγούσε από τη δεκαετία του ’50. Στη Βαρκελώνη, εκείνο το βράδυ, ο κόσμος βγήκε στους δρόμους, λίγους μήνες πριν η πόλη φιλοξενήσει τους Ολυμπιακούς Αγώνες.

Αναπαραγωγή βίντεο

Άνοιγμα στο YouTube ↗

Season Stats

• La Liga: 1η θέση, δεύτερο συνεχόμενο πρωτάθλημα
• Κύπελλο Πρωταθλητριών: κατάκτηση, το πρώτο στην ιστορία του συλλόγου
• Τελικός: Μπαρτσελόνα – Σαμπντόρια 1-0 (παρ.), Κούμαν 112′
• Προπονητής: Γιόχαν Κρόιφ
• Αρχηγός: Αντόνι Θουμπιθαρέτα
• Ενδεκάδα του τελικού: Θουμπιθαρέτα, Νάντο, Κούμαν, Φερέρ, Χουάν Κάρλος, Μπακέρο, Εουσέμπιο, Λάουντρουπ, Γκουαρδιόλα (Αλεσάνκο 113′), Σαλίνας (Γκοϊκοετσέα 65′), Στόιτσκοφ

The Shirt Archive: Η αρχή μιας νέας εποχής

Στην Καταλονία η νίκη του Γουέμπλεϊ θεωρείται σημείο καμπής. Μετά το 1992 η Μπαρτσελόνα πήρε πολύ περισσότερα πρωταθλήματα μέσα σε 25 χρόνια από όσα είχε πάρει στα προηγούμενα 92, και άλλα τέσσερα Κύπελλα Πρωταθλητριών. Πολλοί βλέπουν στην ομάδα του Κρόιφ τη ρίζα της Μπαρτσελόνα του Γκουαρδιόλα, του Τσάβι και του Ινιέστα.

Η φανέλα της Meyba με τις ριγέ ρίγες έμεινε η φανέλα αυτής της αρχής. Σήμερα κυκλοφορεί σε επανεκδόσεις, και στα καταστήματα συλλεκτικών φανελών πωλείται ως «1989-92», γιατί φορέθηκε για τρεις σεζόν. Η τρίτη και τελευταία της ήταν η πιο μεγάλη.

Αναπαραγωγή βίντεο

Άνοιγμα στο YouTube ↗

Η φανέλα σε αριθμούς

• Σεζόν: 1991-92 (φορέθηκε από το 1989)
• Κατασκευαστής: Meyba
• Χορηγός: κανένας
• Χρώματα: μπλε και κόκκινες ρίγες, με λεπτές ρίγες τόνο σε τόνο
• Γιακάς: πουκαμίσου, ριγέ, με βαθύ άνοιγμα
• Σήμα: κεντημένο, με τα αρχικά F.C.B. και τελείες
• Ώμοι: ταινία με το μοτίβο της Meyba
• Εκτός έδρας της σεζόν: πορτοκαλί, αυτή του Γουέμπλεϊ
• Τίτλοι: Κύπελλο Πρωταθλητριών, πρωτάθλημα Ισπανίας