Μετάβαση στο περιεχόμενο
Κάθε φανέλα έχει μια ιστορία

Κλάρενς Σέεντορφ: Ένα γκολ στο 87΄ μέσα στο Μαρακανά, δάκρυα στην αγκαλιά του Ολιβέιρα και μια καριέρα που έκλεισε χωρίς να το ξέρουν οι οπαδοί

Την τελευταία αγωνιστική του Brasileirão 2013, στο Μαρακανά, η Μποταφόγκο νίκησε 3-0 την Κρισιούμα και εξασφάλισε θέση στο Copa Libertadores. Ο Κλάρενς Σέεντορφ πέτυχε το τρίτο γκολ στο 87΄ και αντικαταστάθηκε από τον Ιούρι. Ήταν ο τελευταίος αγώνας της καριέρας του, πριν αναλάβει τη Μίλαν.

Κλάρενς Σέεντορφ: Ένα γκολ στο 87΄ μέσα στο Μαρακανά, δάκρυα στην αγκαλιά του Ολιβέιρα και μια καριέρα που έκλεισε χωρίς να το ξέρουν οι οπαδοί

10 λεπτά ανάγνωση1.930 λέξεις

Άνοιγμα στο YouTube ↗

Προσθέστε το jerseystories.gr ως προτιμώμενη πηγή στα αποτελέσματα αναζήτησης της Google

Μια Κυριακή στο Μαρακανά

Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013, Ρίο ντε Τζανέιρο. Τελευταία αγωνιστική του πρωταθλήματος Βραζιλίας και η Μποταφόγκο υποδέχεται στο Μαρακανά την Κρισιούμα. Η Κρουζέιρο έχει ήδη κατακτήσει τον τίτλο, αλλά για τους «αλβινέγκρος» το απόγευμα έχει δικό του διακύβευμα: μια νίκη τους κρατά στην πρώτη τετράδα, με προορισμό το Copa Libertadores.

Ο Κλάρενς Σέεντορφ, 37 ετών, ο Ολλανδός που έφτασε στο Ρίο τον Ιούλιο του 2012 σαν σταρ της Ευρώπης, παίζει τον τελευταίο αγώνα της καριέρας του. Το Lance! το γράφει καθαρά: οι περίπου 30 χιλιάδες που βρίσκονταν στο γήπεδο δεν ήξεραν ότι έβλεπαν τον Σέεντορφ να παίζει για τελευταία φορά.

Το απόγευμα θα κλείσει με νίκη 3-0, ένα γκολ του ίδιου του Σέεντορφ και ένα δάκρυ στην αγκαλιά του προπονητή. Ήταν και το πρώτο εντός έδρας παιχνίδι μετά τον θάνατο του Νίλτον Σάντος, του θρύλου του συλλόγου, στις 27 Νοεμβρίου, στα 88 του χρόνια, και οι εξέδρες είχαν ήδη φορτιστεί με συγκίνηση πριν κυλήσει η μπάλα.

Η εντός έδρας φανέλα της Μποταφόγκο 2013-14, μπροστά: ασπρόμαυρες ρίγες, χρυσό V, έμβλημα και το «Guaraviton» στο στήθος. Φωτογραφία: Classic Football Shirts

Ο άνθρωπος και τα τρόπαιά του

Ο Κλάρενς Σέεντορφ ξεκίνησε από τις ακαδημίες του Άγιαξ. Έκανε ντεμπούτο στις 29 Νοεμβρίου 1992 κόντρα στη Χρόνινγκεν, στα 16 χρόνια και 242 ημέρες, και έγινε τότε ο νεότερος παίκτης που έπαιξε ποτέ με τον Άγιαξ. Με τον Λουί φαν Χάαλ κατέκτησε δύο πρωταθλήματα Ολλανδίας (1993-94 και 1994-95) και το 1995 το Champions League, κόντρα στη Μίλαν, με το 1-0 του Κλάιφερτ.

Μετά το ολλανδικό του κεφάλαιο ακολούθησαν η Σαμπντόρια (1995-96), η Ρεάλ Μαδρίτης (από το 1996, με La Liga το 1996-97 και Champions League το 1997-98 μετά το 1-0 επί της Γιουβέντους), η Ίντερ (από τον Δεκέμβριο του 1999) και τελικά η Μίλαν, το καλοκαίρι του 2002, στην ανταλλαγή με τον Φραντσέσκο Κόκο. Στη Μίλαν έμεινε δέκα χρόνια και κέρδισε δύο Champions League (2002-03 και 2006-07), δύο Scudetti (2003-04 και 2010-11), ένα Κύπελλο Ιταλίας, δύο Σούπερ Καπ Ευρώπης και το Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων του 2007. Έγινε ο πρώτος παίκτης που σήκωσε το Champions League με τρεις διαφορετικές ομάδες.

Με την εθνική Ολλανδίας έπαιξε 87 φορές και πήρε μέρος στα Euro του 1996, του 2000 και του 2004 και στο Μουντιάλ του 1998. Στις 14 Μαΐου 2012 είπε ότι παίζει τον τελευταίο του αγώνα με τη Μίλαν, με αντίπαλο τη Νοβάρα, και στις 21 Ιουνίου ανακοίνωσε την αποχώρησή του μετά από δέκα χρόνια. Ήταν 36 ετών. Δεν σκόπευε να σταματήσει.

Ο Ολλανδός του Ρίο

Στις 30 Ιουνίου 2012 υπέγραψε διετές συμβόλαιο με τη Μποταφόγκο. Ο πρόεδρος του συλλόγου, Μαουρίσιο Ασουνσάο, είπε ότι ο Σέεντορφ «δεν έρχεται για τα χρήματα», και το Planet Football τον αποκαλεί τον σπουδαιότερο ξένο που υπέγραψε ποτέ σε βραζιλιάνικο σύλλογο. Έκανε πρεμιέρα στις 22 Ιουλίου 2012 στο Ενζενάο, με ήττα 0-1 από τη Γκρέμιο, και πήρε το Νο10 στην πλάτη. Στις 5 Αυγούστου πέτυχε το πρώτο του γκολ για την ομάδα, με φάουλ κόντρα στην Ατλέτικο Γκοϊανιένσε. Στις 5 Σεπτεμβρίου 2012 πέτυχε δύο γκολ και έδωσε μια ασίστ κόντρα στην Κρουζέιρο.

Η Placar τον αποκαλεί τον πρώτο Ολλανδό που έγινε είδωλο στη Βραζιλία. Μίλησε πορτογαλικά (η σύζυγός του είναι Βραζιλιάνα), στήριξε το κίνημα «Bom Senso» των ποδοσφαιριστών και προχώρησε πιο μπροστά στο γήπεδο απ’ όσο συνηθίζεται για έναν παίκτη της ηλικίας του. Το 2013 είχε περισσότερες ευκαιρίες δημιουργίας από οποιονδήποτε άλλο παίκτη του πρωταθλήματος.

Τα τρόπαια ήρθαν νωρίς. Στις 10 Μαρτίου 2013 η Μποταφόγκο κέρδισε την Taça Guanabara, τον πρώτο γύρο του πρωταθλήματος Ρίο, και στις 5 Μαΐου, με νίκη επί της Φλουμινένσε στην Taça Rio, κατέκτησε και τον δεύτερο, άρα και το Campeonato Carioca χωρίς να χρειαστεί τελικός. Στις 6 Ιουνίου πέτυχε το εκατοστό γκολ της καριέρας του σε εγχώριο πρωτάθλημα. Το 2013 κέρδισε και το Bola de Prata, το βραβείο των κορυφαίων του πρωταθλήματος.

Ο Σέεντορφ με τη ριγέ φανέλα της προηγούμενης σεζόν, κόντρα στη Νάουτικο, 9 Σεπτεμβρίου 2012. Φωτογραφία: Jonas de Carvalho, Wikimedia Commons (CC BY-SA 2.0)

Η χρονιά που έφερε την τετράδα

Η Μποταφόγκο έχασε μόνο τρεις από τους πρώτους 21 αγώνες του πρωταθλήματος και έμεινε για ένα διάστημα υποψήφια για τον τίτλο. Μια κακή φάση τον Σεπτέμβριο και τον Νοέμβριο τούς έβγαλε από τη μάχη: η Κρουζέιρο πήρε το πρωτάθλημα, η Μποταφόγκο τερμάτισε 4η, με 61 βαθμούς (17 νίκες, 10 ισοπαλίες, 11 ήττες).

Ο ίδιος ο Σέεντορφ είχε σε εκείνο το πρωτάθλημα 34 συμμετοχές και 8 γκολ. Η ομάδα, με προπονητή τον Οσβάλντο ντε Ολιβέιρα, είχε να πάρει θέση στο Libertadores εδώ και 18 χρόνια, και το Planet Football σημειώνει ότι δεν είχε κατακτήσει εθνικό τίτλο από το 1995. Η τελευταία αγωνιστική, λοιπόν, δεν ήταν διαδικαστική.

Η φανέλα της τελευταίας παράστασης

Η Μποταφόγκο έπαιξε με την εντός έδρας φανέλα της Puma, που παρουσιάστηκε τον Μάιο του 2013 για τη σεζόν 2013-14: φαρδιές ασπρόμαυρες κάθετες ρίγες, μαύρα πλευρικά πάνελ και μαύρους ώμους. Στα καρέ του βίντεο του αγώνα οι παίκτες της Μποταφόγκο φαίνονται με ριγέ φανέλες και μαύρα σορτς, απέναντι στο κίτρινο της Κρισιούμα. Το Classic Football Shirts τη λέει «2014», αλλά φοριόταν ήδη το 2013.

Ο γιακάς είναι V, με μαύρο εσωτερικό και χρυσή λωρίδα στο εξωτερικό. Η ίδια χρυσή τελείωση τρέχει στα μανίκια και στο κάτω μέρος της φανέλας.

Ο γιακάς σε V με τη χρυσή τελείωση. Φωτογραφία: Classic Football Shirts

Το έμβλημα, ένας μαύρος θυρεός με λευκό περίγραμμα και λευκό αστέρι, βρίσκεται στο αριστερό στήθος.

Το έμβλημα της Μποταφόγκο από κοντά. Φωτογραφία: Classic Football Shirts

Στο δεξί στήθος κάθεται η χρυσή γάτα της Puma, και ακριβώς κάτω από τα δύο σήματα, σε όλο το πλάτος του στήθους, ο χορηγός: η λέξη GUARAVITON με μαύρα κεφαλαία γράμματα πάνω σε κίτρινο πλαίσιο με μαύρο περίγραμμα.

Η γάτα της Puma και ο χορηγός Guaraviton, μαύρα γράμματα σε κίτρινο πλαίσιο. Φωτογραφία: Classic Football Shirts

Στα δύο μανίκια η Puma έχει τοποθετήσει από μια μικρότερη χρυσή γάτα, πάνω στη μαύρη ρίγα.

Η γάτα της Puma στο μανίκι, με τη χρυσή τελείωση. Φωτογραφία: Classic Football Shirts

Στα κάτω άκρα της φανέλας υπάρχουν από τη μία πλευρά το λογότυπο της τεχνολογίας DryCell και από την άλλη η επιγραφή #FUIESCOLHIDO, τυπωμένη με χρυσά γράμματα.

Το κάτω μέρος: η επιγραφή #FUIESCOLHIDO και το σήμα DryCell. Φωτογραφία: Classic Football Shirts

Η πλάτη και το Νο10

Στην πλάτη, η φανέλα αλλάζει πρόσωπο: το κεντρικό της κομμάτι είναι σχεδόν ολόμαυρο, και οι ρίγες συνεχίζονται μόνο στα μανίκια και σε μια ζώνη στο κάτω μέρος. Κάτω από τον γιακά υπάρχει μια δεύτερη χρυσή γάτα της Puma, και ακριβώς από κάτω ο δεύτερος χορηγός, GUARAVITA, με μαύρα γράμματα σε λευκό περίγραμμα.

Η πλάτη: μαύρο κεντρικό πάνελ, η γάτα στον λαιμό και ο χορηγός «Guaravita». Φωτογραφία: Classic Football Shirts
Ο χορηγός «Guaravita» στην πλάτη, από κοντά. Φωτογραφία: Classic Football Shirts

Ο Σέεντορφ φορούσε το Νο10 από την πρώτη του μέρα στη Μποταφόγκο. Η φανέλα του καταστήματος είναι χωρίς όνομα και αριθμό, και γι’ αυτό το πώς ακριβώς ήταν τυπωμένο το «SEEDORF 10» στην ασπρόμαυρη φανέλα του αγώνα δεν φαίνεται στις φωτογραφίες που έχουμε. Στη μαύρη εκδοχή της ίδιας περιόδου, όπως τη φοράει ο Ολλανδός στη φωτογραφία της 2ας Οκτωβρίου 2013, το όνομα και ο αριθμός είναι τυπωμένα με χρυσά γράμματα πάνω στη μαύρη πλάτη, με το «Guaravita» πάνω τους και το «Herbalife» τυπωμένο στο σορτς.

Ο Σέεντορφ από πίσω, 2 Οκτωβρίου 2013, με τη μαύρη εκδοχή της φανέλας (όχι του τελευταίου αγώνα): SEEDORF, Νο10 και «Guaravita». Φωτογραφία: Rodrigo Prieto, Wikimedia Commons (CC BY-SA 2.0)

Οι ενδεκάδες

Η Μποταφόγκο του Οσβάλντο ντε Ολιβέιρα παρατάχθηκε με τον Ζεφερσόν στην εστία· τους Εντίλσον, Μπολιβάρ, Ντόρια και Ζούλιο Σέζαρ στην άμυνα· τους Γκαμπριέλ, Ρενάτο, Σέεντορφ και Λοδέιρο στη μεσαία γραμμή· και τους Ραφαέλ Μάρκες και Ελίας μπροστά.

Η Κρισιούμα του Αρζέλ Φούκς: Γκαλάτο· Σουελιτόν, Έβερτον Πάσκοα, Ματέους Φεράζ, Μάρλον· Μπρούνο Ρενάν, Ζοάο Βίτορ, Ρικαρντίνιο, Σερζίνιο, Λινς και Βελίνγκτον Πάουλιστα.

Στη Μποταφόγκο μπήκαν αργότερα ο Λίμα, ο Μπρούνο Μέντες και ο Ιούρι, ο οποίος πήρε τη θέση του Σέεντορφ. Στην Κρισιούμα, κίτρινη κάρτα είδαν οι Πάσκοα, Ζοάο Βίτορ και Σερζίνιο, και ο Ζοάο Βίτορ αποβλήθηκε.

Το πρώτο γκολ και η αποβολή

Το πρώτο γκολ ήρθε γύρω στο 10ο λεπτό, ενώ οι πηγές δίνουν από το 9΄ ως το 11΄. Ο Νικολάς Λοδέιρο εκτέλεσε φάουλ, ο Ντόρια άλλαξε την πορεία της μπάλας και η μπάλα κατέληξε στα δίχτυα· ο διαιτητής το καταχώρισε στον Ουρουγουανό.

Στο δεύτερο ημίχρονο, η Κρισιούμα έμεινε με δέκα παίκτες. Ο Ζοάο Βίτορ αποβλήθηκε (ESPN: 51΄) και η Μποταφόγκο έπαιξε με παίκτη παραπάνω σχεδόν όλο το υπόλοιπο ματς. Οι αριθμοί δείχνουν την κυριαρχία: 19 σουτ έναντι 8 και 8 στην εστία έναντι 2.

68΄: ο Ελίας

Στο 68ο λεπτό (23΄ του δεύτερου ημιχρόνου) έγινε το 2-0, από τον Ελίας. Μετά από αναστάτωση μέσα στην περιοχή, η μπάλα βρέθηκε μπροστά του και την έστειλε στα δίχτυα του Γκαλάτο. Η θέση στο Libertadores απαιτούσε και σκοντάμματα των αντιπάλων για την τετράδα, και, όπως έγραψε το Lance!, αυτά έγιναν.

87΄: το τελευταίο γκολ

Στο 87ο λεπτό (42΄ του δεύτερου ημιχρόνου) ήρθε το γκολ που θα έμενε στο ιστορικό του Σέεντορφ. Μια σέντρα βρήκε τον Ολλανδό μέσα στην περιοχή και αυτός την έστειλε από κοντά στα δίχτυα. Ήταν το τρίτο γκολ της Μποταφόγκο και, όπως θα γινόταν γνωστό λίγες εβδομάδες αργότερα, το τελευταίο της καριέρας του.

Λίγο αργότερα ο Ιούρι μπήκε στη θέση του. Ο Σέεντορφ δέχτηκε την αγάπη των οπαδών, συγκινήθηκε και έκλαψε στην αγκαλιά του Οσβάλντο ντε Ολιβέιρα. Το Lance! γράφει ότι εκείνη τη στιγμή είπε: «Τα δάκρυα είναι από χαρά».

Άνοιγμα στο YouTube ↗

Στο βίντεο, τα 24 γκολ του Σέεντορφ με τη Μποταφόγκο.

Από το Ρίο στο Μιλάνο

Ο Σέεντορφ δεν είπε εκείνη την ημέρα ότι αποχαιρετά. Σύμφωνα με το Tribuna, όταν τον ρώτησαν για τον τελευταίο του αγώνα με τη Μποταφόγκο, απάντησε ότι «δεν είναι αντίο» και δεν απέκλεισε έναν μελλοντικό αγώνα τιμής με τη φανέλα της ομάδας.

Στις 14 Ιανουαρίου 2014 ανακοίνωσε ότι σταματά το ποδόσφαιρο. Ο λόγος ήταν η Μίλαν, που μετά την απόλυση του Μασιμιλιάνο Αλέγκρι του πρότεινε τη θέση του προπονητή. Σύμφωνα με το Planet Football, το συμβόλαιό του είχε ρήτρα που του επέτρεπε να επιστρέψει αν του προσφερόταν ρόλος στον πάγκο. Στις 16 Ιανουαρίου διορίστηκε και στις 19 Ιανουαρίου κέρδισε στο πρώτο του παιχνίδι ως προπονητής, 1-0 με τη Βερόνα, με γκολ του Μπαλοτέλι.

Με τη Μποταφόγκο έπαιξε 58 αγώνες Série A, με 16 γκολ, και 14 αγώνες με 7 γκολ στο Campeonato Carioca του 2013. Έφυγε με το Carioca στη συλλογή του και με την εκτίμηση των οπαδών, ακόμη κι αν κάποιοι απογοητεύτηκαν που δεν έμεινε για το Libertadores.

Τα στοιχεία της τελευταίας εμφάνισης

  • Αγώνας: Μποταφόγκο – Κρισιούμα 3-0, Campeonato Brasileiro Série A 2013, τελευταία αγωνιστική
  • Ημερομηνία: Κυριακή 8 Δεκεμβρίου 2013
  • Γήπεδο: Μαρακανά, Ρίο ντε Τζανέιρο (περίπου 30.000 θεατές)
  • Γκολ: Λοδέιρο ~10΄, Ελίας 68΄, Σέεντορφ 87΄ (όλα για τη Μποταφόγκο)
  • Ο Σέεντορφ: Νο10, βασικός, 1 γκολ, αντικαταστάθηκε από τον Ιούρι προς το τέλος
  • Αποβολή: Ζοάο Βίτορ (Κρισιούμα)
  • Προπονητής: Οσβάλντο ντε Ολιβέιρα (Μποταφόγκο), Αρζέλ Φούκς (Κρισιούμα)
  • Αποτέλεσμα στη σεζόν: 4η θέση, 61 βαθμοί, Libertadores 2014

Η φανέλα σε αριθμούς

  • Σεζόν: 2013-14 (φορέθηκε ήδη από το 2013)
  • Κατασκευαστής: Puma, με τεχνολογία DryCell
  • Χορηγός: Guaraviton (μπροστά) και Guaravita (πίσω)
  • Χρώματα: άσπρο και μαύρο, κάθετες ρίγες, χρυσές τελειώσεις
  • Γιακάς: V με χρυσή λωρίδα
  • Αριθμός: 10
  • Ειδική επιγραφή: #FUIESCOLHIDO στο κάτω μέρος του στήθους
  • Γκολ του Σέεντορφ στο πρωτάθλημα 2013: 8 σε 34 συμμετοχές

Το τέλος μιας εποχής

Ένας παίκτης που κέρδισε τέσσερα Champions League με τρεις διαφορετικές ομάδες και έπαιξε σε Άγιαξ, Σαμπντόρια, Ρεάλ, Ίντερ και Μίλαν, έκλεισε την καριέρα του σε ένα γήπεδο του Ρίο, με μια ασπρόμαυρη φανέλα με χρυσές λεπτομέρειες.

Δεν υπήρξε τελετή. Υπήρξε ένα γκολ από κοντά στο 87ο λεπτό, ένα δάκρυ στην αγκαλιά ενός προπονητή και μια νίκη που κράτησε την ομάδα στην τετράδα. Λίγες εβδομάδες αργότερα ο ίδιος παίκτης καθόταν στον πάγκο της Μίλαν.

Σχετικές ιστορίες φανελών

TotalSports Media Group ΜΕΛΟΣ ΤΟΥTOTALSPORTS MEDIA GROUPSports stories. Bigger together