Λουίς Φίγκο: Από τον πάγκο στο 77′, μια τελευταία σέντρα για τον Νούνο Γκόμες και ένα αντίο στη Στουτγκάρδη με το Νο7

Ένας αρχηγός στον πάγκο

Δεν ήταν τελικός. Ήταν ο αγώνας που κανείς δεν θέλει να παίξει. Δύο ομάδες που έχασαν στον ημιτελικό, ένα βράδυ Σαββάτου στη Στουτγκάρδη, ένα γήπεδο γεμάτο και μια διοργάνωση που έχει ήδη βρει τους δύο φιναλίστ.

Για τον Λουίς Φίγκο όμως εκείνο το βράδυ είχε άλλο βάρος. Ήταν ο τελευταίος του αγώνας με την Πορτογαλία. Και ο προπονητής Λουίς Φελίπε Σκολάρι τον άφησε στον πάγκο.

Η εικόνα ήταν δυνατή: ο άνθρωπος που είχε οδηγήσει τη «χρυσή γενιά» επί σχεδόν δεκαπέντε χρόνια παρακολουθούσε το ματς από τον πάγκο. Μπήκε τελικά στο 77ο λεπτό και πρόλαβε να κάνει το τελευταίο του πράγμα: μια σέντρα.

Η τελευταία ημέρα

Το Σάββατο 8 Ιουλίου 2006, στις 21:00, το Γκότλιμπ-Ντάιμλερ-Στάντιον της Στουτγκάρδης φιλοξένησε τον αγώνα για την τρίτη θέση του Μουντιάλ. Παρακολούθησαν 52.000 θεατές, με διαιτητή τον Ιάπωνα Τορού Καμικάουα. Η Γερμανία του Γιούργκεν Κλίνσμαν ήταν η γηπεδούχος και η Πορτογαλία του Λουίς Φελίπε Σκολάρι ο φιλοξενούμενος, με την μπορντό φανέλα απέναντι στη λευκή της Γερμανίας.

Η Πορτογαλία είχε κάνει το καλύτερο Μουντιάλ της από το 1966. Είχε περάσει την Ολλανδία στους 16 και την Αγγλία στα πέναλτι στους οκτώ, και έχασε από τη Γαλλία με 1-0, με πέναλτι του Ζιντάν, στον ημιτελικό του Μονάχου. Ο μικρός τελικός ήταν η τελευταία πράξη.

Ήταν επίσης η τρίτη φορά που η Πορτογαλία έχανε από τη διοργανώτρια χώρα σε μεγάλο τουρνουά: ύστερα από την Αγγλία το 1966 και τη Νότια Κορέα το 2002.

Δύο ομάδες που έχασαν στον ημιτελικό

Η Πορτογαλία τερμάτισε πρώτη στον όμιλό της με τρεις νίκες και προκρίθηκε μαζί με το Μεξικό. Στη φάση των 16 νίκησε την Ολλανδία με 1-0 στη Νυρεμβέργη, στις 25 Ιουνίου. Στις 1 Ιουλίου, στο Γκελζενκίρχεν, η Αγγλία έμεινε εκτός στα πέναλτι, 3-1 μετά το 0-0, και τέσσερις μέρες αργότερα, στο Μόναχο, ο Ζιντάν έκρινε τον ημιτελικό με πέναλτι.

Η Γερμανία είχε περάσει τη Σουηδία με 2-0 στο Μόναχο και την Αργεντινή στα πέναλτι στο Βερολίνο. Στον ημιτελικό της Ντόρτμουντ, στις 4 Ιουλίου, έχασε 2-0 από την Ιταλία μετά από παράταση. Η Ιταλία έφτασε έτσι στον τελικό του Βερολίνου με τη Γαλλία, και οι δύο ηττημένοι έπρεπε να παίξουν μια τελευταία φορά, με διαφορετικό κίνητρο ο καθένας: η Γερμανία για μια γιορτή μπροστά στον κόσμο της, η Πορτογαλία για ένα μετάλλιο που θα στεφάνωνε την καλύτερη της πορεία εδώ και σαράντα χρόνια.

Για τη Γερμανία ήταν μια ευκαιρία να κλείσει το τουρνουά με νίκη μπροστά στο κοινό της. Για την Πορτογαλία ήταν η τελευταία ευκαιρία για ένα μετάλλιο, το πρώτο από το 1966, όταν είχε πάρει επίσης την τρίτη θέση.

Ο τελευταίος αγώνας από τον πάγκο

Ο Φίγκο δεν ήταν στην ενδεκάδα. Ο Σκολάρι διάλεξε να ξεκινήσουν άλλοι και ο Πάουλετα έπαιξε την κορυφή της επίθεσης. Ο αρχηγός περίμενε.

Στο ημίχρονο το σκορ ήταν 0-0. Στην επανάληψη, στο 46ο λεπτό, ο Πετίτ πήρε τη θέση του Κοστίνια. Στο 56ο ο Μπάστιαν Σβαϊνστάιγκερ άνοιξε το σκορ, και λίγο μετά την ώρα του αγώνα ένα φάουλ του ίδιου άλλαξε πορεία στον Πετίτ και μπήκε στα δίχτυα της Πορτογαλίας για το 2-0. Οι πηγές διαφωνούν για το ακριβές λεπτό του αυτογκόλ (60ό ή 61ο), γι’ αυτό γράφουμε «λίγο μετά την ώρα».

Στο 69ο λεπτό ο Νούνο Γκόμες μπήκε στη θέση του Νούνο Βαλέντε. Ο Φίγκο έμεινε ακόμη στον πάγκο για οκτώ λεπτά.

77ο λεπτό: Μπαίνει ο Φίγκο

Στο 77ο λεπτό ο Πάουλετα έφυγε και ο Φίγκο πήρε τη θέση του στο γήπεδο. Έτσι έκανε την τελευταία του εμφάνιση με την εθνική ομάδα.

Η Πορτογαλία έπεφτε. Ένα λεπτό αργότερα, στο 78ο, ο Σβαϊνστάιγκερ πέτυχε το δεύτερο προσωπικό του γκολ και το τρίτο της Γερμανίας με ένα ακόμη γκολ. Το ματς έδειχνε τελειωμένο.

Ο Φίγκο όμως είχε κάτι ακόμη να δώσει.

88ο λεπτό: Η τελευταία σέντρα

Δύο λεπτά πριν από τη λήξη, ο Φίγκο πήρε την μπάλα από τη δεξιά πλευρά και έβγαλε μια σέντρα προς το κέντρο της περιοχής. Ο Νούνο Γκόμες πήδηξε και με κεφαλιά από κοντά νίκησε τον Όλιβερ Καν για το 3-1.

Ήταν η τελευταία πράξη του Φίγκο με την εθνική ομάδα. Δεν σκόραρε. Έδωσε την τελευταία πάσα για γκολ, με το Νο7 στην πλάτη, και μετά ο διαιτητής σφύριξε το τέλος.

Ο Φίγκο έμεινε στο γήπεδο γύρω στα δεκατρία λεπτά, από το 77ο μέχρι το τελικό σφύριγμα.

Μετά τον αγώνα επιβεβαίωσε την απόσυρσή του. Ήταν 33 ετών. Είπε ότι είναι πολύ δύσκολο να φύγει κανείς μετά από δεκαπέντε χρόνια, αλλά ότι η ώρα είχε έρθει.

Η φανέλα της τελευταίας παράστασης

Η Πορτογαλία φόρεσε την εντός έδρας φανέλα της σεζόν 2006-08, μια μπορντό φανέλα της Nike. Το επιβεβαιώνουν οι φωτογραφίες του ίδιου του αγώνα στη Στουτγκάρδη, όπου οι Πορτογάλοι με το σκούρο κόκκινο παίζουν απέναντι στους λευκούς Γερμανούς. Τα χαρακτηριστικά:

• Χρώμα: βαθύ μπορντό, σκούρο κόκκινο, με πράσινες και κίτρινες λεπτομέρειες.
• Γιακάς: V σε έντονο πράσινο, με την ετικέτα της Nike στο εσωτερικό.
• Μανίκια: πράσινες μανσέτες στα κοντά μανίκια και κίτρινες κορδέλες ραφής που τρέχουν πάνω στους ώμους, από τον γιακά ως το μανίκι.
• Έμβλημα: το σήμα της Πορτογαλικής Ομοσπονδίας (FPF) με το σταυρό του Τάγματος του Χριστού, τις πέντε ασπίδες και το «F.P.F.», στο αριστερό στήθος.
• Κατασκευαστής: το κίτρινο Nike swoosh, κεντημένο στο δεξί στήθος.
• Νούμερο: το Νο7 σε κίτρινο στο κέντρο του στήθους.
• Πλάτη: το όνομα FIGO πάνω από το Νο7, και στον λαιμό ένας διακριτικός σταυρός του Τάγματος του Χριστού.
• Χορηγός: κανένας στο στήθος. Η φανέλα είναι καθαρή.
• Ύφασμα: η τεχνολογία της Nike, με την ετικέτα Nike Sphere Dry στο κάτω μέρος της πλάτης.

Η φανέλα της φωτογραφίας προϊόντος είναι αντίγραφο με όνομα και αριθμό FIGO 7. Η μπροστινή φωτογραφία προέρχεται από άλλη αγγελία της ίδιας φανέλας, με τον αριθμό 7 στο στήθος.

Πίσω: FIGO 7

Η πλάτη ήταν ο τόπος όπου ο Φίγκο κατέγραψε τον τελευταίο του αγώνα. Το όνομα σε κεφαλαία γράμματα και το Νο7 σε κίτρινο, στον ίδιο τόνο με τις ραφές και το σήμα της Nike.

Ο Φίγκο και το «εφτάρι» της Πορτογαλίας

Ο Λουίς Φίγκο γεννήθηκε στις 4 Νοεμβρίου 1972 στην Αλμάδα. Ξεκίνησε από τις υποδομές της Σπόρτινγκ, όπου έπαιξε από το 1989 ως το 1995, και από εκεί πέρασε στη Μπαρτσελόνα, ως το 2000. Ακολούθησε η Ρεάλ Μαδρίτης ως το 2005 και η Ίντερ ως το 2009.

Με τις Εθνικές νέων έγινε παγκόσμιος πρωταθλητής το 1991 και την ίδια χρονιά, στις 16 Οκτωβρίου, έκανε το ντεμπούτο του με την εθνική ανδρών, σε ένα φιλικό 1-1 με το Λουξεμβούργο. Ήταν μόλις 18 ετών.

Το πρώτο του γκολ ήρθε στις 11 Νοεμβρίου 1992, στο Παρίσι, στη νίκη 2-1 επί της Βουλγαρίας σε φιλικό. Έπειτα έγινε ο πρωταγωνιστής μιας γενιάς που έφτασε στα Euro του 1996, του 2000 και του 2004, και στα Μουντιάλ του 2002 και του 2006.

Στο Euro 1996 άνοιξε το σκορ στη νίκη 3-0 επί της Κροατίας στο Νότιγχαμ, σε ένα ματς που έστειλε την Πορτογαλία πρώτη στους προημιτελικούς. Στο Euro 2000 σκόραρε στην πρεμιέρα, στις 12 Ιουνίου στο Άιντχοφεν, στο 3-2 επί της Αγγλίας. Το μοναδικό του χατ-τρικ με την εθνική ήρθε στις 15 Αυγούστου 2001, σε ένα φιλικό 3-0 με τη Μολδαβία στο Φάρο.

Το 2000 πήρε τη Χρυσή Μπάλα και το 2001 τον τίτλο του Παγκόσμιου Ποδοσφαιριστή της FIFA. Με την εθνική όμως δεν κατάφερε να κατακτήσει τίτλο.

Η απόσυρση που ακυρώθηκε

Η πρώτη του απόσυρση ήρθε το 2004. Στις 18 Φεβρουαρίου εκείνης της χρονιάς είχε φτάσει τις 100 συμμετοχές, σε ένα φιλικό 1-1 με την Αγγλία στο Αλγκάρβε, όπου ήταν αρχηγός. Λίγους μήνες αργότερα, στα Euro που έγιναν στην Πορτογαλία, η ομάδα έχασε τον τελικό από την Ελλάδα.

Μετά τον τελικό ανακοίνωσε ότι σταματά με την εθνική, εν μέσω φημών για διαφωνία με τον Σκολάρι, κάτι που αρνήθηκαν οι εμπλεκόμενοι. Τον Ιούνιο του 2005 άλλαξε γνώμη και επέστρεψε για τα ματς του προκριματικού του Μουντιάλ με τη Σλοβακία και την Εσθονία.

Η επιστροφή τον έφερε στη Γερμανία. Ο Φίγκο ήταν ο αρχηγός της ομάδας που έφτασε στα ημιτελικά. Στην Αγγλία, στον προημιτελικό, αντικαταστάθηκε πριν από τα πέναλτι από τον Έλντερ Ποστίγα. Στη Στουτγκάρδη, το τελευταίο ματς, ο πάγκος ήταν η αφετηρία.

Τα στοιχεία της τελευταίας εμφάνισης

• Αγώνας: Γερμανία – Πορτογαλία 3-1, αγώνας για την τρίτη θέση του Μουντιάλ 2006
• Ημερομηνία: Σάββατο 8 Ιουλίου 2006, 21:00
• Γήπεδο: Γκότλιμπ-Ντάιμλερ-Στάντιον, Στουτγκάρδη
• Θεατές: 52.000
• Διαιτητής: Τορού Καμικάουα (Ιαπωνία)
• Ημίχρονο: 0-0
• Γκολ: Σβαϊνστάιγκερ 56′, αυτογκόλ Πετίτ (λίγο μετά την ώρα), Σβαϊνστάιγκερ 78′, Νούνο Γκόμες 88′
• Αλλαγές Πορτογαλίας: Πετίτ για Κοστίνια 46′, Νούνο Γκόμες για Νούνο Βαλέντε 69′, Φίγκο για Πάουλετα 77′
• Προπονητές: Γιούργκεν Κλίνσμαν, Λουίς Φελίπε Σκολάρι
• Φανέλα: εντός έδρας, μπορντό, Nike, χωρίς χορηγό
• Αριθμός: 7
• Λεπτά του Φίγκο: από το 77′ μέχρι το τέλος

Το βίντεο της τελευταίας εμφάνισης

Στο βίντεο φαίνονται οι στιγμές του Φίγκο απέναντι στη Γερμανία.

Αναπαραγωγή βίντεο

Άνοιγμα στο YouTube ↗

Το τέλος μιας εποχής

Με την τελευταία του σέντρα ο Φίγκο έκλεισε την πορεία του με την εθνική στις 127 συμμετοχές και τα 32 γκολ, αριθμούς που τον κατέταξαν στην κορυφή των συμμετοχών της Πορτογαλίας ως τον Ιούνιο του 2016.

Ο ίδιος θα συγκεντρωνόταν πλέον στην Ίντερ, όπου έπαιζε από το 2005. Η Πορτογαλία πήρε στη συνέχεια μια άλλη πορεία. Η χρυσή γενιά του Φίγκο δεν κατέκτησε ποτέ τίτλο, αλλά έφτασε τον τελικό των Euro 2004 και τον ημιτελικό του Μουντιάλ 2006, την καλύτερη εμφάνιση της χώρας στο Μουντιάλ από την εποχή του Εουσέμπιο.

Στη Στουτγκάρδη ο Φίγκο έφυγε με το Νο7 στην πλάτη και τη μπορντό φανέλα, με μια σέντρα που έγινε γκολ. Για έναν παίκτη που σημάδεψε τη Μπαρτσελόνα, τη Ρεάλ και την Ίντερ, ήταν ένα αντίο χωρίς τίτλο αλλά με ύφος.