Ντόρτμουντ – Μπάγερν Μονάχου: Ο γερμανικός τελικός του Γουέμπλεϊ

Η πρώτη φορά που η Γερμανία έπαιξε τελικό με τον εαυτό της

Από το 1956, ο τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών και του Champions League δεν είχε φέρει ποτέ αντιμέτωπες δύο γερμανικές ομάδες. Στις 25 Μαΐου 2013 αυτό άλλαξε. Στο Γουέμπλεϊ του Λονδίνου, μπροστά σε 86.298 θεατές, η Μπορούσια Ντόρτμουντ και η Μπάγερν Μονάχου έπαιξαν για τον μεγαλύτερο ευρωπαϊκό τίτλο.

Δεν ήταν ένας τυχαίος γερμανικός τελικός. Ήταν η κορύφωση της μεγαλύτερης αντιπαλότητας του γερμανικού ποδοσφαίρου εκείνης της εποχής, του «Der Klassiker». Μια ομάδα από το Ρουρ, χτισμένη με λίγα χρήματα και πολλή ένταση, απέναντι στον πλουσιότερο και πιο επιτυχημένο σύλλογο της χώρας.

Πώς φτάσαμε εδώ: Τρία χρόνια μάχης

Η Ντόρτμουντ του Γιούργκεν Κλοπ είχε πάρει από την Μπάγερν δύο συνεχόμενα πρωταθλήματα, το 2011 και το 2012. Στις 12 Μαΐου 2012, στον τελικό του Κυπέλλου Γερμανίας στο Βερολίνο, την είχε διαλύσει με 5-2, με τον Ρόμπερτ Λεβαντόφσκι να πετυχαίνει χατ-τρικ. Η Ντόρτμουντ πήρε τότε το πρώτο νταμπλ της ιστορίας της.

Η Μπάγερν απάντησε με τον πιο κατηγορηματικό τρόπο. Τη σεζόν 2012-13, με τον Γιουπ Χάινκες στον πάγκο, μάζεψε 91 βαθμούς στη Bundesliga και τελείωσε 25 βαθμούς μπροστά από τη δεύτερη Ντόρτμουντ. Το πρωτάθλημα κρίθηκε από τον Απρίλιο. Η μάχη είχε μεταφερθεί πλέον στην Ευρώπη.

Δύο ομάδες, δύο διαφορετικοί δρόμοι

Η Μπάγερν έφτανε στο Λονδίνο με κάτι να αποδείξει. Είχε χάσει τον τελικό του 2010 από την Ίντερ και, ακόμη πιο οδυνηρά, τον τελικό του 2012 στο δικό της γήπεδο από την Τσέλσι, στα πέναλτι. Στα προημιτελικά του 2013 απέκλεισε τη Γιουβέντους με δύο νίκες 2-0. Στον ημιτελικό έστειλε μήνυμα σε όλη την Ευρώπη: 4-0 και 3-0 απέναντι στην Μπαρτσελόνα.

Η Ντόρτμουντ είχε φτάσει μέχρι εκεί με ενέργεια, πίεση και θάρρος. Βγήκε πρώτη σε έναν όμιλο με τη Ρεάλ Μαδρίτης, τη Μάντσεστερ Σίτι και τον Άγιαξ. Στα προημιτελικά πέρασε από τη Μάλαγα με δύο γκολ στις καθυστερήσεις του επαναληπτικού. Στον ημιτελικό νίκησε τη Ρεάλ 4-1 στο Westfalenstadion, με τον Λεβαντόφσκι να σκοράρει και τα τέσσερα γκολ.

Η πρόκριση απέναντι στη Μάλαγα έμεινε στην ιστορία του συλλόγου. Στον επαναληπτικό στο Westfalenstadion η Ντόρτμουντ έχανε 1-2 όταν μπήκαν οι καθυστερήσεις και ήταν εκτός. Ο Μάρκο Ρόις ισοφάρισε στο 91′ και ο Φελίπε Σαντάνα έγραψε το 3-2 στο 93′. Το γήπεδο εξερράγη. Ήταν η στιγμή που πολλοί στη Ντόρτμουντ άρχισαν να πιστεύουν ότι εκείνη η ομάδα μπορούσε να φτάσει μέχρι το τέλος.

Λίγες εβδομάδες νωρίτερα, όμως, είχε δεχτεί ένα ψυχολογικό χτύπημα: ο Μάριο Γκέτσε, το μεγαλύτερο ταλέντο της, είχε συμφωνήσει να μετακομίσει στο Μόναχο το καλοκαίρι. Ένας τραυματισμός τον κράτησε εκτός τελικού.

Οι δύο προπονητές

Στον πάγκο της Ντόρτμουντ καθόταν ο Γιούργκεν Κλοπ. Είχε έρθει το 2008 από τη Μάιντς και μέσα σε πέντε χρόνια είχε μετατρέψει μια ομάδα μέσης βαθμολογίας σε πρωταθλήτρια και φιναλίστ του Champions League. Η φιλοσοφία του ήταν απλή να ειπωθεί και δύσκολη να εφαρμοστεί: όταν χάνεις την μπάλα, την παίρνεις πίσω αμέσως, όσο ο αντίπαλος δεν έχει οργανωθεί ακόμη.

Απέναντί του ήταν ο Γιουπ Χάινκες, 68 ετών, στην τρίτη του θητεία στην Μπάγερν. Ο Χάινκες είχε κατακτήσει το Champions League ξανά, με τη Ρεάλ Μαδρίτης το 1998, και ήξερε ότι αυτή θα ήταν η τελευταία του σεζόν. Η Μπάγερν είχε ήδη ανακοινώσει ότι τον επόμενο χρόνο στη θέση του θα ερχόταν ο Πεπ Γκουαρδιόλα.

Ήταν μια μονομαχία ανάμεσα σε έναν προπονητή που χτίζει και έναν που ήθελε να κλείσει την καριέρα του στην κορυφή.

Οι πρωταγωνιστές

Η Ντόρτμουντ είχε τον Λεβαντόφσκι στην επίθεση, τον Μάρκο Ρόις πίσω του, τον Ιλκάι Γκιουντογάν να μοιράζει το παιχνίδι και τον Ματς Χούμελς να οργανώνει την άμυνα. Ήταν μια νεανική ομάδα που είχε μεγαλώσει μαζί και τώρα έπαιζε στην κορυφή της Ευρώπης.

Η Μπάγερν είχε μια πιο ώριμη ομάδα. Τον Φίλιπ Λαμ ως αρχηγό, τον Μπάστιαν Σβαϊνστάιγκερ στη μεσαία γραμμή, τον Μάνουελ Νόιερ στο τέρμα. Και στα άκρα, τον Αριέν Ρόμπεν και τον Φρανκ Ριμπερί, το δίδυμο που οι Γερμανοί ονόμαζαν «Robbery». Για τους δύο εξτρέμ ο τελικός του Γουέμπλεϊ ήταν η ευκαιρία να διαγράψουν τις αποτυχίες των προηγούμενων χρόνων.

Οι φανέλες του Γουέμπλεϊ

Ο τελικός είχε και κάτι που τον έκανε οπτικά ξεχωριστό: δύο από τις πιο αναγνωρίσιμες εμφανίσεις της Ευρώπης, η μία απέναντι στην άλλη.

Η Ντόρτμουντ φόρεσε το κίτρινο και το μαύρο της, την εμφάνιση της Puma με τον χορηγό Evonik στο στήθος, τον γιακά-πόλο με το μαύρο κουμπωτό άνοιγμα και τα μαύρα τελειώματα στα μανίκια. Ήταν η φανέλα μιας ομάδας που είχε γίνει σύμβολο της «Gegenpressing» φιλοσοφίας του Κλοπ. Στο Λονδίνο ταξίδεψαν δεκάδες χιλιάδες οπαδοί της, ένας κίτρινος τοίχος στη μία πλευρά του γηπέδου.

Η Μπάγερν φόρεσε το κόκκινο της adidas με το «T» της Telekom και τις χρυσές λωρίδες στους ώμους. Για τους Βαυαρούς η κόκκινη φανέλα στον τελικό είχε ιδιαίτερο βάρος: ήταν η φανέλα που είχε ηττηθεί δύο φορές μέσα σε τρία χρόνια στο τελευταίο σκαλοπάτι.

Το πρώτο ημίχρονο: Ο Βάιντενφελερ και ο Νόιερ

Η Ντόρτμουντ ξεκίνησε όπως ξεκινούσε όλα της τα ματς εκείνη τη σεζόν: με ένταση. Πίεσε ψηλά, έκλεψε μπάλες και έφτασε σε ευκαιρίες στα πρώτα λεπτά. Ο Μάνουελ Νόιερ χρειάστηκε να κάνει επεμβάσεις σε σουτ του Λεβαντόφσκι, του Γιακούμπ Μπλασικόφσκι και του Σβεν Μπέντερ.

Με το πέρασμα του χρόνου η Μπάγερν πήρε τον έλεγχο. Ο Ρόμπεν βρέθηκε δύο φορές απέναντι στον Ρόμαν Βάιντενφελερ, και τις δύο φορές ο αρχηγός της Ντόρτμουντ έκλεισε τον δρόμο. Το ημίχρονο έληξε 0-0, με την αίσθηση ότι κανείς δεν είχε υποχωρήσει ούτε ένα βήμα.

60′ και 68′: Ένα γκολ για τον καθένα

Στο 60ό λεπτό ο Ρόμπεν ξέφυγε στα αριστερά, πέρασε τον Βάιντενφελερ και έστρωσε την μπάλα στη μικρή περιοχή. Ο Μάριο Μάντζουκιτς έβαλε το 1-0.

Η Ντόρτμουντ απάντησε σε οκτώ λεπτά. Ο Ντάντε σήκωσε το πόδι του μέσα στην περιοχή και χτύπησε τον Μάρκο Ρόις. Ο διαιτητής Νικόλα Ρίτσολι έδωσε πέναλτι και ο Ιλκάι Γκιουντογάν ισοφάρισε με ψυχραιμία στο 68′. Λίγο αργότερα ο Νέβεν Σούμποτιτς έβγαλε πάνω στη γραμμή μια μπάλα του Τόμας Μίλερ που έμοιαζε σίγουρο γκολ. Ο τελικός πήγαινε προς την παράταση.

89′: Η λύτρωση του Ρόμπεν

Ένα λεπτό πριν από το τέλος της κανονικής διάρκειας, ο Φρανκ Ριμπερί έκανε ένα μικρό τακουνάκι στο ύψος της περιοχής. Ο Ρόμπεν μπήκε ανάμεσα σε δύο αμυντικούς, κράτησε την μπάλα και από περίπου οκτώ μέτρα την έστειλε σιγανά στα δίχτυα, μακριά από τον Βάιντενφελερ.

Ήταν το γκολ ενός παίκτη που ένα χρόνο νωρίτερα είχε χάσει πέναλτι στην παράταση του τελικού με την Τσέλσι. Ο Ρόμπεν ανακηρύχθηκε από την UEFA κορυφαίος παίκτης του τελικού. Η Μπάγερν κατέκτησε το πέμπτο Κύπελλο Πρωταθλητριών της.

Αναπαραγωγή βίντεο

Άνοιγμα στο YouTube ↗

Οι ενδεκάδες του Ντόρτμουντ – Μπάγερν 1-2

• Ντόρτμουντ (Γιούργκεν Κλοπ): Βάιντενφελερ (1) – Πισέκ (26), Σούμποτιτς (4), Χούμελς (15), Σμέλτσερ (29) – Μπέντερ (6), Γκιουντογάν (8) – Μπλασικόφσκι (16), Ρόις (11), Γκρόσκροϊτς (19) – Λεβαντόφσκι (9)
• Μπάγερν (Γιουπ Χάινκες): Νόιερ (1) – Λαμ (21), Μπόατενγκ (17), Ντάντε (4), Αλάμπα (27) – Χάβι Μαρτίνεθ (8), Σβαϊνστάιγκερ (31) – Ρόμπεν (10), Μίλερ (25), Ριμπερί (7) – Μάντζουκιτς (9)

Τα στοιχεία του τελικού

• Ημερομηνία: 25 Μαΐου 2013
• Γήπεδο: Γουέμπλεϊ, Λονδίνο – 86.298 θεατές
• Διαιτητής: Νικόλα Ρίτσολι (Ιταλία)
• Σκορ: Ντόρτμουντ – Μπάγερν 1-2
• Γκολ: Μάντζουκιτς 60′, Γκιουντογάν 68′ (πέν.), Ρόμπεν 89′
• Κίτρινες: Ντάντε 29′, Γκρόσκροϊτς 73′, Ριμπερί 73′
• MVP (UEFA): Αριέν Ρόμπεν
• Ιστορικό: ο πρώτος τελικός με δύο γερμανικές ομάδες

Το μετά: Το τρεμπλ και η μεγάλη μετακόμιση

Μια εβδομάδα αργότερα, την 1η Ιουνίου 2013, η Μπάγερν νίκησε τη Στουτγκάρδη 3-2 στον τελικό του Κυπέλλου Γερμανίας και έγινε η πρώτη γερμανική ομάδα που κατέκτησε το τρεμπλ. Ο Χάινκες αποχώρησε στην κορυφή και τη θέση του πήρε ο Πεπ Γκουαρδιόλα.

Ο τελικός του Γουέμπλεϊ άλλαξε την ισορροπία της αντιπαλότητας για τα επόμενα χρόνια. Ο Γκέτσε πήγε στην Μπάγερν εκείνο το καλοκαίρι. Ο Λεβαντόφσκι ακολούθησε έναν χρόνο αργότερα. Η Μπάγερν ξεκίνησε ένα σερί πρωταθλημάτων που θα κρατούσε μια δεκαετία.

Ο Κλοπ έμεινε στη Ντόρτμουντ μέχρι το 2015. Έφτασε ξανά κοντά σε τίτλους, όμως δεν βρέθηκε ποτέ ξανά τόσο κοντά στην κορυφή της Ευρώπης με την κίτρινη ομάδα. Το Champions League θα το κατακτούσε τελικά το 2019, με τη Λίβερπουλ. Ο Γκιουντογάν, ο Ρόις και ο Χούμελς θα ακολουθούσαν άλλους δρόμους. Η γενιά του Γουέμπλεϊ είχε φτάσει στο ψηλότερο σημείο της.

Για τη Ντόρτμουντ, όμως, εκείνο το βράδυ έμεινε στη μνήμη και για κάτι άλλο: για τον κίτρινο τοίχο που τραγουδούσε μέχρι το τέλος, ακόμη και όταν η κόκκινη φανέλα σήκωνε το τρόπαιο. Ήταν ένα Der Klassiker χωρίς δεύτερη ευκαιρία, ο ένας και μοναδικός τελικός ανάμεσα στους δύο αντιπάλους στην κορυφή της Ευρώπης.