Εθνική Βραζιλίας 1993-94

Είκοσι τέσσερα χρόνια

Η Βραζιλία είχε κερδίσει το Παγκόσμιο Κύπελλο το 1958, το 1962 και το 1970. Μετά, για είκοσι τέσσερα χρόνια, τίποτα.

Πέντε Μουντιάλ πέρασαν χωρίς να φτάσει ως το τέλος, ακόμη και με ομάδες που ο κόσμος θυμάται ως τις πιο όμορφες της ιστορίας της.

Το 1994, στις Ηνωμένες Πολιτείες, έφτασε. Με μια ομάδα που δεν ήταν η πιο θεαματική της ιστορίας της, αλλά ήξερε να κερδίζει. Και με μια κίτρινη φανέλα που σήμερα είναι από τις πιο αναγνωρίσιμες στον κόσμο.

The Shirt: Κίτρινο, πράσινο και ανάγλυφα σήματα

Η φανέλα της Βραζιλίας για το Μουντιάλ του 1994 ήταν φτιαγμένη από την Umbro. Από μακριά, είναι η κλασική εμφάνιση της Seleção: κίτρινο σώμα με πράσινες λεπτομέρειες. Από κοντά, είναι μια από τις πιο περίτεχνες φανέλες της δεκαετίας.

• Κορμός: φωτεινό κίτρινο, γυαλιστερό ύφασμα με λεπτές διαγώνιες ρίγες τόνος σε τόνο.
• Ανάγλυφα σήματα: τρία μεγάλα σήματα της CBF, σε πιο σκούρο κίτρινο, υφασμένα στο κάτω μπροστινό μέρος, το ένα πίσω από το άλλο, σαν σκιές που κατεβαίνουν λοξά.
• Γιακάς: πράσινος, ανοιχτός, πόλο χωρίς κουμπιά, με λεπτές κίτρινες ρίγες στο τελείωμα και μια μικρή λαιμόκοψη σε V.
• Μανίκια: κίτρινα, με πράσινη μανσέτα και κίτρινη ρίγα.
• Σήμα: η ασπίδα της CBF σε μπλε, κίτρινο και πράσινο, με τα τρία αστέρια από πάνω και τη λέξη BRASIL από κάτω, στο αριστερό στήθος.
• Κατασκευαστής: το λογότυπο UMBRO με πράσινα κεφαλαία στο δεξί στήθος.
• Χορηγός: κανένας.
• Αριθμός: πράσινος, και στο στήθος και στην πλάτη.

Η πλήρης εμφάνιση συμπληρωνόταν με μπλε σορτσάκι, με το λογότυπο της Umbro, και λευκές κάλτσες. Είναι ο κλασικός συνδυασμός της Βραζιλίας: κίτρινο, μπλε και λευκό, με το πράσινο μόνο στις λεπτομέρειες. Στο Μουντιάλ του 1994, η εικόνα αυτή απέκτησε και κάτι ακόμα: τα σήματα στο ύφασμα, που έκαναν τη φανέλα να μοιάζει διαφορετική κάθε φορά που την έπιανε το φως του καλιφορνέζικου ήλιου.

Τα τρία αστέρια

Πάνω από το σήμα της CBF υπάρχουν τρία αστέρια, ένα για κάθε Παγκόσμιο Κύπελλο που είχε κερδίσει η Βραζιλία ως τότε: 1958, 1962, 1970. Είναι κεντημένα σε πράσινο, σε μια μικρή καμπύλη πάνω από την ασπίδα.

Το σήμα της CBF είναι μια ασπίδα με μπλε πεδίο και έναν λευκό σταυρό, με τα γράμματα CBF στη μέση και κίτρινες και πράσινες γραμμές γύρω. Από κάτω, με πράσινα κεφαλαία, γράφει BRASIL.

Η φανέλα αυτή είναι η τελευταία με τρία αστέρια. Μετά τον τελικό της Πασαντίνα, η Βραζιλία είχε το τέταρτο.

Τα σήματα στο ύφασμα

Το πιο ιδιαίτερο στοιχείο της φανέλας δεν είναι τυπωμένο από πάνω. Είναι μέσα στο ύφασμα. Στο κάτω μπροστινό μέρος, τρεις μεγάλες εκδοχές της ασπίδας της CBF, σε ένα κίτρινο λίγο πιο σκούρο από το υπόλοιπο, κατεβαίνουν λοξά από τη μέση του στήθους προς το δεξί ισχίο. Γύρω τους, ένα ανάγλυφο μοτίβο με μικρά αστέρια.

Ήταν μια μόδα της δεκαετίας: φανέλες με «σκιές» και μοτίβα τόνος σε τόνο. Στη Βραζιλία του 1994, το μοτίβο έγινε σήμα κατατεθέν.

Οι αριθμοί

Οι αριθμοί της Βραζιλίας του 1994 είναι πράσινοι, με μια λεπτή σκιά, σε μια γωνιώδη γραμματοσειρά. Μπαίνουν και στο στήθος, κάτω από το λογότυπο της Umbro, και, μεγάλοι, στην πλάτη. Μέσα στα ψηφία της πλάτης είναι τυπωμένο το μικρό διαμάντι της Umbro.

Τα νούμερα της αποστολής

Η αρίθμηση της Βραζιλίας στο Μουντιάλ του 1994 είναι από μόνη της μια μικρή ιστορία. Στην αποστολή των 22, όπως την καταγράφει με τη σειρά των αριθμών το RSSSF, το 1 ήταν του Ταφαρέλ, το 7 του Μπεμπέτο, το 8 του Ντούνγκα, το 10 του Ραΐ και το 11 του Ρομάριο. Το 20 ήταν ενός νεαρού επιθετικού που δεν έπαιξε σε κανένα ματς του τουρνουά, του Ρονάλντο.

Η φανέλα της φωτογραφίας προϊόντος έχει το 15. Στην αποστολή, το 15 ήταν του Μάρσιο Σάντος, του κεντρικού αμυντικού που έπαιξε σε όλους τους αγώνες και που, στον τελικό, εκτέλεσε πρώτος για τη Βραζιλία και αστόχησε.

Ο Αλντάιρ με το 13 και ο Μάρσιο Σάντος με το 15 κατέληξαν να είναι το κεντρικό δίδυμο της άμυνας στη φάση των νοκ άουτ, ενώ ο Ρικάρντο Ρότσα, με το 3, έπαιξε μόνο στο πρώτο ματς.

Η κόκκινη του Λεονάρντο

Στον αγώνα με τις ΗΠΑ, στις 4 Ιουλίου, η Βραζιλία έμεινε με δέκα παίκτες πριν από το ημίχρονο. Ο αριστερός μπακ Λεονάρντο, με το 16, χτύπησε με τον αγκώνα τον Ταμπ Ράμος σε μια μονομαχία κοντά στην πλάγια γραμμή και αποβλήθηκε. Σύμφωνα με την αγγλική Wikipedia, τιμωρήθηκε με τέσσερις αγωνιστικές και δεν ξανάπαιξε στο τουρνουά.

Η Βραζιλία κράτησε το 0-0 με δέκα και κέρδισε στο δεύτερο ημίχρονο με το γκολ του Μπεμπέτο. Από τον επόμενο αγώνα, στη θέση του Λεονάρντο έπαιξε ο Μπράνκο, ο άνθρωπος που με ένα φάουλ θα έστελνε τη Βραζιλία στα ημιτελικά.

The Team: Ο Ρομάριο, ο Μπεμπέτο και ο Ντούνγκα

Η Βραζιλία του Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα ήταν μια ομάδα χτισμένη πάνω σε δύο επιθετικούς και μια σκληρή μεσαία γραμμή.

Στην εστία ο Ταφαρέλ. Στην άμυνα ο Ζορζίνιο, ο Μάρσιο Σάντος, ο Αλντάιρ και ο Λεονάρντο, με τον Μπράνκο να παίρνει τη θέση του αριστερού μπακ στη φάση των νοκ άουτ. Στη μέση ο Μάουρο Σίλβα, ο Ντούνγκα, ο Ζίνιο και ο Μαζίνιο. Και μπροστά, ο Ρομάριο και ο Μπεμπέτο.

Σύμφωνα με τις ενδεκάδες του RSSSF, στους πρώτους αγώνες αρχηγός ήταν ο Ραΐ. Από τον αγώνα των «16» και μετά, το περιβραχιόνιο το φόρεσε ο Ντούνγκα, και ήταν αυτός που σήκωσε το τρόπαιο.

Ο Ρομάριο τελείωσε το τουρνουά με πέντε γκολ, πρώτος σκόρερ της ομάδας του.

The Season: Ο δρόμος ως την Πασαντίνα

Η Βραζιλία έπαιξε τους αγώνες του ομίλου στην Καλιφόρνια και στο Ντιτρόιτ. Κατά το RSSSF:

• 20 Ιουνίου, Στάνφορντ: Βραζιλία – Ρωσία 2-0
• 24 Ιουνίου, Στάνφορντ: Βραζιλία – Καμερούν 3-0
• 28 Ιουνίου, Ντιτρόιτ (Ποντιάκ Σίλβερντομ): Σουηδία – Βραζιλία 1-1
• 4 Ιουλίου, Στάνφορντ: Βραζιλία – ΗΠΑ 1-0, στους «16»
• 9 Ιουλίου, Ντάλας: Βραζιλία – Ολλανδία 3-2, στα προημιτελικά
• 13 Ιουλίου, Πασαντίνα: Βραζιλία – Σουηδία 1-0, στα ημιτελικά
• 17 Ιουλίου, Πασαντίνα: Βραζιλία – Ιταλία 0-0, 3-2 στα πέναλτι, στον τελικό

Με τις ΗΠΑ, στην ημέρα της Ανεξαρτησίας τους, το γκολ ήταν του Μπεμπέτο. Με την Ολλανδία, σε ένα από τα καλύτερα ματς του τουρνουά, σκόραραν ο Ρομάριο, ο Μπεμπέτο και, με φάουλ, ο Μπράνκο. Στον ημιτελικό, ο Ρομάριο έδωσε τη νίκη επί της Σουηδίας.

Αναπαραγωγή βίντεο

Άνοιγμα στο YouTube ↗

Key Matches: Ο τελικός του Ρόουζ Μπόουλ

Ο τελικός έγινε στις 17 Ιουλίου 1994 στο Ρόουζ Μπόουλ της Πασαντίνα, μπροστά σε περίπου 94.000 θεατές, με διαιτητή τον Ούγγρο Σάντορ Πουλ. Απέναντι ήταν η Ιταλία του Ρομπέρτο Μπάτζο, του Φράνκο Μπαρέζι και του Πάολο Μαλντίνι.

Η Βραζιλία φόρεσε την κίτρινη φανέλα με μπλε σορτσάκι, η Ιταλία τη μπλε.

Το ματς έμεινε 0-0 στα 90 λεπτά και στην παράταση. Ήταν ο πρώτος τελικός Παγκοσμίου Κυπέλλου που κρίθηκε στα πέναλτι.

Ο Μπαρέζι αστόχησε πρώτος για την Ιταλία, ο Μάρσιο Σάντος για τη Βραζιλία. Μετά σκόραραν ο Αλμπερτίνι, ο Ρομάριο, ο Εβάνι, ο Μπράνκο. Ο Μασάρο αστόχησε, ο Ντούνγκα σκόραρε. Και ο Ρομπέρτο Μπάτζο, με το πέμπτο πέναλτι της Ιταλίας, έστειλε την μπάλα πάνω από το δοκάρι.

Η Βραζιλία ήταν τετράκις πρωταθλήτρια κόσμου.

Αναπαραγωγή βίντεο

Άνοιγμα στο YouTube ↗

Ο αντίπαλος του τελικού

Η Ιταλία έφτασε στην Πασαντίνα με τον Ρομπέρτο Μπάτζο στην επίθεση και με μια άμυνα χτισμένη γύρω από τον Μπαρέζι και τον Μαλντίνι. Σύμφωνα με το RSSSF, η ενδεκάδα της ήταν: Παλιούκα, Μούσι (34′ Απολόνι), Μπαρέζι (αρχηγός), Μαλντίνι, Μπεναρίβο, Μπέρτι, Ντίνο Μπάτζο (95′ Εβάνι), Αλμπερτίνι, Ντοναντόνι, Ρομπέρτο Μπάτζο, Μασάρο.

Στην εστία, ο Τζανλούκα Παλιούκα, ο τερματοφύλακας της Σαμπντόρια του scudetto του 1991.

Στην αναπαράσταση της Wikipedia, η Ιταλία φοράει τη μπλε φανέλα της με λευκό σορτσάκι και μπλε κάλτσες. Η Βραζιλία, την κίτρινη με μπλε σορτσάκι και λευκές κάλτσες: η κλασική εμφάνιση της Seleção, ολόκληρη.

Η ενδεκάδα του τελικού

• Ταφαρέλ
• Ζορζίνιο (22′ Καφού)
• Αλντάιρ
• Μάρσιο Σάντος
• Μπράνκο
• Μαζίνιο
• Μάουρο Σίλβα
• Ντούνγκα (αρχηγός)
• Ζίνιο (106′ Βιόλα)
• Μπεμπέτο
• Ρομάριο

Season Stats: Το Μουντιάλ σε αριθμούς

• Αγώνες: 7
• Νίκες: 5, ισοπαλίες 2 (η μία κερδισμένη στα πέναλτι)
• Ήττες: καμία
• Γκολ: 11 υπέρ, 3 κατά
• Πρώτος σκόρερ της ομάδας: Ρομάριο, 5 γκολ
• Προπονητής: Κάρλος Αλμπέρτο Παρέιρα
• Αρχηγοί: Ραΐ, και από τους «16» Ντούνγκα
• Κατασκευαστής: Umbro
• Αστέρια στο σήμα: 3, μετά τον τελικό 4

The Shirt Archive: Η φανέλα στις κερκίδες

Η κίτρινη φανέλα δεν ήταν μόνο στο γήπεδο. Ήταν παντού γύρω από την ομάδα. Μια φωτογραφία από την προετοιμασία της Βραζιλίας στις ΗΠΑ δείχνει μουσικούς με κρουστά και καπέλα στα κίτρινα και πράσινα, να παίζουν σάμπα στον χώρο προετοιμασίας της ομάδας.

Σήμερα, η φανέλα κυκλοφορεί στην αγορά των συλλεκτών με αριθμούς στο στήθος και στην πλάτη, ή χωρίς. Αναγνωρίζεται αμέσως από τα σήματα στο ύφασμα και από τα τρία αστέρια, που κράτησαν μόνο ως το τέλος εκείνου του τουρνουά.

Γιατί τη θυμόμαστε

Η Βραζιλία έχει φορέσει πολλές κίτρινες φανέλες. Του 1970 είναι ο μύθος. Του 1982 η νοσταλγία. Του 1994 είναι η επιστροφή.

Ήταν η φανέλα που έσπασε μια αναμονή είκοσι τεσσάρων χρόνων. Η φανέλα ενός τελικού χωρίς γκολ, που κρίθηκε σε ένα πέναλτι πάνω από το δοκάρι, και μιας ομάδας που δεν έχασε κανένα από τα επτά ματς της στις ΗΠΑ. Η φανέλα του Ρομάριο με το 11 και του Ντούνγκα με το περιβραχιόνιο. Μια φανέλα με τρία αστέρια, που την επόμενη μέρα ήταν ήδη παλιά: η Βραζιλία είχε πια τέσσερα.