Το τελευταίο αντίο του «Capitano»

Για τον Μίκαελ Μπάλακ, η σχέση με τη Μπάγερ Λεβερκούζεν ήταν κάτι περισσότερο από μία ακόμη στάση σε μια σπουδαία καριέρα. Εκεί είχε γνωρίσει την πρώτη μεγάλη ευρωπαϊκή καταξίωση, εκεί είχε εξελιχθεί σε έναν από τους σημαντικότερους Γερμανούς μέσους της εποχής του και εκεί είχε επιστρέψει το 2010, όταν γύρισε στην Bundesliga μετά από τέσσερα χρόνια στην Τσέλσι. Η δεύτερη περίοδός του δεν εξελίχθηκε όπως θα ήθελε, κυρίως λόγω τραυματισμών και του περιορισμένου αγωνιστικού ρόλου του, όμως όταν έφτασε η στιγμή να φύγει, η Λεβερκούζεν φρόντισε να του προσφέρει αυτό που πραγματικά άξιζε: ένα τελευταίο αντίο μπροστά στους δικούς της ανθρώπους.

Η 28η Απριλίου 2012 ήταν η ημερομηνία που είχε κυκλωθεί στο ημερολόγιο. Η Μπάγερ υποδεχόταν το Ανόβερο 96 στο BayArena, στο πλαίσιο της 33ης αγωνιστικής της Bundesliga 2011/12, και το παιχνίδι αυτό ήταν το τελευταίο εντός έδρας της σεζόν. Η Λεβερκούζεν είχε ήδη εξασφαλίσει μια θέση στην Ευρώπη και κυνηγούσε την πέμπτη θέση, όμως η αγωνιστική σημασία της αναμέτρησης πέρασε σε δεύτερο πλάνο, καθώς πριν από τη σέντρα ο σύλλογος είχε προγραμματίσει την επίσημη αποχαιρετιστήρια τελετή για δύο σημαντικά πρόσωπα της ομάδας, τον Μίκαελ Μπάλακ και τον τερματοφύλακα Ρενέ Άντλερ. Η ίδια η Μπάγερ αναφέρει ότι οι δύο ποδοσφαιριστές αποχαιρέτησαν τους φιλάθλους και το γήπεδο στο οποίο είχαν ζήσει σημαντικές στιγμές της καριέρας τους.

Μία τελευταία εμφάνιση στο BayArena

Η αναμέτρηση ξεκίνησε χωρίς τον Μπάλακ στην αρχική ενδεκάδα, καθώς ο τότε προπονητής της ομάδας, Σάσα Λεβαντόφσκι, μαζί με τον Σάμι Χίπια, τον άφησαν στον πάγκο. Για τον ίδιο τον ποδοσφαιριστή, όμως, το σημαντικότερο μέρος της ημέρας δεν είχε να κάνει με το αν θα έπαιζε 90 λεπτά, αλλά με το ότι θα πατούσε για τελευταία φορά ως παίκτης της Λεβερκούζεν στον αγωνιστικό χώρο του BayArena. Το γήπεδο ήταν κατάμεστο, με 30.210 θεατές, και πριν από την έναρξη ο σύλλογος τίμησε τον Μπάλακ και τον Άντλερ με λουλούδια και αναμνηστικά δώρα.

Η εικόνα του Μπάλακ εκείνη την ημέρα είναι χαρακτηριστική. Φορούσε την κόκκινη εμφάνιση της Λεβερκούζεν, κρατούσε ένα μεγάλο μπουκέτο με κόκκινα λουλούδια και στεκόταν μπροστά στην εξέδρα των οπαδών, γνωρίζοντας ότι αυτή θα ήταν η τελευταία του παρουσία στο γήπεδο ως ποδοσφαιριστής της ομάδας. Ο Ρούντι Φέλερ, ένας άνθρωπος που είχε συνδεθεί όσο λίγοι με την ιστορία της Λεβερκούζεν, συμμετείχε στην τελετή και αγκάλιασε τον Μπάλακ, ενώ ο κόσμος στις εξέδρες τον αποχαιρετούσε μέσα σε μια ατμόσφαιρα που ήταν πολύ διαφορετική από αυτή ενός συνηθισμένου αγώνα Bundesliga.

Η στιγμή που μπήκε ξανά στο γήπεδο

Το πρώτο ημίχρονο ολοκληρώθηκε χωρίς γκολ και η αναμέτρηση παρέμενε στο 0-0. Στο 59ο λεπτό, όμως, ο τέταρτος διαιτητής σήκωσε την πινακίδα και ο Μπάλακ πήρε το δρόμο προς τον αγωνιστικό χώρο, αντικαθιστώντας τον Μίχαλ Κάντλετς. Το χειροκρότημα ήταν άμεσο και εκκωφαντικό, καθώς οι φίλαθλοι γνώριζαν ότι παρακολουθούσαν τα τελευταία λεπτά του αρχηγού τους μέσα στο BayArena. Ο ίδιος ο Kicker περιγράφει την είσοδό του ως μια στιγμή που συνοδεύτηκε από «θυελλώδες χειροκρότημα» και σημειώνει ότι επρόκειτο ουσιαστικά για τα τελευταία περίπου 30 λεπτά του Μπάλακ στο γήπεδο της Λεβερκούζεν.

Ο Μπάλακ μπήκε σε ένα παιχνίδι που μέχρι εκείνη τη στιγμή δεν είχε προσφέρει γκολ, όμως πολύ γρήγορα βρέθηκε μέσα στη δράση. Η Λεβερκούζεν συνέχισε να ψάχνει το γκολ και στο 75ο λεπτό ο Στέφαν Κίσλινγκ εκμεταλλεύτηκε ένα λάθος της άμυνας του Ανόβερου και έστειλε την μπάλα στα δίχτυα, γράφοντας το 1-0. Το αποτέλεσμα έμεινε μέχρι το τέλος και έτσι η τελευταία εντός έδρας εμφάνιση του Μπάλακ με τη Λεβερκούζεν συνδυάστηκε με μια νίκη.

Ο ίδιος μάλιστα είχε μια ευκαιρία να βάλει το δικό του όνομα στον πίνακα των σκόρερ στο 86ο λεπτό, όμως το τελείωμά του δεν βρήκε στόχο. Δεν είχε τελικά σημασία. Το παιχνίδι είχε ήδη αποκτήσει τη δική του ιστορική αξία και το τελευταίο σφύριγμα έφερε μαζί του την πραγματική στιγμή του αποχαιρετισμού.

Η τελευταία Ehrenrunde

Μετά τη λήξη, ο Μπάλακ δεν έφυγε κατευθείαν στα αποδυτήρια. Μαζί με τους τρεις γιους του, Louis, Emilio και Jordi, βγήκε ξανά στον αγωνιστικό χώρο για τον τελευταίο γύρο μπροστά στους φιλάθλους της Λεβερκούζεν. Η εικόνα ήταν ιδιαίτερα δυνατή, καθώς ο πρώην αρχηγός της Γερμανίας στεκόταν στη μέση του γηπέδου με τα παιδιά του δίπλα του, χαιρετώντας τις εξέδρες που τον είχαν παρακολουθήσει σε δύο διαφορετικές περιόδους της καριέρας του.

Η γερμανική εφημερίδα Die Welt περιέγραψε τη στιγμή ως την τελευταία «Ehrenrunde» του Μπάλακ μέσα σε ένα κατάμεστο BayArena, ενώ ο ίδιος παραδέχθηκε ότι ήταν μια στιγμή που χρειαζόταν χρόνο για να την επεξεργαστεί.

Ήταν ουσιαστικά η εικόνα που έβαλε τελεία στη σχέση του με τη Λεβερκούζεν. Δεν υπήρχε πλέον κάποια επόμενη εντός έδρας εμφάνιση, ούτε κάποια επόμενη φορά που θα έβγαινε από τα αποδυτήρια της BayArena με το 13 στην πλάτη. Η στιγμή είχε μια ιδιαίτερη συμβολική αξία, επειδή ο Μπάλακ δεν αποχαιρετούσε μόνο έναν σύλλογο αλλά και ένα σημαντικό κομμάτι της επαγγελματικής του ζωής, σε ένα γήπεδο όπου είχε γνωρίσει τόσο τις μεγαλύτερες επιτυχίες όσο και τις πιο δύσκολες απογοητεύσεις του.

Η φανέλα με το 13

Για τη συγκεκριμένη βραδιά, ο Μπάλακ φορούσε την εντός έδρας φανέλα της Bayer 04 Leverkusen για τη σεζόν 2011/12, την οποία είχε σχεδιάσει η adidas. Η εμφάνιση ήταν κυρίως κόκκινη και μαύρη, με χαρακτηριστικό σχεδιασμό και τον χορηγό SunPower στο μπροστινό μέρος. Στην πλάτη βρισκόταν το όνομα BALLACK και ο αριθμός 13, ο αριθμός που είχε πλέον ταυτιστεί απόλυτα μαζί του, τόσο στη Λεβερκούζεν όσο και στην εθνική Γερμανίας.

Η εμφάνιση αποκτά ακόμη μεγαλύτερη σημασία αν τη δούμε μέσα στο πλαίσιο της καριέρας του. Ο Μπάλακ είχε επιστρέψει στη Λεβερκούζεν το καλοκαίρι του 2010, μετά την ολοκλήρωση της τετραετούς παρουσίας του στην Τσέλσι, όμως η δεύτερη περίοδος στη Γερμανία δεν εξελίχθηκε αγωνιστικά όπως θα ήθελε. Τραυματισμοί και προβλήματα φυσικής κατάστασης περιόρισαν σημαντικά τις συμμετοχές του, όμως το 13 παρέμεινε δικό του μέχρι το τέλος. Στα επίσημα στοιχεία της σεζόν 2011/12 καταγράφεται ως ο παίκτης της Λεβερκούζεν που φορούσε τον αριθμό 13.

Η φανέλα εκείνης της σεζόν είχε μια ιδιαίτερη αισθητική, με το μαύρο και το κόκκινο να κυριαρχούν και την adidas να χρησιμοποιεί τρεις λευκές ρίγες στους ώμους. Στο μπροστινό μέρος βρισκόταν το έμβλημα της Bayer 04 και το λογότυπο της SunPower, ενώ στο αριστερό μανίκι υπήρχε το σήμα της Bundesliga. Η συγκεκριμένη έκδοση είναι πλέον ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα για τους συλλέκτες, επειδή συνδέεται με τις τελευταίες εμφανίσεις ενός ποδοσφαιριστή που είχε φορέσει το ίδιο νούμερο σε μερικές από τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας του.

Μια καριέρα που είχε ξεκινήσει και τελείωσε στη Λεβερκούζεν

Αναπαραγωγή βίντεο

Φορτώνει από το YouTube όταν πατήσετε αναπαραγωγή.

Ο Μπάλακ είχε αγωνιστεί για πρώτη φορά στη Λεβερκούζεν από το 1999 έως το 2002, μια περίοδο κατά την οποία εξελίχθηκε από ένα μεγάλο γερμανικό ταλέντο σε διεθνή αστέρα. Εκεί έζησε τη δραματική σεζόν 2001/02, όταν η ομάδα έφτασε στον τελικό του Champions League, στον τελικό του DFB-Pokal και μέχρι το τέλος της Bundesliga, χωρίς τελικά να κατακτήσει κανέναν από τους τρεις τίτλους. Παρά την απογοήτευση εκείνης της χρονιάς, η προσωπική του πορεία είχε πλέον εκτοξευθεί και η μεταγραφή του στην Μπάγερν Μονάχου το καλοκαίρι του 2002 αποτέλεσε το επόμενο βήμα.

Όταν επέστρεψε στη Λεβερκούζεν το 2010, ο Μπάλακ δεν ήταν πλέον ο νεαρός μέσος που είχε φύγει οκτώ χρόνια νωρίτερα. Ήταν ένας από τους πιο έμπειρους Γερμανούς ποδοσφαιριστές της γενιάς του, με τίτλους στην Μπάγερν και την Τσέλσι, με τελικό Champions League και Παγκόσμιο Κύπελλο πίσω του, καθώς και με 98 συμμετοχές και 42 γκολ με την εθνική Γερμανίας. Η επιστροφή του είχε έντονο συμβολισμό, ακόμη κι αν το αγωνιστικό τέλος δεν ήταν όπως θα ήθελε.

Το πραγματικό τελευταίο παιχνίδι

Υπάρχει όμως μια σημαντική λεπτομέρεια που αξίζει να υπάρχει στο άρθρο, ώστε να μην μπερδεύεται το τελευταίο αποχαιρετιστήριο παιχνίδι στο BayArena με το τελευταίο επίσημο παιχνίδι της καριέρας του.

Στις 5 Μαΐου 2012, μία εβδομάδα μετά το αντίο στο BayArena, η Λεβερκούζεν αντιμετώπισε εκτός έδρας τη Νυρεμβέργη στην τελευταία αγωνιστική της Bundesliga. Η Μπάγερ επικράτησε με 4-1, με τον Μπάλακ να ξεκινά βασικός και να αποχωρεί στο 52ο λεπτό. Αυτή ήταν τελικά η τελευταία επίσημη συμμετοχή του σε επαγγελματικό αγώνα. Η UEFA, όταν ανακοίνωσε την αποχώρησή του από το ποδόσφαιρο τον Οκτώβριο του 2012, αναφέρθηκε σε εκείνη την εμφάνιση ως το παιχνίδι που αποδείχθηκε το τελευταίο του στη Bundesliga.

Αυτό όμως δεν αλλάζει τη σημασία της 28ης Απριλίου 2012. Η αναμέτρηση με το Αννόβερο ήταν η τελευταία φορά που ο Μπάλακ φόρεσε τη φανέλα της Λεβερκούζεν στο BayArena και η ημέρα κατά την οποία ο σύλλογος και οι φίλαθλοι τον αποχαιρέτησαν επίσημα. Γι’ αυτό και για ένα αφιέρωμα του Jersey Stories είναι το σωστό παιχνίδι να αποτελέσει τον πυρήνα της ιστορίας.

Το τελευταίο «Servus»

Το απόγευμα της 28ης Απριλίου 2012 δεν είχε το τέλος ενός τελικού ούτε τη λάμψη ενός ευρωπαϊκού τροπαίου. Είχε όμως κάτι που για τον Μίκαελ Μπάλακ ήταν ίσως πιο προσωπικό: την ευκαιρία να φύγει από το γήπεδο όπου είχε γράψει ένα σημαντικό μέρος της ιστορίας του ακούγοντας το χειροκρότημα των ανθρώπων που τον είχαν αποδεχθεί ως δικό τους.

Η Λεβερκούζεν κέρδισε 1-0 το Αννόβερο, ο Κίσλινγκ πέτυχε το μοναδικό γκολ, ο Μπάλακ αγωνίστηκε για περίπου μισή ώρα και στη συνέχεια έκανε τον τελευταίο του γύρο στο BayArena μαζί με τους τρεις γιους του. Στις εξέδρες δεν υπήρχε πλέον η αγωνία για το αποτέλεσμα, αλλά η αίσθηση ότι ένα κομμάτι της ιστορίας του συλλόγου έφτανε στο τέλος του.

Και μέσα σε αυτή την εικόνα, η φανέλα έχει τη δική της σημασία. Το κόκκινο και μαύρο της Λεβερκούζεν, το 13 στην πλάτη και το BALLACK πάνω από αυτό δεν αντιπροσωπεύουν απλώς τη σεζόν 2011/12. Είναι η τελευταία αγωνιστική εμφάνιση του Μίκαελ Μπάλακ μπροστά στους φίλους της ομάδας που τον ανέδειξε σε έναν από τους κορυφαίους μέσους της Γερμανίας.

28 Απριλίου 2012.
BayArena.
Bayer Leverkusen – Hannover 96, 1-0.
Bundesliga.
Το 13 στην πλάτη.
Και ο Μίκαελ Μπάλακ, μαζί με τους τρεις γιους του, να κάνει την τελευταία του Ehrenrunde.

Αυτό ήταν το πραγματικό «Servus, Capitano».