Λίβερπουλ 1992-93
Το 1992 η Λίβερπουλ έκλεισε έναν αιώνα. Για τη σεζόν 1992-93 φόρεσε μια φανέλα που έγραφε την επέτειο πάνω στο σήμα: «100 YEARS», «1892–1992». Ήταν η πρώτη φανέλα με το Carlsberg, η πρώτη της Premier League και η μόνη που φόρεσε ποτέ αυτό το σήμα.
9 λεπτά ανάγνωση1.713 λέξεις
Εκατό χρόνια σε ένα σήμα
Υπάρχουν επετειακές φανέλες που γιορτάζουν με ένα patch στο μανίκι ή με μια μικρή γραφή στον γιακά. Η Λίβερπουλ το 1992 έγραψε την επέτειο πάνω στο ίδιο της το σήμα.
«100 YEARS», σε μια κόκκινη ταινία στη μέση της ασπίδας. «1892–1992», σε έναν πάπυρο από κάτω. Από πάνω, οι πύλες του Σάνκλι με το «You’ll Never Walk Alone».
Ήταν η φανέλα της σεζόν 1992-93. Η πρώτη με το Carlsberg στο στήθος, η πρώτη της Λίβερπουλ στην καινούργια Premier League, και η μόνη που φόρεσε ποτέ αυτό το σήμα: την επόμενη χρονιά η γραφή της επετείου είχε φύγει.
Πώς γεννήθηκε η Λίβερπουλ
Η Λίβερπουλ γεννήθηκε από έναν καβγά για ένα γήπεδο.
Στις αρχές της δεκαετίας του 1890, στο Άνφιλντ έπαιζε η Έβερτον. Ιδιοκτήτης του γηπέδου και πρόεδρος του συλλόγου ήταν ο Τζον Χούλντινγκ, ένας τοπικός επιχειρηματίας. Όταν οι υπόλοιποι διοικούντες της Έβερτον διαφώνησαν μαζί του για το ενοίκιο, η ρήξη ήταν αναπόφευκτη. Στις 15 Μαρτίου 1892 ο Χούλντινγκ και οι σύμμαχοί του έκοψαν τους δεσμούς τους με την Έβερτον, η οποία μετακόμισε λίγο πιο πέρα, στο γήπεδο που θα γινόταν το Γκούντισον Παρκ.
Ο Χούλντινγκ είχε πια ένα γήπεδο χωρίς ομάδα. Έφτιαξε μια καινούργια. Η Football League δεν δέχτηκε να ονομαστεί κι αυτή Έβερτον, οπότε πήρε το όνομα της πόλης: Liverpool Football Club. Στις 3 Ιουνίου 1892 εγκρίθηκε επίσημα, και αυτή είναι από τότε η ημερομηνία ίδρυσης του συλλόγου.
Εκατό χρόνια αργότερα, η ομάδα του καβγά για το ενοίκιο ήταν ένας από τους πιο επιτυχημένους συλλόγους της Ευρώπης.
The Shirt: Μπάρες, όχι ρίγες
Η εντός έδρας φανέλα της Λίβερπουλ για το 1992-93 είναι φτιαγμένη από την adidas, που έντυνε τον σύλλογο από το 1985. Είναι από τις πιο αναγνωρίσιμες φανέλες της εποχής, κυρίως για ένα στοιχείο: τον ώμο.
- Χρώμα: κόκκινο, το «all red» της Λίβερπουλ, σε γυαλιστερό συνθετικό ύφασμα.
- Ώμος: στον δεξί ώμο του παίκτη, τρεις φαρδιές λευκές μπάρες ξεκινούν από τον γιακά και κατεβαίνουν λοξά ως το μανίκι. Ο αριστερός ώμος είναι ολοκόκκινος. Η ασυμμετρία ήταν το σήμα κατατεθέν των σχεδίων της adidas εκείνα τα χρόνια.
- Γιακάς: κόκκινος, πλεκτός, σε σχήμα V που διασταυρώνεται μπροστά, με την ετικέτα της adidas στο εσωτερικό.
- Κατασκευαστής: το λογότυπο της adidas σε λευκό, στο δεξί στήθος, ακριβώς κάτω από τις μπάρες.
- Σήμα: το επετειακό σήμα των εκατό χρόνων, στο αριστερό στήθος.
- Χορηγός: Carlsberg, με τα λευκά καλλιγραφικά γράμματα και το μικρό στέμμα πάνω από το «l».
- Μανίκια: κοντά, με απλό κόκκινο τελείωμα.
Το σήμα των εκατό χρόνων
Το σήμα της φανέλας του 1992-93 είναι ένα ειδικό σήμα, που ο σύλλογος υιοθέτησε το 1992 για να γιορτάσει τα εκατό του χρόνια. Είναι κεντημένο και έχει τρία επίπεδα:
- Πάνω: οι πύλες του Σάνκλι, οι σιδερένιες πύλες του Άνφιλντ, με την επιγραφή «You’ll Never Walk Alone» σε μια λευκή ταινία. Οι πύλες είναι κεντημένες με πράσινη κλωστή, και από πάνω τους στέκεται ένα μικρό πουλί του Λίβερπουλ.
- Μέση: μια λευκή ασπίδα με τα λόγια «LIVERPOOL FOOTBALL CLUB» σε κόκκινα γράμματα και, από κάτω, μια κόκκινη ταινία με το «100 YEARS» σε λευκά κεφαλαία.
- Κάτω: το κόκκινο πουλί του Λίβερπουλ, το σύμβολο της πόλης, και γύρω από τη βάση της ασπίδας ένας λευκός πάπυρος με τις χρονιές «1892–1992».
Το επετειακό σήμα έμεινε στη φανέλα μόνο μία σεζόν. Το 1993 ο σύλλογος κράτησε τη βασική του μορφή, με τις πύλες και την ασπίδα, αλλά χωρίς τη γραφή της επετείου.
Carlsberg: η αρχή μιας μεγάλης συνεργασίας
Η φανέλα του 1992-93 ήταν η πρώτη με το όνομα που θα έμενε στο στήθος της Λίβερπουλ περισσότερο από κάθε άλλο. Το συμβόλαιο με την Carlsberg υπογράφηκε το 1992 και κράτησε ως το 2010, και ήταν η μακροβιότερη χορηγία στην ιστορία της πρώτης κατηγορίας της Αγγλίας.
Στην επετειακή φανέλα, το Carlsberg είναι γραμμένο με τα γνωστά λευκά καλλιγραφικά γράμματα της μπίρας, με μια μακριά ουρά που ξεκινά από το «C» και περνά κάτω από όλη τη λέξη. Πάνω από το «l» υπάρχει ένα μικρό λευκό στέμμα.
Η πλάτη
Η πλάτη είναι σχεδόν ολοκόκκινη. Οι τρεις λευκές μπάρες του ώμου συνεχίζουν και από πίσω, λοξά, στη μία πλευρά, και ο γιακάς κλείνει σε μια κόκκινη πλεκτή λωρίδα.
Το 1992-93 ήταν η τελευταία σεζόν στην Αγγλία με αριθμούς χωρίς ονόματα στις φανέλες. Η Λίβερπουλ έπαιζε ακόμη με τα νούμερα 1 ως 11 για τους βασικούς, σε λευκό χρώμα πάνω στο κόκκινο.
Η πράσινη αδελφή
Η επέτειος δεν έμεινε μόνο στην κόκκινη φανέλα. Η εκτός έδρας της ίδιας σεζόν, που κυκλοφορεί κι αυτή ως «Centenary Away», έχει ακριβώς το ίδιο σχέδιο σε διαφορετικό χρώμα: πράσινο κορμό, τις τρεις λευκές μπάρες στον ίδιο ώμο, πράσινο πλεκτό γιακά σε σχήμα V, το λευκό Carlsberg και το ίδιο σήμα των εκατό χρόνων στο στήθος.
Το πράσινο δεν ήταν συνηθισμένο χρώμα για τη Λίβερπουλ, που στις εκτός έδρας της προτιμούσε κυρίως κίτρινο, λευκό ή γκρι. Ήρθε στις αρχές της δεκαετίας του ’90 και έμεινε για λίγα χρόνια, αρκετά όμως για να γίνει κι αυτή μια από τις αγαπημένες φανέλες των συλλεκτών.
Μαζί, οι δύο φανέλες δείχνουν πόσο σημαντικό ήταν το σήμα της επετείου: όποια φανέλα κι αν φορούσε η ομάδα εκείνη τη χρονιά, το «1892–1992» βρισκόταν στο στήθος.
Η Λίβερπουλ στα εκατό της
Όταν έκλεισε τα εκατό της χρόνια, η Λίβερπουλ είχε πίσω της την πιο επιτυχημένη περίοδο που είχε γνωρίσει ποτέ αγγλικός σύλλογος. Στις δεκαετίες του ’70 και του ’80 είχε κατακτήσει τέσσερα Κύπελλα Πρωταθλητριών και είχε κάνει το Άνφιλντ φόβητρο για κάθε αντίπαλο στην Ευρώπη.
Η επέτειος βρήκε την ομάδα σε μια πιο δύσκολη στιγμή. Μετά την παραίτηση του Κένι Νταλγκλίς το 1991, ο Σούνες είχε αναλάβει να ανανεώσει την ομάδα, και τον Μάιο του 1992, λίγες εβδομάδες πριν από την επίσημη επέτειο, η Λίβερπουλ είχε κατακτήσει το Κύπελλο Αγγλίας. Η πρώτη σεζόν του δεύτερου αιώνα της θα ξεκινούσε με ένα τρόπαιο στη βιτρίνα και μια καινούργια φανέλα.
Η φανέλα στο γήπεδο
Η επετειακή φανέλα φορέθηκε σε όλη τη σεζόν 1992-93, σε ένα Άνφιλντ που άλλαζε κι αυτό. Το 1992, τη χρονιά των εκατό χρόνων, ξαναχτίστηκε η κερκίδα του Kemlyn Road, που πήρε το όνομα Centenary Stand, η κερκίδα της εκατονταετίας. Το όνομα αυτό κράτησε ως το 2017, όταν η κερκίδα μετονομάστηκε σε Kenny Dalglish Stand.
Η πρεμιέρα της επετειακής φανέλας στο Άνφιλντ, σε ματς πρωταθλήματος, δεν ήταν χαρούμενη. Στις 23 Αυγούστου 1992 η Λίβερπουλ έχασε 2-0 από την Άρσεναλ, λίγες μέρες αφότου είχε ξεκινήσει τη σεζόν με ήττα 1-0 στο Νότιγχαμ από τη Φόρεστ. Το ξεκίνημα του δεύτερου αιώνα ήταν δύσκολο, και η Λίβερπουλ δεν κατάφερε σε όλη τη χρονιά να μπει στη μάχη του τίτλου, που τον πήρε για πρώτη φορά μετά από 26 χρόνια η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ.
Ήταν και η πρώτη σεζόν της Premier League, του νέου πρωταθλήματος που αντικατέστησε την παλιά First Division. Η Λίβερπουλ μπήκε σε αυτό ως ένας από τους μεγάλους της Αγγλίας, με 18 πρωταθλήματα στην πλάτη της.
The Team: Η ομάδα του Σούνες
Προπονητής ήταν ο Γκρέιαμ Σούνες, ο παλιός αρχηγός της Λίβερπουλ των ευρωπαϊκών τίτλων, που είχε αναλάβει το 1991. Η ομάδα του βρισκόταν σε μετάβαση: πολλοί από τους παίκτες των μεγάλων χρόνων είχαν φύγει ή μεγάλωναν, και οι νέοι δεν είχαν ακόμη πάρει τη θέση τους.
Πρώτος σκόρερ ήταν, όπως τόσες φορές, ο Ίαν Ρας, με 14 γκολ στο πρωτάθλημα. Δίπλα του ο Τζον Μπαρνς, ο Μαρκ Γουόλτερς και μια νέα γενιά που ερχόταν, με τον Στιβ ΜακΜάναμαν και τον Τζέιμι Ρέντναπ.
The Season: Έκτη στην πρώτη Premier League
Η σεζόν δεν ήταν αντάξια της επετείου. Η Λίβερπουλ τερμάτισε έκτη στην Premier League, με 59 βαθμούς από 16 νίκες, 11 ισοπαλίες και 15 ήττες, με 62 γκολ υπέρ και 55 κατά. Στο Άνφιλντ ήταν δυνατή· εκτός έδρας κέρδισε μόλις τρία ματς.
Στην Ευρώπη, στο Κύπελλο Κυπελλούχων, ξεκίνησε με ένα 6-1 και ένα 2-1 επί του κυπριακού Απόλλωνα Λεμεσού. Στον δεύτερο γύρο όμως η Σπαρτάκ Μόσχας τη νίκησε 4-2 στη Ρωσία και 2-0 στο Άνφιλντ.
Key Matches: Το 6-2 του τέλους
Η σεζόν έκλεισε με τον καλύτερο τρόπο. Στις 8 Μαΐου 1993, στην τελευταία αγωνιστική, η Λίβερπουλ νίκησε την Τότεναμ 6-2 στο Άνφιλντ, με την επετειακή φανέλα και τον Ρας και τον Μπαρνς στην ενδεκάδα.
Season Stats: Τα νούμερα της χρονιάς
- Προπονητής: Γκρέιαμ Σούνες
- Premier League: 6η θέση, 59 βαθμοί
- Ρεκόρ: 16 νίκες, 11 ισοπαλίες, 15 ήττες
- Γκολ: 62 υπέρ, 55 κατά
- Πρώτος σκόρερ πρωταθλήματος: Ίαν Ρας, 14 γκολ
- Κύπελλο Κυπελλούχων: δεύτερος γύρος (Απόλλων 8-2 συνολικά, Σπαρτάκ Μόσχας 2-6 συνολικά)
- Τελευταία αγωνιστική: Λίβερπουλ – Τότεναμ 6-2, 8 Μαΐου 1993
Γιατί τη θυμόμαστε
Αγωνιστικά, η σεζόν 1992-93 δεν είναι από αυτές που η Λίβερπουλ θυμάται με περηφάνια. Η φανέλα της όμως έμεινε. Ήταν η φανέλα που άνοιξε την εποχή της Premier League, που έφερε για πρώτη φορά το Carlsberg στο στήθος και που, με ένα μικρό κεντημένο «100 YEARS», θύμιζε σε κάθε ματς ότι ο σύλλογος του Άνφιλντ είχε μόλις κλείσει τον πρώτο του αιώνα. Γι’ αυτό σήμερα είναι από τις πιο αναζητημένες φανέλες της δεκαετίας του ’90 στη συλλεκτική αγορά.
The Shirt Archive: Η φανέλα σε μια ματιά
- Ομάδα: Λίβερπουλ
- Σεζόν: 1992-93
- Επέτειος: 100 χρόνια (1892–1992)
- Εμφάνιση: εντός έδρας
- Κατασκευαστής: adidas
- Χορηγός: Carlsberg, στην πρώτη του σεζόν
- Χρώμα: κόκκινο
- Ιδιαιτερότητα: τρεις λευκές μπάρες σε έναν μόνο ώμο
- Γιακάς: κόκκινος πλεκτός σε σχήμα V που διασταυρώνεται
- Σήμα: επετειακό, με «100 YEARS» και «1892–1992», μόνο αυτή τη σεζόν
Σχετικές ιστορίες φανελών
Με βίντεο Λίβερπουλ – Έβερτον: Το χατ τρικ του Τζέραρντ στο 400ό του ματς
Η κόκκινη adidas της Λίβερπουλ με το Standard Chartered απέναντι στη μπλε Le Coq Sportif της Έβερτον με το Chang: στις 13 Μαρτίου 2012, στο Άνφιλντ, ο Στίβεν Τζέραρντ έπαιξε το 400ό του ματς στην Premier League και έγινε ο πρώτος μετά τον Ίαν Ρας που πέτυχε χατ τρικ σε ντέρμπι του Μέρσεϊσαϊντ.
Με βίντεο Στίβεν Τζέραρντ: Το τελευταίο Νο8 στη Στόουκ
Με μια μαύρη φανέλα της New Balance που φορέθηκε για πρώτη φορά εκείνη τη μέρα, το Νο8 και το περιβραχιόνιο του αρχηγού, ο Στίβεν Τζέραρντ έπαιξε στις 24 Μαΐου 2015 τον 710ό και τελευταίο αγώνα του με τη Λίβερπουλ. Η Στόουκ νίκησε 6-1, ο αρχηγός έβαλε το 186ο γκολ του.
Με βίντεο Λίβερπουλ 1989-90
Η εμβληματική κόκκινη εμφάνιση της Adidas με τη χορηγία της Candy, από την τελευταία κατάκτηση του πρωταθλήματος Αγγλίας μέχρι την επιστροφή στην κορυφή μέσα σε μια σεζόν που συνδύασε τη θλίψη, την περηφάνια και την ποδοσφαιρική κυριαρχία.
Με βίντεο