Αντρέας Μέλερ: Ο ήρωας του Μονάχου που άλλαξε το κίτρινο με το μπλε της Γκελζενκίρχεν

Ένας πρωταθλητής στη λάθος πλευρά του Ρουρ

Στο Ρουρ οι φανέλες δεν είναι ουδέτερες. Το κίτρινο και το μαύρο είναι της Ντόρτμουντ, το μπλε και το λευκό της Σάλκε, και ανάμεσα στις δύο πόλεις, με το Revierderby να μετράει δεκαετίες, ο δρόμος μεταγραφών είναι σχεδόν ανύπαρκτος. Το καλοκαίρι του 2000 ο Αντρέας Μέλερ τον διέσχισε.

Ήταν 32 ετών και είχε ήδη όλα όσα μπορεί να θέλει ένας Γερμανός μέσος: Παγκόσμιο Κύπελλο, Ευρωπαϊκό, Champions League. Δεν έφευγε από την Ντόρτμουντ επειδή τον είχαν διώξει. Έφευγε, όπως είπε ο ίδιος πολλά χρόνια αργότερα, για να δεχτεί μια νέα πρόκληση. Στη Γκελζενκίρχεν η είδηση έπεσε σαν βόμβα, και στη Ντόρτμουντ σαν προδοσία.

Ο παίκτης που έφτιαξε δύο ομάδες

Ο Μέλερ ξεκίνησε στην Άιντραχτ Φρανκφούρτης και πήρε τη Ντόρτμουντ το χειμώνα του 1987-88. Σύμφωνα με την αγγλική και τη γερμανική Wikipedia, στο ντεμπούτο του, στις 17 Φεβρουαρίου 1988, σκόραρε το πρώτο γκολ απέναντι στην Μπόχουμ, στο 42ο λεπτό, αλλά η Ντόρτμουντ έχασε 2-1 αφού προηγήθηκε ως το 88ο. Την ίδια σεζόν, απέναντι στην ίδια τη Σάλκε, είδε την πρώτη και μοναδική κόκκινη κάρτα της καριέρας του, και έχασε έναν αγώνα. Είναι ένα από εκείνα τα παράξενα στοιχεία: ο παίκτης που αργότερα θα έντυνε το μπλε είχε αποβληθεί εναντίον του.

Το 1989 κέρδισε το πρώτο εθνικό του τρόπαιο με την Ντόρτμουντ, το Κύπελλο Γερμανίας, με 4-1 επί της Βέρντερ Βρέμης στον τελικό. Επέστρεψε στη Φρανκφούρτη το 1990 και έπειτα, το 1992, πήγε στη Γιουβέντους. Στην Τουρίνο κέρδισε το Κύπελλο UEFA το 1993, ακριβώς απέναντι στην Ντόρτμουντ (6-1 στα δύο παιχνίδια), με ένα γκολ και τρεις ασίστ.

Το δεύτερο πέρασμα και η βραδιά του Μονάχου

Το 1994 γύρισε στη Ντόρτμουντ και έμεινε έξι χρόνια. Με το κίτρινο κέρδισε το πρωτάθλημα του 1995 και του 1996. Στις 28 Μαΐου 1997, στο Ολυμπιακό Στάδιο του Μονάχου, η Ντόρτμουντ νίκησε 3-1 τη Γιουβέντους στον τελικό του Champions League, και ο Μέλερ, όπως γράφει η αγγλική Wikipedia, έδωσε δύο ασίστ, ενώ από κόρνερ του προήλθε το πρώτο γκολ. Αργότερα την ίδια χρονιά πήρε και το Διηπειρωτικό Κύπελλο.

Δεν ήταν πάντα αγαπητός. Η ίδια πηγή αναφέρει ότι στις 13 Απριλίου 1995 έκανε πτώση μέσα στην περιοχή, σε αγώνα με την Καρλσρούη, η οποία οδήγησε σε άδικο πέναλτι. Η ομοσπονδία τον τιμώρησε με δύο αγώνες και πρόστιμο 10.000 μάρκων, και ήταν ο πρώτος παίκτης που τιμωρήθηκε στη Γερμανία για «βουτιά». Με τη Γερμανία, το 1996, είχε μία από τις μεγάλες στιγμές του: στα πέναλτι του ημιτελικού με την Αγγλία έβαλε το νικητήριο και πανηγύρισε μιμούμενος τη στάση του Γκασκόιν. Λόγω κίτρινης κάρτας έχασε τον τελικό που η Γερμανία κέρδισε με golden goal στο Γουέμπλεϊ. Συνολικά έκανε 85 συμμετοχές και 29 γκολ με την εθνική ομάδα, από το 1988 ως το 1999.

1999-2000: Η χρονιά που τελείωσε το πάρτι

Η τελευταία του σεζόν στην Ντόρτμουντ, η 1999-2000, ήταν και η πιο δύσκολη χρονιά της ομάδας του. Σύμφωνα με τη σελίδα της σεζόν στην αγγλική Wikipedia, ο Μίχαελ Σκίμπε απομακρύνθηκε από την προπονητική θέση στις αρχές Φεβρουαρίου, μετά από μία μόνο νίκη σε δέκα αγώνες. Ήρθε ο Μπέρντ Κράους, που κράτησε δύο μήνες και αποπέμφθηκε και αυτός, με την Ντόρτμουντ μόλις έναν βαθμό πάνω από τη ζώνη του υποβιβασμού και πέντε αγώνες πριν το τέλος. Ο Ούντο Λάτεκ, που είχε προπονήσει την ομάδα δύο δεκαετίες νωρίτερα, ανέλαβε τους τελευταίους πέντε αγώνες, πήρε οκτώ βαθμούς και η Ντόρτμουντ τερμάτισε 11η, πέντε βαθμούς πάνω από τον υποβιβασμό.

Σε αυτή την πορεία ο Μέλερ έπαιξε λίγο. Στη γερμανική Wikipedia αναφέρεται ότι στο τελευταίο του έτος στην Ντόρτμουντ έκανε μόνο 18 εμφανίσεις στη Bundesliga, από τις οποίες οι επτά με αλλαγή, και ως λόγους δίνει τον ισχυρό ανταγωνισμό από τους Λαρς Ρίκεν, Κρίστιαν Νέρλινγκερ, Μίροσλαβ Στέβιτς και Βλαντιμίρ Μπουτ, καθώς και ελαφρούς τραυματισμούς. Ποιος ήταν ο τελευταίος του αγώνας με την Ντόρτμουντ δεν βρέθηκε σε καμία πηγή, και γι’ αυτό εδώ δεν γράφεται.

Η τελευταία φανέλα στην Ντόρτμουντ

Από το πρώτο του έτος στην Ντόρτμουντ μέχρι το τελευταίο, η φανέλα άλλαζε. Αυτή που φορούσε η ομάδα το 1999-2000 ήταν η εντός έδρας της Nike της περιόδου 1998-2000, και έτσι την καταγράφει το Classic Football Shirts. Η φωτογραφία που ακολουθεί δεν είναι από αγώνα του Μέλερ: είναι φανέλα με τον αριθμό 9 και το όνομα του Σαπουΐζα, ενός συμπαίκτη του, και δεν επιβεβαιώθηκε ποια ακριβώς φανέλα φόρεσε ο ίδιος στον τελευταίο του αγώνα.

• Κατασκευαστής: Nike, με το μαύρο swoosh στο αριστερό στήθος.
• Χρώμα: έντονο κίτρινο στο κέντρο, με λευκά πλαϊνά πάνελ που περιτυλίγουν τα μπράτσα και μαύρο λεπτό πλαίσιο γύρω τους.
• Γιακάς: μαύρος, πόλο, με λευκό εσωτερικό V.
• Μανίκια: κίτρινα, με μαύρο λάστιχο στην άκρη.
• Σήμα: το στρογγυλό BVB 09, μαύρο και κίτρινο, στο δεξί στήθος.
• Χορηγός: s.Oliver, με μαύρα, κεντημένα καλλιγραφικά γράμματα στο κέντρο του στήθους.
• Πλάτη: όνομα και αριθμός σε μαύρα γράμματα με κρεμ περίγραμμα για τον αριθμό, και από κάτω η λέξη DORTMUND. Στη φωτογραφία, CHAPUISAT και 9.
• Ετικέτα: μικρή κίτρινη ετικέτα DORTMUND στο πλάι της φανέλας.

Η μεταγραφή του 2000

Το ποσό της μεταγραφής δεν βρέθηκε σε καμία πηγή που ελέγχθηκε, και γι’ αυτό δεν γράφεται. Αυτό που ξέρουμε είναι ο τρόπος. Η αγγλική και η γερμανική Wikipedia γράφουν ότι ο Μέλερ αποφάσισε να «ρισκάρει μια νέα αρχή» και ότι έλαβε μια καλά αμειβόμενη πρόταση από τον Ρούντι Άσσαουερ, τον αρχηγό της διοίκησης της Σάλκε.

Σε συνεντεύξεις πολλά χρόνια αργότερα, οι οποίες δημοσιεύτηκαν στο sport1.de και στο heidelberg24.de, ο Μέλερ λέει ότι η πρόταση της Ντόρτμουντ δεν ήταν αποδεκτή, ότι θα ήθελε να μείνει και ότι ο Άσσαουερ ήταν «απίστευτα επίμονος». Λέει ακόμη πως ήθελε να ξεφορτωθεί την εικόνα του «μαλθακού» και να δείξει πως μπορεί να παλέψει. Η φράση του για την Ντόρτμουντ, από το sport1: «Είχα τόσα όμορφα χρόνια στην BVB, αλλά ο χρόνος μου εκεί είχε τελειώσει». Για τον ίδιο, είπε, δεν ήταν απόφαση εναντίον της Ντόρτμουντ.

Στο ίδιο άρθρο ο Μέλερ διηγείται και μια ανεκδοτολογική στιγμή: είπε στον Άσσαουερ από το αυτοκίνητο, με τηλέφωνο, ότι το συμβόλαιο δεν θα γίνει, και μετά από ένα λεπτό αποκάλυψε ότι ήταν αστείο. Είναι η δική του αφήγηση και δεν επιβεβαιώνεται από άλλη πηγή.

Η Σάλκε του 2000-01

Η Σάλκε που τον υποδέχτηκε ήταν μια ομάδα που ήθελε να πάρει επιτέλους το πρωτάθλημα. Η σελίδα της σεζόν στην αγγλική Wikipedia λέει ότι ήταν «μία από τις καλύτερες σεζόν» της και ότι έφτασε για πρώτη φορά στο Champions League. Ο Μέλερ έγινε αμέσως βασικός. Στο πρώτο του έτος, γράφει η Wikipedia, έφτιαξε τη ραχοκοκαλιά της μεσαίας γραμμής με τους Γιεργκ Μπέμε, Ραντοσλάβ Λάταλ και Γίρι Νέμετς.

Σύμφωνα με τον πίνακα αποτελεσμάτων στην ίδια σελίδα, ο Μέλερ εμφανίζεται ως σκόρερ στη νίκη 3-2 επί της Μπάγερν: με το 1-1 στο 58ο λεπτό, και με τους Γκεράλντ Ασαμοά και Έμπε Σαντ να ολοκληρώνουν την ανατροπή. Το λεπτό αυτό στηρίζεται μόνο σε αυτή την πηγή.

Στην ίδια σελίδα φαίνεται και το Revierderby εκείνης της χρονιάς: η Σάλκε κέρδισε στη Ντόρτμουντ με 0-4, με γκολ των Γιεργκ Μπέμε (πέναλτι, 39ο), Εμίλ Μπένζα (45ο), αυτογκόλ του Γιεργκ Χάινριχ (60ο) και Έμπε Σαντ (76ο). Αν ο Μέλερ έπαιξε σε εκείνο το παιχνίδι, απέναντι στην πρώην ομάδα του, δεν βρέθηκε σε καμία πηγή, και γι’ αυτό δεν γράφεται.

Ο τίτλος που κράτησε τέσσερα λεπτά

Η σεζόν 2000-01 έχει μείνει στην ιστορία για το φινάλε της. Η γερμανική Wikipedia γράφει ότι από την 29η αγωνιστική η Σάλκε ήταν πρώτη, πάνω από την Μπάγερν. Στην 33η, στο 90ο λεπτό, ο Κρασιμίρ Μπαλάκοφ έβαλε το γκολ της Στουτγκάρδης για το 1-0 στη Σάλκε, και επτά δευτερόλεπτα μετά ο Αλεξάντερ Τσίκλερ το 2-1 της Μπάγερν επί της Καϊζερσλάουτερν. Η Μπάγερν ξαναπήρε την κορυφή.

Στην τελευταία αγωνιστική η Σάλκε, που έχανε με 0-2 από την Ουντερχάχινγκ, κέρδισε 5-3. Στο Αμβούργο, η Χάμπουργκερ προηγήθηκε με γκολ του Σεργκέι Μπαρμπάρεζ στο 90ο, και στο τέταρτο λεπτό των καθυστερήσεων ο Πάτρικ Άντερσον ισοφάρισε με έμμεσο ελεύθερο, το μοναδικό του γκολ με τη Μπάγερν. Οι Σαλκέρ πανηγύριζαν ήδη το πρωτάθλημα όταν έφτασε η είδηση, και έμειναν γνωστοί ως «Meister der Herzen», οι πρωταθλητές της καρδιάς, ή «πρωταθλητές των τεσσάρων λεπτών».

Δύο Κύπελλα

Η Σάλκε πήρε όμως το Κύπελλο. Στις 26 Μαΐου 2001, στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου, νίκησε 2-0 την Ουνιόν Βερολίνου, και στις 11 Μαΐου 2002, στον ίδιο χώρο, 4-2 τη Λεβερκούζεν. Στον δεύτερο τελικό το τρίτο γκολ ήταν του Μέλερ, όπως γράφουν η αγγλική και η γερμανική Wikipedia.

Η τελευταία του σεζόν στη Σάλκε, το 2002-03, ήταν πιο σιωπηλή. Είχε 22 εμφανίσεις, αλλά οι εννέα ήταν με αλλαγή, με προπονητές τον Φρανκ Νόιμπαρτ και ύστερα τον Μαρκ Βίλμοτς. Το καλοκαίρι του 2003 γύρισε στην Άιντραχτ Φρανκφούρτης, όπου έπαιξε το τελευταίο του επαγγελματικό παιχνίδι στις 28 Φεβρουαρίου 2004, όταν μπήκε αλλαγή στο 89ο λεπτό σε ένα 3-1 επί της Γκλάντμπαχ. Τρεις μέρες μετά ανακοίνωσε ότι σταματά.

Η πρώτη φανέλα στη Σάλκε

Ποιον αγώνα έπαιξε πρώτο με τη Σάλκε και με ποια φανέλα δεν επιβεβαιώθηκε. Η εντός έδρας του 2000-01 ήταν η μπλε, και εδώ περιγράφεται από φωτογραφία προϊόντος του Classic Football Shirts: μια έκδοση παίκτη (player issue), σύμφωνα με την αγγελία, χωρίς χορηγό. Δεν επιβεβαιώθηκε αν η φανέλα που φόρεσε ο Μέλερ σε αγώνες είχε χορηγό, και γι’ αυτό η περιγραφή περιορίζεται σε όσα φαίνονται στη φωτογραφία.

• Κατασκευαστής: adidas, με το λευκό λογότυπο στο στήθος και τις τρεις λευκές ρίγες στους ώμους και στα μανίκια.
• Χρώμα: βασιλικό μπλε, με λεπτή λευκή ρίγα στο τελείωμα της φανέλας.
• Γιακάς: λευκός, πόλο, με μπλε ρίγες και ανοιχτό V.
• Στήθος: φαρδιά λευκή οριζόντια μπάντα στο ύψος της κλειδοθήκης.
• Σήμα: το στρογγυλό σήμα με το S και το 04, λευκό πάνω σε μπλε, στο δεξί στήθος.
• Χορηγός: κανένας στη φωτογραφία.
• Ετικέτα: η πράσινη ετικέτα «Equipment» της adidas στο πλάι.

Δύο φανέλες, δύο κεφάλαια

• Ντόρτμουντ, 1994-2000: κίτρινη Nike με s.Oliver, δύο πρωταθλήματα και ένα Champions League.
• Σάλκε, 2000-03: μπλε adidas, δεύτερη θέση στην Bundesliga, δύο Κύπελλα και ένα γκολ σε τελικό.
• Συμμετοχές με την εθνική: 85, με 29 γκολ, ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και ένα Ευρωπαϊκό.
• Τελευταίο ματς καριέρας: 28 Φεβρουαρίου 2004, με την Άιντραχτ Φρανκφούρτης.

Ο Μέλερ δεν έφυγε από την Ντόρτμουντ ως ήρωας και δεν έφτασε στη Σάλκε ως αγαπητός. Η φανέλα που άλλαξε μέσα στο ίδιο Ρουρ ήταν, για τους δύο οπαδικούς κόσμους, ο λόγος ενός μεγάλου σκανδάλου. Στο γήπεδο όμως, και με τα δύο Κύπελλα στο ράφι, ο Μέλερ απέδειξε αυτό που ήθελε να αποδείξει: ότι μπορούσε να παλέψει.