Φάμπιο Καναβάρο: Το γαλάζιο Νο5 με το χρυσό πούμα, τα 690 λεπτά χωρίς κάρτα και η Χρυσή Μπάλα που γύρισε σε αμυντικό μετά από δέκα χρόνια
Στις 27 Νοεμβρίου 2006 το France Football ανακοίνωσε ότι ο Φάμπιο Καναβάρο κέρδισε τη Χρυσή Μπάλα με 173 βαθμούς, μπροστά από τον Τζιανλουίτζι Μπουφόν (124) και τον Τιερί Ανρί (121), μετά από ένα Μουντιάλ όπου ο αρχηγός της Ιταλίας έπαιξε και τα 690 λεπτά χωρίς καμία κάρτα.
10 λεπτά ανάγνωση1.971 λέξεις
Η ανακοίνωση της 27ης Νοεμβρίου
Τη Δευτέρα 27 Νοεμβρίου 2006 το France Football ανακοίνωσε τον νικητή της 51ης Χρυσής Μπάλας. Ήταν ο Φάμπιο Καναβάρο, 33 ετών, αμυντικός της Ρεάλ Μαδρίτης και αρχηγός της Ιταλίας που λίγους μήνες νωρίτερα είχε σηκώσει το Παγκόσμιο Κύπελλο στο Βερολίνο. Συγκέντρωσε 173 βαθμούς, με δεύτερο τον συμπαίκτη του στην εθνική Τζιανλουίτζι Μπουφόν στους 124 και τρίτο τον Τιερί Ανρί της Άρσεναλ στους 121. Η ψηφοφορία δημοσιεύτηκε αναλυτικά στο τεύχος 3164 του περιοδικού, της 28ης Νοεμβρίου.
Σύμφωνα με το RSSSF, ψήφισαν 52 δημοσιογράφοι από διαφορετικές χώρες της UEFA. Ο καθένας διάλεγε πέντε ονόματα, με πέντε βαθμούς για την πρώτη θέση και έναν για την πέμπτη. Ο Καναβάρο βρέθηκε στη λίστα 42 από τους 52 και τον έβαλαν πρώτο οι 20. Τέταρτος ήταν ο Ροναλντίνιο με 73 βαθμούς, πέμπτος ο Ζιντάν με 71, έκτος ο Σαμιέλ Ετό με 67.
Ο Καναβάρο έγινε ο πέμπτος Ιταλός που κέρδιζε το βραβείο, μετά τον Ομάρ Σιβόρι (1961), τον Τζάνι Ριβέρα (1969), τον Πάολο Ρόσι (1982) και τον Ρομπέρτο Μπάτζιο (1993), και ο πρώτος αμυντικός από τον Γερμανό Ματίας Ζάμερ το 1996. Στο BBC είπε ότι το βραβείο έχει διπλή αξία, γιατί σε έναν αμυντικό συμβαίνει σπάνια, και ότι θυμάται κυρίως τον ημιτελικό με τη Γερμανία. Ευχαρίστησε επίσης τον πρόεδρο της Ρεάλ και τους συμπαίκτες του σε Γιουβέντους και εθνική.




Φωτογραφίες: Classic Football Shirts, David Ruddell (Wikimedia Commons, CC BY 2.0), bjarnith (Wikimedia Commons, CC BY-SA 2.0).
The Shirt: το γαλάζιο της Puma
Η φανέλα του Μουντιάλ 2006 ήταν η εντός έδρας της Puma, ο κατασκευαστής που ντύνει την Ιταλία από το 2003. Το χρώμα ήταν το συνηθισμένο γαλάζιο της εθνικής, το «azzurro», αλλά η κοπή ήταν διαφορετική: από τα μανίκια ως τις πλευρές χαράζονταν δύο μεγάλες σκούρες μπλε καμπύλες, σαν κομμένες ουρές που ξεκινούσαν από τη μασχάλη και κατέβαιναν ως τη μέση. Στην πλάτη η ίδια σκούρα επιφάνεια σχημάτιζε μια ζώνη που περνούσε πάνω από τους ώμους και κατέβαινε στα πλάγια.

Η φανέλα δεν είχε χορηγό. Στο στήθος υπήρχαν μόνο το σήμα της ομοσπονδίας και το λογότυπο του κατασκευαστή, όπως συνέβαινε τότε με πολλές εθνικές ομάδες.
Το σήμα και τα τρία αστέρια
Στο αριστερό μέρος του στήθους βρίσκεται το κεντημένο έμβλημα της ιταλικής ομοσπονδίας: ένα ασπιδόσχημο με την επιγραφή «ITALIA» στο πάνω μέρος, τα χρώματα της σημαίας (πράσινο, λευκό, κόκκινο) και στο κέντρο τον κύκλο με το «FIGC». Στο κάτω μέρος της ασπίδας υπάρχουν τρία χρυσά αστέρια, ένα για καθέναν από τους τρεις τίτλους που είχε κερδίσει ως τότε η Ιταλία, το 1934, το 1938 και το 1982.

Η φανέλα που φορέθηκε στη Γερμανία έχει έτσι μια ιδιαιτερότητα: είναι από τις τελευταίες με τρία αστέρια. Μετά τη νίκη του 2006 προστέθηκε και τέταρτο στο σήμα, και η συγκεκριμένη φανέλα έμεινε ως η φανέλα του τέταρτου τίτλου, που όμως δεν έφερε ακόμη το αστέρι του.
Το πούμα στο στήθος και στους ώμους
Το πούμα της Puma εμφανίζεται τρεις φορές στην εμπρός όψη: χρυσό και ανεβασμένο στο στήθος, κάτω από το σήμα, και δύο φορές στους ώμους, σε κάθε μανίκι.

Ο γιακάς είναι στρογγυλός, χωρίς κουμπιά ή πέτο, με σκούρο μπλε εσωτερικό και την ετικέτα της Puma ραμμένη στην εσωτερική πλευρά.

Το νούμερο στο στήθος και το «Νο5» στην πλάτη
Η φανέλα είχε μια πρωτότυπη λεπτομέρεια: ο αριθμός του παίκτη τυπωνόταν και μπροστά, στο κέντρο του στήθους, κάτω από το πούμα, σε χρυσά γράμματα με μια λεπτή καμπύλη γραμμή που τον τύλιγε. Ο αριθμός του Καναβάρο ήταν το 5, ο ίδιος που φορούσε και ως αρχηγός.

Στον τελικό του Βερολίνου η πλάτη του Καναβάρο φαίνεται σε φωτογραφία του Ντέιβιντ Ράντελ: το όνομα με χρυσά γράμματα, το Νο5, το κίτρινο περιβραχιόνιο του αρχηγού και το έμβλημα του Μουντιάλ στο μανίκι.

Σε φανέλα της ίδιας σειράς η τυπογραφία είναι ίδια: το όνομα γράφεται με πεζά γράμματα, σε ιδιαίτερη χρυσή γραμματοσειρά με αιχμηρές γωνίες, και από κάτω βρίσκεται ο μεγάλος αριθμός με δύο λεπτές γραμμές που συνοδεύουν το σχήμα του. Η καθαρή εικόνα της τυπογραφίας φαίνεται σε φανέλα με το «del piero 7».


Ο όμιλος: Αννόβερο, Καϊζερσλάουτερν, Αμβούργο
Η Ιταλία του Μαρτσέλο Λίπι έπεσε στον όμιλο E με τις Γκάνα, ΗΠΑ και Τσεχία, έναν από τους πιο δύσκολους του τουρνουά. Στις 12 Ιουνίου, στο Αννόβερο, νίκησε 2-0 τη Γκάνα με γκολ των Πίρλο (40΄) και Ιακουίντα (83΄), μπροστά σε 43.000 θεατές. Στις 17 Ιουνίου, στο Καϊζερσλάουτερν, ισοφαρίστηκε 1-1 από τις ΗΠΑ: ο Τζιλαρντίνο σκόραρε στο 22΄ και ο Τσακάρντο έβαλε αυτογκόλ στο 27΄, ενώ ο Ντε Ρόσι αποβλήθηκε στο 28΄ μετά από αγκωνιά στον Μακμπράιντ. Στις 22 Ιουνίου, στο Αμβούργο, νίκησε 2-0 την Τσεχία με γκολ των Ματεράτσι (26΄) και Ιντσάγκι (87΄), και πήρε την πρώτη θέση.
Ο Καναβάρο έπαιζε σε όλα τα παιχνίδια ως αρχηγός, μαζί με τον Μπουφόν, ο οποίος έμεινε μαζί του σε κάθε λεπτό του τουρνουά. Η άμυνα δέχτηκε δύο γκολ σε όλο το Μουντιάλ: το αυτογκόλ του Τσακάρντο με τις ΗΠΑ και το πέναλτι του Ζιντάν στον τελικό. Ο Νέστα έλειπε με τραυματισμό.
Τα νοκ-άουτ: Αυστραλία, Ουκρανία, Γερμανία
Στους 16, στις 26 Ιουνίου, στο Καϊζερσλάουτερν, η Ιταλία έμεινε με δέκα παίκτες όταν ο Ματεράτσι αποβλήθηκε στην αρχή του δεύτερου ημιχρόνου. Το παιχνίδι έμοιαζε να οδηγείται στην παράταση, ώσπου στο 90+5΄ ο Γκρόσο έπεσε στην περιοχή και ο διαιτητής Μεδίνα Καντάλεχο έδειξε πέναλτι. Ο Τότι το εκτέλεσε και ο αγώνας τελείωσε 1-0 για την Ιταλία. Στα προημιτελικά, στις 30 Ιουνίου στο Αμβούργο, η Ουκρανία έχασε 3-0 με γκολ του Ζαμπρότα (6΄) και δύο του Τόνι (59΄, 69΄).
Ο ημιτελικός ήταν το παιχνίδι που ο ίδιος ξεχώρισε. Στις 4 Ιουλίου, στο Βεστφάλεν στάδιο της Ντόρτμουντ, μπροστά σε 65.000 θεατές, η Γερμανία και η Ιταλία έμειναν στο 0-0 για 118 λεπτά. Στο 119΄ ο Γκρόσο έβαλε το 1-0 και στο 120+1΄ ο Ντελ Πιέρο το 2-0. Στο τελευταίο λεπτό της παράτασης, με τους Γερμανούς να επιτίθενται, ο Καναβάρο πήδηξε πάνω από τον Μέρτεζακερ και απομάκρυνε την μπάλα από την περιοχή, ύστερα έτρεξε, πήρε την μπάλα από τον Πόντολσκι και την έφερε ως τον Τότι, που ξεκίνησε τη φάση του δεύτερου γκολ.
Το Βερολίνο, 9 Ιουλίου 2006

Ο τελικός έγινε στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου, μπροστά σε 69.000 θεατές, με διαιτητή τον Αργεντινό Οράσιο Ελισόνδο. Η Ιταλία φορούσε τη γαλάζια φανέλα. Ο Καναβάρο, για 100ή φορά διεθνής, ήταν αρχηγός και στην ενδεκάδα του Λίπι με τους Μπουφόν, Ζαμπρότα, Ματεράτσι, Γκρόσο, Καμοράνεζι, Γκατούζο, Πίρλο, Περότα, Τότι και Τόνι.
Στο 7΄ ο Ζιντάν σκόραρε με πέναλτι, με ένα «πανένκα» που χτύπησε στο κάτω μέρος του δοκαριού και μπήκε. Στο 19΄ ο Ματεράτσι ισοφάρισε με κεφαλιά, μετά από κόρνερ του Πίρλο. Η Ιταλία είχε τον Τόνι να χτυπά το δοκάρι στο 36΄, και στο 62΄ ακυρώθηκε γκολ του για οφσάιντ. Στο 104΄ ο Μπουφόν έβγαλε πάνω από το δοκάρι μια κεφαλιά του Ζιντάν. Στο 110΄ ο Ζιντάν αποβλήθηκε αφού κάρφωσε τον Ματεράτσι με το κεφάλι στο στήθος, και το 1-1 έμεινε ως το τέλος.
Στα πέναλτι σκόραραν οι Πίρλο, Ματεράτσι, Ντε Ρόσι, Ντελ Πιέρο και Γκρόσο. Ο Τρεζεγκέ χτύπησε το δοκάρι και οι Βιλτόρ, Αμπιντάλ και Σανιόλ έγραψαν τα τρία γαλλικά γκολ. Το 5-3 έδωσε στην Ιταλία τον τέταρτο τίτλο, τον πρώτο από το 1982. Ο Καναβάρο ήταν ο αρχηγός που σήκωσε το τρόπαιο, και η νύχτα του Βερολίνου τού έδωσε το παρατσούκλι «το τείχος του Βερολίνου». Στο τουρνουά έπαιξε 690 λεπτά, δεν πήρε ούτε κίτρινη ούτε κόκκινη κάρτα, μπήκε στην ομάδα των άστρων της FIFA και πήρε το Ασημένια Μπάλα, πίσω από τον Ζιντάν.
Η Γιουβέντους της σεζόν 2005-06
Ο Καναβάρο είχε φτάσει στη Γιουβέντους από την Ίντερ το 2004, σε ανταλλαγή με τον Φαμπιάν Καρίνι, και στη σεζόν 2005-06 έπαιξε 48 αγώνες και σκόραρε τέσσερα γκολ, όλα στο πρωτάθλημα, σε μια άμυνα με τους Μπουφόν, Τιράμ και Ζαμπρότα. Η Γιουβέντους κέρδισε το πρωτάθλημα, αλλά το καλοκαίρι του 2006 το σκάνδαλο Calciopoli την οδήγησε στη Serie B και οι τίτλοι του 2005 και του 2006 ακυρώθηκαν. Ο Καναβάρο έφυγε και ακολούθησε τον προπονητή Φάμπιο Καπέλο στη Ρεάλ Μαδρίτης.
Η φανέλα εκείνης της σεζόν ήταν η εντός έδρας της Nike, με φαρδιές ασπρόμαυρες ρίγες, το σήμα της Γιουβέντους με ειδική επιγραφή από κάτω και τα δύο αστέρια πάνω δεξιά. Ο χορηγός στο στήθος ήταν η Tamoil, με γαλάζιο οβάλ και κόκκινα γράμματα, ενώ στο πίσω μέρος του λαιμού υπήρχε μια μικρή τρίχρωμη λωρίδα.


Η Ρεάλ Μαδρίτης: το Νο5 του Ζιντάν
Η Ρεάλ πλήρωσε περίπου 7 εκατομμύρια ευρώ και έδωσε στον Καναβάρο το Νο5 που φορούσε ο Ζιντάν. Στη σεζόν 2006-07 ο Ιταλός έπαιξε 39 αγώνες χωρίς γκολ και κέρδισε το πρωτάθλημα της Ισπανίας με τη Ρεάλ. Η λευκή φανέλα της adidas είχε σκούρες μπλε ρίγες στους ώμους, γκρι πλευρικά πάνελ, και στο στήθος το BenQ Siemens, μαζί με ένα ειδικό σήμα της FIFA για τη «Λέσχη του αιώνα».



Είναι η μόνη φανέλα της ενότητας που δείχνει το ίδιο το όνομα του Καναβάρο: «CANNAVARO» και «5» στην πλάτη, σε μοβ χρώμα πάνω στο λευκό.
Η άλλη μεγάλη νίκη: ο παίκτης της FIFA
Η Χρυσή Μπάλα δεν ήταν το μοναδικό βραβείο της χρονιάς. Ο Καναβάρο ανακηρύχθηκε και Παγκόσμιος Ποδοσφαιριστής της Χρονιάς από τη FIFA, με 498 βαθμούς, μπροστά από τον Ζιντάν (454) και τον Ροναλντίνιο (380).
Η κατάταξη και οι άλλοι Ιταλοί
Πίσω από τους τρεις πρώτους ακολούθησαν ο Ροναλντίνιο (73), ο Ζιντάν (71) και ο Ετό (67). Ένατος ήταν ο Αντρέα Πίρλο με 17. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο ήταν 14ος με 5 βαθμούς και ο Λιονέλ Μέσι 20ός με 2.
Η φανέλα σε αριθμούς
- Κατασκευαστής: Puma
- Χορηγός στο στήθος: κανένας
- Χρώμα: γαλάζιο (azzurro) με σκούρες μπλε καμπύλες στα πλάγια και ζώνη στην πλάτη
- Λαιμός: στρογγυλός, με σκούρο μπλε εσωτερικό και ετικέτα Puma
- Έμβλημα: ασπίδα FIGC με «ITALIA» και τρία χρυσά αστέρια
- Πούμα: τρία, ένα στο στήθος και ένα σε κάθε ώμο, χρυσά
- Αριθμός του Καναβάρο: 5, στην πλάτη και στο στήθος
- Τουρνουά: Μουντιάλ 2006, 7 αγώνες, 690 λεπτά, 0 κάρτες
- Τελικός: 9 Ιουλίου 2006, Βερολίνο, 1-1 και 5-3 στα πέναλτι επί της Γαλλίας
- Χρυσή Μπάλα 2006: 173 βαθμοί, 49 πάνω από τον Μπουφόν
Σχετικές ιστορίες φανελών
Εθνική Ιταλίας 1981-82
Μπλε φανέλα της Le Coq Sportif με πόλο γιακά και μανσέτες με πράσινη, λευκή και κόκκινη ρίγα, το κεντημένο σήμα «ITALIA FIGC» με χρυσό περίγραμμα και χωρίς χορηγό: η φανέλα της Ιταλίας του Μπερτσότ, που με τον Πάολο Ρόσι σε κατάσταση έκπληξης κατέκτησε το Μουντιάλ της Ισπανίας το 1982.
Φάμπιο Καναβάρο: Στο Έλις Παρκ ο αρχηγός του 2006 έπαιξε και τα 90 λεπτά του 2-3 με τη Σλοβακία και αποχαιρέτησε την Ιταλία μετά από 136 παιχνίδια
Με τη γαλάζια φανέλα της Puma, το λευκό «κύμα» στους ώμους, το ανάγλυφο μοτίβο στο στήθος και το νούμερο 5 στην πλάτη, ο Φάμπιο Καναβάρο οδήγησε την Ιταλία ως αρχηγός για τελευταία φορά στις 24 Ιουνίου 2010, στο 2-3 με τη Σλοβακία, που άφησε τους πρωταθλητές κόσμου εκτός δεύτερης φάσης.
Εθνική Ιταλίας 1993-94
Μπλε φανέλα της Diadora με ανάγλυφο μοτίβο στο ύφασμα, κολάρο και μανσέτες με πράσινα, λευκά και κόκκινα τριγωνάκια, το κεντημένο σήμα της FIGC με τα τρία αστέρια και χωρίς χορηγό: η φανέλα που φόρεσε η Ιταλία του Σάκι στο Μουντιάλ των ΗΠΑ, από την ήττα στη Νέα Υόρκη ως τα πέναλτι του Ρόουζ Μπόουλ.
Με βίντεο Αλεσάντρο Ντελ Πιέρο: Μπαίνει στο 56′ με το Νο15, δίνει την πάσα για το δεύτερο γκολ του Ντε Ρόσι και κλείνει τους 91 αγώνες στο Ούντινε
Με τη μπλε φανέλα της Puma, το χρυσαφί V στον λαιμό, την ασπίδα της FIGC και το πράσινο-λευκό-κόκκινο στον σβέρκο, ο Ντελ Πιέρο έπαιξε το τελευταίο του παιχνίδι με την Ιταλία στις 10 Σεπτεμβρίου 2008, σε ένα 2-0 επί της Γεωργίας για τα προκριματικά του Μουντιάλ 2010, με μια ασίστ στο 89'.




